حجاب: تفاوت میان نسخه‌ها

حجاب به عنوان یکی از نمادهای اسلامی، افزون بر رویکرد مذهبی آن، امروزه در [[رویارویی]] [[اسلام]] و [[استکبار جهانی]] و جریان‌های مخالف داخلی، از جنبه سیاسی نیز برخوردار شده است؛ از این رو گاه می‌توان [[شعار]] مغایرت حجاب را با [[آزادی]] و [[حقوق زن]] از زبان [[رهبران]] [[سیاسی]] غرب شنید<ref>ر.ک: حق شناس، سید جعفر، نظام اسلامی و مسئله حجاب، ص۲۱۲ – ۲۱۶.</ref>؛ چنان که به [[باور]] [[تاریخ نگاران]]، آغاز این فعالیت‌ها به سال‌های پایانی سده شانزدهم میلادی مربوط می‌شود؛ زمانی که [[استعمارگران]]، راه [[سلطه]] [[فرهنگی]] و [[اشتغال]] [[ملت‌ها]] را به امور شهوت‌زا به عنوان مخدری برای التیام آثار منفی [[استثمار]] و ایجاد جبهه‌ای بومی از سلطه پذیران داخلی در برابر دولت‌های [[مقاوم]]، در پیش گرفتند<ref>ر.ک: مرکز بررسی اسناد تاریخی، ص۷۳، ۸۳ - ۸۴ «مقدمه».</ref>؛ بدین ترتیب دولت‌های [[استعمارگر]] به این نتیجه رسیدند که می‌بایست با وارونه‌سازی [[شخصیت]] [[زن]] و [[تحقیر]] او در [[جوامع اسلامی]] و نیز [[القای شبهات]]، زمینه [[نفرت]] از حجاب را در او به وجود آورند<ref>ر.ک: مرکز بررسی اسناد تاریخی، ص۷۳ - ۷۷ «مقدمه».</ref>. در این میان، نخستین حرکت آزادی [[زنان]] در سال ۱۸۷۰ میلادی از سوی [[حاکم]] روشن [[فکر]] [[مصر]] (اسماعیل پاشا) که با فرانسه رابطه‌ای [[حسنه]] داشت، به وقوع پیوست؛ در الجزایر نیز، در فاصله زمانی (۱۹۳۰ - ۱۹۳۳م.)، نیروهای اشغال‌گر فرانسه با [[هدف]] [[تخریب]] اصالت ملی و [[دینی]] این [[کشور]]، [[مبارزه]] عظیمی را علیه حجاب آغاز کردند؛ همچنین با روی کار آمدن آتاترک (۱۹۲۲م.)، در [[ترکیه]] و پس از [[سفر]] [[امان]] [[الله]] خان ([[پادشاه]] افغانستان) به اروپا در سال ۱۹۲۷ میلادی، بی‌حجابی با هدف [[خدمت]] به [[منافع]] غرب [[ترویج]] گردید<ref>مرکز بررسی اسناد تاریخی، ص۷۹-۸۰ «مقدمه».</ref>. در [[ایران]] نیز، پس از فرایندی از [[فعالیت‌های سیاسی]] و فرهنگی در سال ۱۳۰۶ شمسی بی‌حجابی از دربار آغاز و در سال ۱۳۱۴ شمسی به طور رسمی از سوی [[رضاخان]] اعلام شد<ref>ر.ک: صلاح، مهدی، کشف حجاب (زمینه‌ها، پیامدها و واکنش‌ها)، ص۱۲۹–۱۳۰.</ref>؛ بدین ترتیب، مراکز [[فساد]] و [[فحشا]] در دوره پهلوی، با هدف جداسازی [[جامعه]] از فضای ملتهب سیاسی رواج یافت؛ چنان که به باور گروهی از نویسندگان، زنانی که بیشتر در زمره هنرپیشگان سینما، خوانندگان و رقاصه‌ها بودند، بهترین ابزار برای سیاست‌زدایی، [[گسترش فساد]] و [[مبارزه]] با هرگونه حرکت [[سیاسی]] علیه [[رژیم]]، به شمار می‌رفتند<ref>صلاح، مهدی، کشف حجاب (زمینه‌ها، پیامدها و واکنش‌ها)، ص۲۳۵–۲۳۶.</ref>؛ همچنین با [[پیروزی انقلاب اسلامی]] و [[ترویج]] دوباره [[فرهنگ]] حجاب در [[جامعه]]، فشارهای سیاسی [[دشمنان]] [[نهضت اسلامی]] در چارچوب تصویب قطع‌نامه‌های [[حقوق زن]] در غرب اِعمال شد؛ به طوری که با [[عقد]] [[معاهده]] منع هرگونه [[تبعیض]] علیه [[زنان]] (۱۹۷۹م.)، در مجمع عمومی [[سازمان]] [[ملل]] و معاهده [[حقوق زنان]]، در سال بعد<ref>حکمت‌نیا، محمود، حقوق المرأة بین الواقع المعیش و المواثیق الدولیه، المرأة فی الفکر الاسلامی المعاصر، ص۱۹۴.</ref>. فشارهای سیاسی با [[هدف]] [[براندازی]] یا [[تضعیف]] [[نظام‌های اسلامی]] شدت یافت؛ با توجه به پیشینه سراسر سیاسی [[کشف]] حجاب، در جامعه [[روشن‌فکر]] امروز، این حجاب - و نه کشف حجاب- است که پدیده‌ای سیاسی و به منظور [[خدمت]] به [[اهداف]] [[نظام اسلامی]] تلقی می‌شود؛ به [[باور]] [[محمدحسین فضل الله]]، هرگاه [[جنگ سیاسی]] اتفاق افتد، نمادهای یک [[جبهه]] برای جبهه دیگر اعلام خطری خواهند بود؛ به همین دلیل، دولتی همچون [[فرانسه]]- که از حامیان [[حقوق بشر]] است - [[پوشش]] [[اسلامی]] زنان در [[مدارس]] را ممنوع می‌کند؛ بدین ترتیب حجاب به عنوان نماد اسلام‌خواهی با پیامدهای گوناگون سیاسی مواجه خواهد بود<ref>قرائة جدیدة لفقه المرأة الحقوقی، ص۱۲۶–۱۲۷.</ref>.<ref>[[فتحیه فتاحی‌زاده|فتاحی‌زاده]] و [[حسین بستان|بستان]]، [[پوشش زن - فتاحی‌زاده و بستان (مقاله)|مقاله «پوشش زن»]]، [[دانشنامه فاطمی ج۶ (کتاب)|دانشنامه فاطمی ج۶]] ص ۲۳۷.</ref>