پیش‌گویی شهادت امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

پیش‌گویی شهادت امام حسین (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۷

۴٬۶۸۰ بایت اضافه‌شده ، ‏۱ اوت ۲۰۲۳

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۱٬۸۲۹

ویرایش

@@ خط ۴۹: / خط ۴۹: @@
 ==پیشگویی‌های [[امام حسن]]==
 [[مفضل بن عمر]] از [[امام صادق]]{{ع}} و او از پدرش [[امام باقر]]{{ع}}، و آن حضرت از جدش نقل می‌کند که روزی [[حسین بن علی]] به محضر ([[امام]]) حسن وارد شد. چون نگاه حسین بن علی به (امام) حسن افتاد، [[گریه]] کرد. امام حسن به ایشان فرمود: ‌ای [[اباعبدالله]]، چه چیز شما را به گریه واداشت؟ حضرت پاسخ داد: گریه می‌کنم برای [[رفتاری]] که با تو شده است. امام حسن{{ع}} فرمود: «[[رنج]] و مصیبتی که برای من پیش آمده، به علت [[زهری]] است که با [[نیرنگ]] به من داده می‌شود و به سبب آن، کشته می‌شوم؛ اما‌ ای اباعبدالله؛ هیچ روزی مانند [[روز]] تو نیست. سی هزار نفر از مردمی که ادعا می‌کنند از [[امت]] جد ما محمد هستند و [[دین اسلام]] را به خود نسبت می‌دهند، تو را محاصره کرده، برای کشتن و ریختن [[خون]] تو، [[هتک حرمت]] تو، [[اسیر]] کردن [[خاندان]] و زنانت و [[غارت]] [[دارایی]] هایت، [[اقدام]] می‌کنند. در این [[زمان]] است که [[بنی امیه]] مستوجب [[لعن خدا]] می‌شوند و از [[آسمان]]، خاکستر و خون می‌بارد و هر چیزی، حتی درندگان در بیابانها و ماهیان در [[دریاها]] بر تو می‌گریند».<ref>{{متن حدیث|عن المفضل بن عمر، عن الصادق جعفر بن محمد، عن ابیه، عن جده (علیهم‌السّلام): أَنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{ع}}دَخَلَ يَوْماً إِلَى الْحَسَنِ فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهِ بَكَى فَقَالَ لَهُ مَا يُبْكِيكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَبْكِي لِمَا يُصْنَعُ بِكَ فَقَالَ لَهُ الْحَسَنُ إِنَّ الَّذِي يُؤْتَى إِلَيَّ سَمٌّ يُدَسُّ إِلَيَّ فَأُقْتَلُ بِهِ وَ لَكِنْ لَا يَوْمَ كَيَوْمِكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ يَزْدَلِفُ إِلَيْكَ ثَلَاثُونَ أَلْفَ رَجُلٍ يَدَّعُونَ أَنَّهُمْ مِنْ أُمَّةِ جَدِّنَا مُحَمَّدٍ وَ يَنْتَحِلُونَ دِينَ الْإِسْلَامِ فَيَجْتَمِعُونَ عَلَى قَتْلِكَ وَ سَفْكِ دَمِكَ وَ انْتِهَاكِ حُرْمَتِكَ وَ سَبْيِ ذَرَارِيِّكَ وَ نِسَائِكَ وَ انْتِهَابِ ثَقَلِكَ فَعِنْدَهَا تَحِلُّ بِبَنِي أُمَيَّةَ اللَّعْنَةُ وَ تُمْطِرُ السَّمَاءُ رَمَاداً وَ دَماً وَ يَبْكِي عَلَيْكَ كُلُّ شَيْ‏ءٍ حَتَّى الْوُحُوشُ فِي الْفَلَوَاتِ وَ الْحِيتَانُ فِي الْبِحَار}}؛ شیخ صدوق، الامالی، تحقیق قسم الدراسات الاسلامیة موسسة البعثة، ص۱۷۷، مجلس۲۹، ح۳. محمودی، محمدجواد، ترتیب الامالی، ج۵، ص۱۸۰.</ref>.<ref>[[مهدی پیشوایی|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)|مقتل جامع سیدالشهداء ج۱]] ص ۱۸۴.</ref>
+==سخنان دیگران درباره [[شهادت امام]]==
