مقام شهادت به چه معناست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

«{{عربی|"وَ شُهَداء عَلی خَلقِهِ"}}؛ کلمۀ [[شهداء]] جمع [[شاهد]] است، راغب [[اصفهانی]] می‌گوید: {{عربی|"الشهود و الشهادۀ: الحضور مع المشاهدۀ إمّا بالبصر أو بالصیرة"}}. کلمه "[[خلق]]" در این عبارت اطلاق دارد، اعم از [[مؤمنان]] و غیر مؤمنان، هم‌چنانکه اعم از نیّات و [[اعمال]] است. بنابراین، [[خداوند متعال]] [[ائمّه]] را [[شاهدان]] بر نیّات و اعمال همه خلایق قرار داده است. وقتی [[خدا]] [[رضایت]] داد به این که بزرگواران {{عربی|حججاً علی بریّته}} باشند، پس لابد باید بر [[شئون]] همۀ "بریه" احاطه داشته باشند، وگرنه [[نقض غرض]]، یا خُلف لازم می‌آید. این از نظر [[برهان عقلی]]. اما دلیل از کتاب، این جمله به آیۀ مبارکه‌ای از [[قرآن]] اشاره دارد، آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن|كَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ...}}<ref>«و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید»؛ سوره بقره، آیه ۱۴۳.</ref> [[امام]]{{ع}} در [[تفسیر]] این [[آیه]] فرموده است: {{عربی|نحن الاُمّة الوسطی و نحن شهداء الله علی خلقه و حججه فی أرضه...}}<ref>الکافی: ۱ / ۱۹۰، حدیث ۲، بحار الأنوار: ۱۶ / ۳۵۷، حدیث ۴۸.</ref>

# روایات: «نحن [[عین الله]]».<ref>بصائر الدرجات: ۶۱، باب ۲ از جزء ۲.</ref>

# روایات: {{عربی|"نحن شهداء الله فی خلقه"}}. در روایتی حضرتش می‌فرماید: {{عربی|"یابن أبی یعفور! إنّ الله تبارک و تعالی واحد متوحّد بالوحدانیة، متفرّد بأمره، فخلق خلقاً ففرّدهم لذلک الأمر فنحن هم"}}. {{عربی|"یابن إبی یعفور! نحن حجج الله فی عباده و شهداؤه فی خلقه و اُمناؤه و خزّانه علی علمه و الدّاعون إلی سبیله و القائمون بذلک، فمن أطاعنا فقد أطاع الله"}}.<ref>همان: ۸۱، حدیث ۴، بحار الأنوار: ۲۶ / ۲۴۷، حدیث ۱۵.</ref>

# روایات وارده در [[اصول کافی]] «باب أنّ الأئمة شهداء [[الله]]».<ref>الکافی: ۱ / ۱۹۰ و ۱۹۱، حدیث‌های ۱ – ۵.</ref>

# روایات واردۀ در [[عرض اعمال]] بر [[رسول الله]] و ائمّه{{عم}}، که در اصول کافی بابی به این عنوان نیز وجود دارد.<ref>همان: ۱ / ۲۱۹ و ۲۲۰، حدیث‌های ۱ – ۶.</ref>

# [[روایات]] [[اخبار]] [[ائمّه]]{{عم}} از نیّت‌های اشخاص و وقایع خصوصی آنان.<ref>بطائر الدرجات: ۲۴۲ – ۲۵۰.</ref> اگر از چگونگی این حضور و احاطه سؤال شود، کافی است که بدانیم که [[امام]] دارای نفس قدسی و [[مؤیّد]] به [[روح القدس]] است که قبلاً بیان شده، و درروایات هم به این معنا اشاره شده که می‌فرماید: {{عربی|"إنّ الإمام مؤیّد بروح القدس و بینه و بین الله عمود من نور یری فیه أعمال العباد"}}؛<ref>عیون أخبار الرّضا{{ع}}: ۲ / ۱۹۳، حدیث ۲، الخصال: ۵۲۸، بحار الأنوار: ۲۵ / ۱۱۷، حدیث ۲.</ref> به [[راستی]] که امام به وسیله روح القدس [[تأیید]] می‌شود و بین او و [[خدا]] [[ستونی از نور]] است که در آن [[اعمال]] [[بندگان]] را می‌بینند. بلکه در بعضی روایات آمده است: {{عربی|"ما من شیء و لا من آدمیّ و لا إنسیّ و لا جنّی و لا ملک فی السماوات إلّا و نحن الحجج علیهم، و ما خلق الله خلقاً إلّا و قد عرض و لا یتنا علیه و احتجّ بنا علیه، فمؤمن بنا و کافر و جاحد حتّی السماوات و الأرض و الجبال"}}.<ref>السرائر: ۳ / ۵۷۵ و ۵۷۶، بحار الأنوار: ۲۷ / ۴۶، حدیث ۷.</ref> از این [[روایت]] استفاده می‌شود که مطلب بالاتر است. والله العالم. گفتنی است که این بحث در شرح {{عربی|"وشهداء دار الفناء"}} نیز خواهد آمد» <ref>ر.ک: [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۲ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر، ج۲]]، ص۱۶۹-۱۷۱.</ref>