←مقدمه
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
(←مقدمه) |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
این [[نیایش]] | این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است به هنگامیکه بلایی از او دور میشد یا نیازی از وی روا میشد. | ||
یکی از جلوههای [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است. | یکی از جلوههای [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است. | ||
متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا میزنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش میکنند. [[قرآن کریم]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا میخواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود میرود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>. | متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا میزنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش میکنند. [[قرآن کریم]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا میخواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود میرود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>. | ||
| خط ۹: | خط ۱۶: | ||
«ای خداوند، اگر این تندرستی که مرا نصیب کردهای و من [[شب]] و روزم را در آن به سر میآورم نشانه بلایی باشد بر دوام یا وبالی [[پایدار]]، پس آنچه را که واپس داشتهای پیش افکن و آنچه را که پیش افکندهای واپس دار؛ زیرا چیزی که به فنا انجامد بس ناچیز است هرچند فراوان بود، و چیزی که به بقا انجامد بسیار است هرچند اندک نماید. و بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست». | «ای خداوند، اگر این تندرستی که مرا نصیب کردهای و من [[شب]] و روزم را در آن به سر میآورم نشانه بلایی باشد بر دوام یا وبالی [[پایدار]]، پس آنچه را که واپس داشتهای پیش افکن و آنچه را که پیش افکندهای واپس دار؛ زیرا چیزی که به فنا انجامد بس ناچیز است هرچند فراوان بود، و چیزی که به بقا انجامد بسیار است هرچند اندک نماید. و بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست». | ||
این دعای [[شریف]] به ما میآموزد که نعمتهای این [[دنیا]] اگر به [[نعیم]] ابد در [[روز قیامت]] نینجامد اهمیتی ندارد و ای بسا همین [[نعمتها]] [[پاداش]] زودرس این دنیا باشد و نشانه آنکه ما را در [[آخرت]] بهرهای نیست. پس چه بهتر لذات فانی دنیا را فدای [[نعمت]] جاوید آخرت و [[خشنودی]] [[خداوند]] نماییم | این دعای [[شریف]] به ما میآموزد که نعمتهای این [[دنیا]] اگر به [[نعیم]] ابد در [[روز قیامت]] نینجامد اهمیتی ندارد و ای بسا همین [[نعمتها]] [[پاداش]] زودرس این دنیا باشد و نشانه آنکه ما را در [[آخرت]] بهرهای نیست. پس چه بهتر لذات فانی دنیا را فدای [[نعمت]] جاوید آخرت و [[خشنودی]] [[خداوند]] نماییم<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش هجدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۶۱.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
| خط ۲۵: | خط ۳۲: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:صحیفه سجادیه]] | ||