+افزون بر این [[روایات]]، جریان [[شهادت امام حسین]] از سالها قبل از وقوع آن، در میان [[اصحاب]] و دیگر [[مسلمانان]] نیز، [[شهرت]] داشته است؛ چنان که [[شیخ صدوق]]: نقل می‌‌کند که [[جبله]] مکیه می‌گوید: از [[میثم تمار]] شنیدم که می‌گفت: «به [[خدا]] [[سوگند]] این [[امت]]، پسر [[پیامبر]] خود را در ده [[روز]] که از [[محرم]] بگذرد، می‌کشند.<ref>{{متن حدیث|والله لتقتلن هذه الامة ابن نبیها فی المحرم لعشر مضین منه}}؛ شیخ صدوق، الامالی، تحقیق قسم الدراسات الاسلامیه مؤسسة البعثه، مجلس۲۷، ص۱۸۹، ح۱. شیخ صدوق، علل الشرایع، ج۱، باب ۱۶۲، ص۲۲۸، ح۳. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۵، ص۲۰۲، ح۴.</ref>
+همچنین در خبر دیگری، [[میثم تمار]] و [[رشید هجری]] از [[شهادت]] [[حبیب بن مظاهر]] در رکاب [[امام حسین]]{{ع}} و گرداندن سرش در [[کوفه]] و اینکه مقرری آورنده سر او صد درهم افزایش می‌یابد، خبر داده‌اند.<ref>شیخ طوسی، اختیار معرفة الرجال، تصحیح حسن مصطفوی، ص۲۹۲، ش۱۳۳.</ref>
+[[ابن عباس]] می‌گوید: «ما [[اهل بیت]] - که بسیار بودیم -تردید نداشتیم که [[حسین بن علی]] در ([[سرزمین]]) [[طف]] [[شهید]] می‌شود».<ref>حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله، المستدرک علی الصحیحین، تحقیق مصطفی عبدالقادر عطا، ج۳، ۱۹۷. خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، تحقیق محمد سماوی، ج۱، ص۱۶۰.</ref>
+البته [[آگاهی]] [[یاران]] [[ائمه]] مانند میثم تمار، رشید هجری و [[عبدالله بن عباس]] از طریق آن بزرگواران بوده است. [[عبدالله بن شریک عامری]] می‌گوید: «از [[اصحاب علی]] می‌شنیدم که هر وقت [[عمربن سعد]] از در [[مسجد]] وارد می‌شد، به او می‌گفتند: این مرد کشنده حسین است. عبدالله می‌گوید: این جریان، خیلی وقت پیش از کشته شدن حسین بود.<ref>{{عربی|روی عبدالله بن شریک العامری قال: کنت اسمع اصحاب علی اذا دخل عمر بن سعد من باب المسجد یقولون: هذا قاتل الحسین بن علی وذلک قبل قتله بزمان}}؛ شیخ مفید، الارشاد، تحقیق مؤسسة آل البیت، ج۲، ص۱۳۱-۱۳۲. اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمة فی معرفة الائمة، ج۲، ص۲۱۸. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۴، ص۲۶۳، ح۱۹.</ref>
+چنان که در آغاز این فصل نیز گفته شد، ممکن است سند بعضی از این [[روایات]]، صحیح نباشد برخی دیگر دلالت صریحی نداشته باشند؛ اما افزون بر [[صحت سند]] و قوت دلالت تعدادی از این روایات، کثرت و تنوع این [[اخبار]]، آن قدر چشمگیر و درخور توجه است که می‌توان گفت محتوای آنها دارای [[تواتر معنوی]] است. از این رو جای [[شبهه]] و تردیدی نیست که نه تنها [[معصومان]] از وقوع و کیفیت تحقق این حادثه کاملا [[آگاه]] بوده و از آن خبر داده‌اند، بلکه طبق برخی از [[روایات]]، [[پیامبر]]، [[امیرالمؤمنین]]، [[امام حسین]] و حتی امثال [[میثم تمار]]، برخی از جزئیات آن را هم شرح داده‌اند. بنابراین گفته برخی از نویسندگان معاصر مبنی بر اینکه امام حسین تنها به [[اجمال]] می‌دانست که سرانجام [[شهید]] می‌شود؛ اما نمی‌دانست در همین [[سفر]] و در عاشورای سال ۹۱ شهید خواهد شد، نادرست و نپذیرفتنی است..<ref>[[مهدی پیشوایی|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)|مقتل جامع سیدالشهداء ج۱]] ص ۱۹۰.</ref>
 == منابع ==