محل سکونت امام مهدی کجاست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

# در پیرامون مطلبی است که در [[روایت]] [[ابو بصیر]] است، که حضرت در [[مدینه]] سکنا گزیده و در آنجا به سر می‌برد. این مطلب را [[روایت]] ابن مهزیار - که طبق آن جای حضرت فقط بیابان‌ها و صحراها می‌باشد - نفی می‌کند. و نیز با روایاتی که دیدار [[امام]] {{ع}} را در دوران [[غیبت صغری]] و کبری، در جاهای دیگری غیر از [[مدینه]] [[نقل]] کرده‌‏اند، منافات دارد. با در نظر گرفتن این مطالب [[روایت]] [[ابو بصیر]] قابل [[استدلال]] نخواهد بود. با صرف نظر از این منافات و تناقض، به سر بردن در [[مدینه]]، با قواعد عمومی که دانسته شد - چه نظریه اول را قبول داشته باشیم و چه نظریه دوم را - منافاتی ندارد. و اما بنابر نظریه پنهانی بدن آن حضرت، پس امکان این هست که محل سکونت آن حضرت را در [[مدینه]] فرض کنیم و هیچ‏‌گونه اشکال و یا دشواری پیش نخواهد آمد. و اما بنابر نظریه پنهانی عنوان و شخصیت، باید سکونت در [[مدینه]] را طوری در نظر بگیریم که کسی از وضع آن حضرت [[آگاه]] نگردد. زیرا زندگی کردن برای مدتی طولانی در یک مکان، عادتا سبب جلب توجه [[مردم]] و شناخته شدن [[امام]] {{ع}} می‌شود. پس به ناچار باید فرض کنیم که در هر دوره در یک جا زندگی می‌کند، به طوری که اگر معدل‌‏گیری کنیم، بیش از هر جای دیگر در [[مدینه]] سکونت داشته باشد. و اینگونه سکونت در یک شهر موجب پیدایش ظن و گمانی نسبت به شخصیت آن حضرت نمی‌گردد. و شاید این برای [[امام]] {{ع}} مناسب‏تر باشد؛ زیرا که آن حضرت مجاورت مدفن و روضه مبارکه جد بزرگوار خویش حضرت [[رسول اکرم]] {{صل}} را، و نیز نزدیک بودن به مکان [[حج]] را - برای اینکه هر ساله این [[سنت]] را بجا آورد - [[دوست]] دارد. به‌خصوص آنکه اغلب ساکنان [[مدینه]] در اکثر قرن‌های [[تاریخ اسلام]] - اگر نگوییم در تمامی آنها - از ریشه منکر وجود آن حضرت بوده‏‌ا‌ند و کسی در فکر وی نبوده تا بخواهد از جا و مکان حضرت اطلاعی به دست آورد و او را بشناسد.

# '''محل‌های دوردست و ناآشنا:''' برخی [[روایات]]، محل خاصی را برای اقامت [[امام مهدی]] {{ع}} از تعیین نمی‌کنند و [[جایگاه]] ایشان را در بیابان‌ها و کوه‌ها، مکان‌های دوردست و محل‌هایی می‌دانند که هیچ کس از آن [[آگاهی]] ندارد. از جمله در روایتی که از خود آن حضرت [[نقل]] شده است، ایشان خطاب به [[علی بن مهزیار]] می‌فرماید: "ای پسر مهزیار! پدرم [[ابو محمد]] از من [[پیمان]] گرفت که هرگز با قومی که [[خداوند]] بر آنها [[خشم]] گرفته، آنها را لعنت کرده، برای آنها در [[دنیا]] و [[آخرت]] بیچارگی رقم خورده و عذابی دردناک در [[انتظار]] آنان است، همنشین نباشم و به من [[دستور]] داد که برای اقامت، کوه‌های سخت و سرزمین‌های خشک و دوردست را برگزینم<ref>کتاب الغیبة (طوسی)، ص ۱۶۱.</ref>. همچنین آن حضرت در [[توقیع]] شریفی که خطاب به [[شیخ مفید]] صادر شده است، در این زمینه می‌فرماید: ما بر اساس آنچه [[خدای تعالی]] برای ما و [[شیعیان]] [[مؤمنان]] [[مصلحت]] دیده، تا زمانی که [[دولت]] [[دنیا]] از آن [[فاسقان]] است، در سرزمین‌های دوردستی که از [[جایگاه]] [[ستمگران]] دور است، سکنا گزیده‌ایم، ولی از آنچه بر شما می‌گذرد، آگاهیم و هیچ یک از [[اخبار]] شما بر ما پوشیده نمی‌ماند<ref>احمد بن علی طبرسی، الاحتجاج، تحقیق: ابراهیم البهادری، محقا، مادی به، اشراف: جعفر سبحانی، چاپ اول، قم، اسوه، ۱۴۱۳ ه . ق، ج ۲، صص ۵۹۷ و ۵۹۸؛ بحار الأنوار، ج ۵۳، ص ۱۷۶.</ref>. در روایتی که پیش از این از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شد، آن حضرت، [[جایگاه]] [[امام مهدی]] {{ع}} را جایی ناشناس معرفی می‌کند که جز معدود افرادی از آن [[آگاهی]] ندارند: و هیچ کس از [[دوست]] و بیگانه از جایگاهش [[آگاهی]] نمی‌یابد، مگر همان خدمت‌گزاری که به کارهای او می‌رسد<ref>کتاب الغیبة (نعمانی)، ص ۱۷۲، ح ۵.</ref>. این گونه [[روایات]]، گویای آن است که [[امام مهدی]] {{ع}} بر اساس [[امر الهی]]، در مکان‌هایی ناشناخته، دور از دسترس، به دور از شهرها و آبادی‌ها زندگی می‌کند و کسی از محل اقامت آن حضرت [[آگاه]] نیست.