احمد بن محمد بن ابی‌نصر بزنطی در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'سرزمین یمن' به 'سرزمین یمن'
جز (جایگزینی متن - 'سرزمین یمن' به 'سرزمین یمن')
خط ۷: خط ۷:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
از [[راویان امام رضا]] {{ع}}. [[احمد بن محمد بن عمرو بن ابی‌نصر زید بزنطی کوفی]]، دانشمند، [[راوی]]، [[محدث]] و [[فقیه]] [[موثق]] [[امامیه]]، ملقب به [[ابوجعفر]]، [[ابوعلی]] و نیز [[ابوعبدالله]] می‌باشد<ref>طرائف المقال، ج۱، ص۳۷۶.</ref> که در میان علمای رجالی به ابن ابی‌نصر بزنطی هم شناخته شده است<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱؛ معالم العلماء، ص۱۰- ۱۱، کتاب الرجال، ابن‌داود، ص۴۲؛ نقد الرجال، ج۱، ص۱۴۸؛ منتفی الجمان، ج۲، ص۴۰۶.</ref>. او حسب داده شیخ و دیگران، مولای سکون، قبیله‌ای اصالتاً از [[سرزمین]] [[یمن]]<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱؛ رجال النجاشی، ص۷۵.</ref> که پس از [[مهاجرت]] به [[کوفه]] در آنجا استقرار یافته و از بزرگان [[شیعی]] قلمداد شدند<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱.</ref>، بوده است<ref>رجال الطوسی، ص۳۳۲، ۳۵۱، ۳۷۲؛ کتاب الرجال، ابن‌داود، ص۴۲.</ref>. چنین می‌نماید که [[شهرت]] وی به بزنطی منسوب به مکانی به این نام یا نوعی پارچه باشد که وی آن را می‌فروخته یا [[تولید]] می‌کرده است<ref>کتاب السرائر، ج۳، ص۵۵۳؛ أعیان الشیعة، ج۳، ص۱۴۰.</ref>، اگرچه احتمال انتساب به [[بیزانس]](بیزنطیه)، در [[آسیای صغیر]] یا [[روم]] شرقی نیز داده شده<ref>الذریعة إلی تصانیف الشیعة، ج۲، ص۳۲۲.</ref> که با توجه به دیگر اطلاعات موجود، چندان قابل [[دفاع]] نمی‌نماید. برخی ابن ابی‌نصر را از خاندان‌های [[ایرانی]] دانسته‌اند که به [[آل مهران]] ([[موالی]]) معروف بودند<ref>کتاب الغیبة، طوسی، ص۷۱؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۸؛ مسند الإمام الرضا {{ع}}، ج۱، ص۱۷۳.</ref>. [[شیخ طوسی]] ذیل [[اصحاب امام کاظم]] {{ع}} وی را [[ثقه]]، جلیل‌القدر و مولای [[سکونی]] [[شناسایی]] می‌کند<ref>الفهرست، طوسی، ص۳۳۲.</ref> و سپس به عنوان [[صحابی]] [[امام رضا]] {{ع}}، ثقه و صاحب کتاب الجامع از او یاد می‌کند<ref>الفهرست، طوسی، ص۳۵۱.</ref>. در مبحث [[اصحاب]] ابوجعفر دوم، [[امام جواد]] {{ع}} نیز نام وی را در اصحاب [[رضا]] {{ع}} یاد می‌کند<ref>الفهرست، طوسی، ص۳۷۳.</ref>. بر این اساس، او از اصحاب سه [[امام]] شمرده می‌شود، هر چند بیشترین [[مصاحبت]] و ارتباطش با امام رضا {{ع}} بوده است.
از [[راویان امام رضا]] {{ع}}. [[احمد بن محمد بن عمرو بن ابی‌نصر زید بزنطی کوفی]]، دانشمند، [[راوی]]، [[محدث]] و [[فقیه]] [[موثق]] [[امامیه]]، ملقب به [[ابوجعفر]]، [[ابوعلی]] و نیز [[ابوعبدالله]] می‌باشد<ref>طرائف المقال، ج۱، ص۳۷۶.</ref> که در میان علمای رجالی به ابن ابی‌نصر بزنطی هم شناخته شده است<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱؛ معالم العلماء، ص۱۰- ۱۱، کتاب الرجال، ابن‌داود، ص۴۲؛ نقد الرجال، ج۱، ص۱۴۸؛ منتفی الجمان، ج۲، ص۴۰۶.</ref>. او حسب داده شیخ و دیگران، مولای سکون، قبیله‌ای اصالتاً از [[سرزمین یمن]]<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱؛ رجال النجاشی، ص۷۵.</ref> که پس از [[مهاجرت]] به [[کوفه]] در آنجا استقرار یافته و از بزرگان [[شیعی]] قلمداد شدند<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱.</ref>، بوده است<ref>رجال الطوسی، ص۳۳۲، ۳۵۱، ۳۷۲؛ کتاب الرجال، ابن‌داود، ص۴۲.</ref>. چنین می‌نماید که [[شهرت]] وی به بزنطی منسوب به مکانی به این نام یا نوعی پارچه باشد که وی آن را می‌فروخته یا [[تولید]] می‌کرده است<ref>کتاب السرائر، ج۳، ص۵۵۳؛ أعیان الشیعة، ج۳، ص۱۴۰.</ref>، اگرچه احتمال انتساب به [[بیزانس]](بیزنطیه)، در [[آسیای صغیر]] یا [[روم]] شرقی نیز داده شده<ref>الذریعة إلی تصانیف الشیعة، ج۲، ص۳۲۲.</ref> که با توجه به دیگر اطلاعات موجود، چندان قابل [[دفاع]] نمی‌نماید. برخی ابن ابی‌نصر را از خاندان‌های [[ایرانی]] دانسته‌اند که به [[آل مهران]] ([[موالی]]) معروف بودند<ref>کتاب الغیبة، طوسی، ص۷۱؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۸؛ مسند الإمام الرضا {{ع}}، ج۱، ص۱۷۳.</ref>. [[شیخ طوسی]] ذیل [[اصحاب امام کاظم]] {{ع}} وی را [[ثقه]]، جلیل‌القدر و مولای [[سکونی]] [[شناسایی]] می‌کند<ref>الفهرست، طوسی، ص۳۳۲.</ref> و سپس به عنوان [[صحابی]] [[امام رضا]] {{ع}}، ثقه و صاحب کتاب الجامع از او یاد می‌کند<ref>الفهرست، طوسی، ص۳۵۱.</ref>. در مبحث [[اصحاب]] ابوجعفر دوم، [[امام جواد]] {{ع}} نیز نام وی را در اصحاب [[رضا]] {{ع}} یاد می‌کند<ref>الفهرست، طوسی، ص۳۷۳.</ref>. بر این اساس، او از اصحاب سه [[امام]] شمرده می‌شود، هر چند بیشترین [[مصاحبت]] و ارتباطش با امام رضا {{ع}} بوده است.


