بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
ایشان در [[مقام]] [[پاسخگویی]] به پرسشی درباره [[آیه]] {{متن قرآن|وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى}}<ref>«آنگاه، (هر دو) از آن خوردند و شرمگاههاشان بر آنان نمایان شد و آغاز کردند به نهادن برگ (درختان) بهشت بر خودشان و آدم با پروردگارش نافرمانی کرد و بیراه شد» سوره طه، آیه ۱۲۱.</ref> میفرماید: «آن [[عصیان]]، از گناهان صغیره بخشیدهشدهای است که پیش از [[نزول وحی]] برای آنها جایز و به آنان رواست. پس هنگامی که [[خداوند]] آنها را برگزید و به آنان مقام [[پیامبری]] داد، [[معصوم]] بودند و [[مرتکب گناه]] صغیره و [[کبیره]] نمیشدند»<ref>{{متن حدیث|إِنَّمَا كَانَ مِنَ الصَّغَائِرِ الْمَوْهُوبَةِ الَّتِي تَجُوزُ عَلَى الْأَنْبِيَاءِ قَبْلَ نُزُولِ الْوَحْيِ عَلَيْهِمْ فَلَمَّا اجْتَبَاهُ اللَّهُ تَعَالَى وَ جَعَلَهُ نَبِيّاً كَانَ مَعْصُوماً لَا يُذْنِبُ صَغِيرَةً وَ لَا كَبِيرَةً}}؛ (محمد بن علی بن حسین (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۴).</ref>. | ایشان در [[مقام]] [[پاسخگویی]] به پرسشی درباره [[آیه]] {{متن قرآن|وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى}}<ref>«آنگاه، (هر دو) از آن خوردند و شرمگاههاشان بر آنان نمایان شد و آغاز کردند به نهادن برگ (درختان) بهشت بر خودشان و آدم با پروردگارش نافرمانی کرد و بیراه شد» سوره طه، آیه ۱۲۱.</ref> میفرماید: «آن [[عصیان]]، از گناهان صغیره بخشیدهشدهای است که پیش از [[نزول وحی]] برای آنها جایز و به آنان رواست. پس هنگامی که [[خداوند]] آنها را برگزید و به آنان مقام [[پیامبری]] داد، [[معصوم]] بودند و [[مرتکب گناه]] صغیره و [[کبیره]] نمیشدند»<ref>{{متن حدیث|إِنَّمَا كَانَ مِنَ الصَّغَائِرِ الْمَوْهُوبَةِ الَّتِي تَجُوزُ عَلَى الْأَنْبِيَاءِ قَبْلَ نُزُولِ الْوَحْيِ عَلَيْهِمْ فَلَمَّا اجْتَبَاهُ اللَّهُ تَعَالَى وَ جَعَلَهُ نَبِيّاً كَانَ مَعْصُوماً لَا يُذْنِبُ صَغِيرَةً وَ لَا كَبِيرَةً}}؛ (محمد بن علی بن حسین (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۴).</ref>. | ||
نتیجهای که میتوان از این بیانات گرفت، آن است که اولاً، در آنها تلقی [[عصمت]]، تنها عصمت از [[گناه]] است؛ ثانیاً، [[پیامبران]] دستکم پیش از [[نبوت]] از برخی [[گناهان]] [[صغیره]]، [[معصوم]] نیستند؛ اما از سایر گناهان در آن [[زمان]] و از همه گناهان پس از [[تصدی]] [[منصب نبوت]] معصوماند. | نتیجهای که میتوان از این بیانات گرفت، آن است که اولاً، در آنها تلقی [[عصمت]]، تنها عصمت از [[گناه]] است؛ ثانیاً، [[پیامبران]] دستکم پیش از [[نبوت]] از برخی [[گناهان]] [[صغیره]]، [[معصوم]] نیستند؛ اما از سایر گناهان در آن [[زمان]] و از همه گناهان پس از [[تصدی]] [[منصب نبوت]] معصوماند. البته با توجه به روایاتی که در مورد عصمت پیامبرخاتم{{صل}} وارد شده، متکلمان امامیه قائل به عصمت مطلق آن حضرت حتی قبل از بعثت از انواع معاصی، خطا، نسیان و اشتباه هستند. | ||
=== پاسخ به شبهات قرآنی عصمت پیامبران === | === پاسخ به شبهات قرآنی عصمت پیامبران === | ||
| خط ۳۵: | خط ۳۵: | ||
[[علی بن محمد بن جهم]] در محفل [[علمی]] باشکوهی که در حضور مأمون عباسی و دانشمندان [[ادیان]] و [[مذاهب]] گوناگون آن زمان برپا شده بود، با [[تمسک]] به [[آیات قرآن کریم]]، در صدد خدشه وارد کردن به عصمت برخی از پیامبران بود. امام {{ع}} پس از شنیدن سخنان او، با [[تندی]] وی را از [[تفسیر به رأی]] و متهم کردن پیامبران به [[ارتکاب گناه]] برحذر داشت<ref>{{متن حدیث|وَيْحَكَ يَا عَلِيُّ اتَّقِ اللَّهَ وَ لَا تَنْسُبْ إِلَى أَنْبِيَاءِ اللَّهِ الْفَوَاحِشَ وَ لَا تَتَأَوَّلْ كِتَابَ اللَّهِ بِرَأْيِكَ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَدْ قَالَ {{متن قرآن|وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ}}}}؛ (محمد بن علی بن حسین (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۰- ۱۷۱).</ref>. | [[علی بن محمد بن جهم]] در محفل [[علمی]] باشکوهی که در حضور مأمون عباسی و دانشمندان [[ادیان]] و [[مذاهب]] گوناگون آن زمان برپا شده بود، با [[تمسک]] به [[آیات قرآن کریم]]، در صدد خدشه وارد کردن به عصمت برخی از پیامبران بود. امام {{ع}} پس از شنیدن سخنان او، با [[تندی]] وی را از [[تفسیر به رأی]] و متهم کردن پیامبران به [[ارتکاب گناه]] برحذر داشت<ref>{{متن حدیث|وَيْحَكَ يَا عَلِيُّ اتَّقِ اللَّهَ وَ لَا تَنْسُبْ إِلَى أَنْبِيَاءِ اللَّهِ الْفَوَاحِشَ وَ لَا تَتَأَوَّلْ كِتَابَ اللَّهِ بِرَأْيِكَ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَدْ قَالَ {{متن قرآن|وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ}}}}؛ (محمد بن علی بن حسین (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۰- ۱۷۱).</ref>. | ||
مأمون عباسی در جلسه دیگری از امام {{ع}} درباره معنای برخی از آیاتی که موجب توهم نسبت گناه به پیامبران میشد، پرسشهایی پرسید. به طور کلی [[حضرت آدم]]، [[ابراهیم]]، [[یونس]]، یوسف، [[داوود]]، [[موسی]] و محمد {{صل}}، پیامبرانی بودند که درباره عصمت آنان [[پرسشها]] و شبهاتی مطرح شد، و [[امام]] {{ع}} به آنها پاسخ داد. | مأمون عباسی در جلسه دیگری از امام {{ع}} درباره معنای برخی از آیاتی که موجب توهم نسبت گناه به پیامبران میشد، پرسشهایی پرسید. به طور کلی [[حضرت آدم]]، [[ابراهیم]]، [[یونس]]، یوسف، [[داوود]]، [[موسی]] و محمد {{صل}}، پیامبرانی بودند که درباره عصمت آنان [[پرسشها]] و شبهاتی مطرح شد، و [[امام]] {{ع}} به آنها پاسخ داد. | ||