حضرت نجمه: تفاوت میان نسخه‌ها

| موضوع مرتبط = همسران امام کاظم

| مداخل مرتبط = [[حضرت نجمه در معارف و سیره نبوی]] ـ [[حضرت نجمه در معارف و سیره رضوی]]

نام‌های بسیاری برای مادر گرامی [[حضرت رضا]] {{ع}}، نقل شده است؛ از جمله: نجمه، اروی، سکن، [[سمان]] و تُکتَم که تُکتَم آخرین نام ایشان بود. [[امام رضا]] {{ع}} مادرش را طاهره نامید<ref>اعلام الوری، ص۳۱۴؛ بحار الانوار، ج۴۹، ص۱۰۷؛ مدینة المعاجز، ج۷، ص۱۱.</ref>. [[ابن هشام]] می‌گوید: من آن کنیز را نزد [[امام کاظم]] {{ع}} بردم و چون [[امام]] {{ع}} با وی [[ازدواج]] کرد، ثمره این ازدواج، [[علی بن موسی الرضا]] {{ع}} بود که [[امام کاظم]] {{ع}} با تولد این فرزند [[پاک]]، از مادری پاک، نام «طاهره» را برای [[همسر]] خویش برگزیدند<ref>عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۱۵-۱۶.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۴۷۹.</ref>

هشام می‌گوید: وقتی کنیز را نزد امام کاظم {{ع}} بردم، عده‌ای از [[یاران]] آن حضرت جمع شدند. امام کاظم {{ع}} به یاران خود فرمود: به خدا قسم! من این کنیز را نخریدم مگر به امرِ خدا. از آن حضرت پرسیدند چگونه؟ فرمود: در [[خواب]] دیدم جدّم و پدرم نزد من آمدند، در حالی که همراهشان قطعه‌ای از [[ابریشم]] بود. پارچه را باز کردند، دیدم پیراهنی است که صورت این کنیز در آن نمایان بود. جدّم و پدرم به من فرمودند: فرزندم! این کنیز فرزندی برایت می‌آورد که بهترین فرد روی زمین بعد از تو خواهد بود. آن‌گاه دستور داد هر وقت آن مولود به دنیا آمد، نامش را علی بگذار. سپس فرمود: خداوند به او [[عدل]]، [[رأفت]] و [[رحمت]] می‌بخشد. پس خوشا به حال کسی که او را تصدیق کند و وای بر کسی که با او [[دشمنی]] ورزد و [[انکار]] نماید<ref>الدرّ النظیم، ص۶۷۷؛ اثبات الوصیه، ص۳۷۹؛ مدینة المعاجز، ج۷، ص۸.</ref>.<ref>[[حیدر مظفری ورسی|مظفری ورسی، حیدر]]، [[مادران چهارده معصوم (کتاب)|مادران چهارده معصوم]]، ص ۱۶۴.</ref>

از سخنان ائمه {{عم}} درباره حمل [[معصومین]] و حالات مادرانشان در [[زمان]] حاملگی<ref>ر. ک: بصائر الدرجات، باب موالد الائمه؛ اصول کافی، ج۲، ص۲۹۴.</ref> استفاده می‌شود که انعقاد نطفه و چگونگی ولادت و [[رشد]] آنان با انسان‌های عادی فرق داشت؛ از این‌رو [[امام صادق]] {{ع}} به [[جمیل بن دراج]] فرمود: درباره [[امام]] {{ع}} سخن نگویید؛ زیرا او در شکم مادر می‌شنود و زمانی که مادرش او را به [[دنیا]] می‌آورد، فرشته‌ای میان دو چشمش می‌نویسد: «کلمه پروردگارت پایان یافت به [[راستی]] و [[عدالت]]» و کلمات او را، دگرگون‌کننده‌ای نیست و او شنوا و داناست؛ و زمانی که به [[امامت]] می‌رسد، در هر شهری برای او عمودی از [[نور]] برافراشته شود که با آن، [[اعمال]] [[مردم]] را ببیند<ref>اصول کافی، ج۲، ص۲۹۴.</ref>.

# پیچاندن کودک در پارچه سفید. [[پیامبر]] نیز به آن سفارش نموده است.