ابن ابی‌نصر از [[محضر امام]] [[موسی بن جعفر]] {{ع}} کسب [[فیض]] نموده و پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]] اندک زمانی بر [[مذهب]] [[واقفی]] بوده و [[اعتقاد]] به زنده بودن ایشان داشته<ref>کتاب الغیبة، طوسی، ص۷۱؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۸.</ref>، ولی بعد از مکاتبه با [[امام رضا]] {{ع}} و [[ظهور]] برخی [[معجزات]]، [[مستبصر]] شده و به [[امامت]] [[علی بن موسی الرضا]] {{ع}} [[اقرار]] نموده<ref>معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۸؛ الخرائج و الجرائح، ج۲، ص۶۶۲.</ref> و نزد امام رضا {{ع}} مرتبه و منزلتی والا یافته است<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱؛ الأعلام، ج۱، ص۲۰۳.</ref>. این نقل [[منزلت]] وی را نزد [[امام]] [[تأیید]] می‌کند: شبی در [[معیت]] [[صفوان بن یحیی]] و [[محمد بن سنان]] و شاید [[عبدالله بن مغیره]] به [[محضر امام]] [[رضا]] {{ع}} رسیده بودند و چون [[عزم]] رفتن کردند، امام از او خواست تا بماند و به [[تنهایی]] تا پاسی از شب به گفت‌و‌گو و [[پرسش و پاسخ]] پرداختند. وقتی خواست برود، [[حضرت]] از وی خواست تا در خانه‌اش بخوابد و او نیز چنین کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۵۲؛ الغارات، ج۲، ص۸۸۹؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۹.</ref>. وی پس از امام رضا {{ع}}، به فرزندش [[امام جواد]] {{ع}} نیز ارادت داشته است<ref>تذکرة الفقهاء، ج۸ ص۳۴۰.</ref> و همین مراوده‌ها و تقرب‌ها به وی [[فرصت]] داده تا [[احادیث]] بسیاری را از [[پیشوایان معصوم]] {{عم}} ثبت و ذکر کند.
ابن ابی‌نصر از [[محضر امام]] [[موسی بن جعفر]] {{ع}} کسب [[فیض]] نموده و پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]] اندک زمانی بر [[مذهب]] [[واقفی]] بوده و [[اعتقاد]] به زنده بودن ایشان داشته<ref>کتاب الغیبة، طوسی، ص۷۱؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۸.</ref>، ولی بعد از مکاتبه با [[امام رضا]] {{ع}} و [[ظهور]] برخی [[معجزات]]، [[مستبصر]] شده و به [[امامت]] [[علی بن موسی الرضا]] {{ع}} [[اقرار]] نموده<ref>معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۸؛ الخرائج و الجرائح، ج۲، ص۶۶۲.</ref> و نزد امام رضا {{ع}} مرتبه و منزلتی والا یافته است<ref>الفهرست، طوسی، ص۶۱؛ الأعلام، ج۱، ص۲۰۳.</ref>. این نقل [[منزلت]] وی را نزد [[امام]] [[تأیید]] می‌کند: شبی در [[معیت]] [[صفوان بن یحیی]] و [[محمد بن سنان]] و شاید [[عبدالله بن مغیره]] به [[محضر امام]] [[رضا]] {{ع}} رسیده بودند و چون [[عزم]] رفتن کردند، امام از او خواست تا بماند و به [[تنهایی]] تا پاسی از شب به گفت‌و‌گو و [[پرسش و پاسخ]] پرداختند. وقتی خواست برود، [[حضرت]] از وی خواست تا در خانه‌اش بخوابد و او نیز چنین کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۵۲؛ الغارات، ج۲، ص۸۸۹؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۱۹.</ref>. وی پس از امام رضا {{ع}}، به فرزندش [[امام جواد]] {{ع}} نیز ارادت داشته است<ref>تذکرة الفقهاء، ج۸ ص۳۴۰.</ref> و همین مراوده‌ها و تقرب‌ها به وی [[فرصت]] داده تا [[احادیث]] بسیاری را از [[پیشوایان معصوم]] {{عم}} ثبت و ذکر کند.
۲۲۶٬۹۱۱

ویرایش