پرش به محتوا

عصمت: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۹۷: خط ۹۷:


==اهمیت و جایگاه [[عصمت]]==
==اهمیت و جایگاه [[عصمت]]==
عصمت، یکی از مهم‌ترین و بنیادی‌ترین مسائل [[نبوت]] در حوزه [[اعتقادات]] است که هر یک از [[فرقه‌ها]] و [[مذهب]] [[اسلامی]] از منظر خود به آن پرداخته‌اند. [[ارتباط]] بحث عصمت با [[حجیت]] [[قول و فعل]] فرستادگان و [[برگزیدگان]] [[پروردگار]]، حساسیت و اهمیت فوق العاده‌ای به این مبحث داده است.
عصمت، یکی از مهم‌ترین و بنیادی‌ترین مسائل [[نبوت]] و [[امامت]] در حوزه [[اعتقادات]] است که هر یک از [[فرقه‌ها]] و [[مذاهب]] [[اسلامی]] از منظر خود به آن پرداخته‌اند. [[ارتباط]] بحث عصمت با [[حجیت]] [[قول و فعل]] فرستادگان و [[برگزیدگان]] [[پروردگار]]، حساسیت و اهمیت فوق العاده‌ای به این مبحث داده است.
[[شیعه]] تمام [[حجت‌های الهی]] - اعم از [[نبی]]، [[رسول]] و [[امام]] - را [[معصوم]] می‌داند، و ذیل مباحث نبوت و همچنین در ضمن [[ویژگی‌های امام]] به آن می‌پردازد و [[معتقد]] است که [[پیامبران]] در [[عقاید]] و [[اعمال]]، قبل و بعد از [[بعثت]]، معصوم‌اند و هیچ [[گناه کبیره]] و [[صغیره]] و عمدی و [[سهوی]] از آنان سر نمی‌زند. اما از آنجا که [[اهل سنت]] به [[عصمت امامان]] [[اعتقاد]] ندارند؛ بحث عصمت را صرفاً ذیل مباحث نبوت مطرح می‌کنند و معتقدند که [[انبیا]]{{عم}} تنها در دریافت و [[ابلاغ وحی]] معصوم‌اند و در بقیه حالات فردی و [[اجتماعی]]، ارتکاب [[اشتباه]] و [[خطا]] از ایشان جایز است. در کتب معتبر اهل سنت از جمله [[صحیح مسلم]]<ref>مسلم النیشابوری، صحیح مسلم، ج۸، ص۱۳۹.</ref>، روایاتی مبنی بر [[خطاکار]] نبودن [[پیامبر]] در دریافت و [[تبلیغ وحی]] وجود دارد که البته با استناد به ظاهر برخی [[آیات]]<ref>مثل: طه، آیه ۱۲۱؛ نساء، آیه ۱۰۵؛ احزاب، آیه ۳۲.</ref> و [[تأیید]] برخی [[روایات]] مشتبهات، و خطا در معنا کردن برخی واژگان<ref>مثل این که «ذنب» را به گناه، و «غفران» را به بخشش معنا می‌کنند.</ref>، [[ارتکاب گناه]] و خطا را در دیگر مراحل [[زندگی]] از ایشان جایز می‌دانند. با وجود این می‌توان عصمت را از موضوعات مشترک بین فرق و [[مذاهب]] [[مسلمان]] به شمار آورد؛ هرچند در مصادیق و جزئیات، [[اختلافات]] ریشه‌ای فراوانی وجود دارد.<ref>[[مهدی سازندگی|سازندگی، مهدی]]، [[عصمت پیامبران اولوالعزم در دائرةالمعارف قرآن لیدن (کتاب)|عصمت پیامبران اولوالعزم در دائرةالمعارف قرآن لیدن]]، ص ۸۱.</ref>
[[شیعه]] تمام [[حجت‌های الهی]] - اعم از [[نبی]]، [[رسول]] و [[امام]] - را [[معصوم]] می‌داند، و ذیل مباحث نبوت و همچنین در ضمن [[ویژگی‌های امام]] به آن می‌پردازد و [[معتقد]] است که [[پیامبران]] در [[عقاید]] و [[اعمال]]، قبل و بعد از [[بعثت]]، معصوم‌اند اما از آنجا که [[اهل سنت]] به [[عصمت امامان]] [[اعتقاد]] ندارند؛ بحث عصمت را صرفاً ذیل مباحث نبوت مطرح می‌کنند و معتقدند که [[انبیا]]{{عم}} تنها در دریافت و [[ابلاغ وحی]] معصوم‌اند و در بقیه حالات فردی و [[اجتماعی]]، ارتکاب [[اشتباه]] و [[خطا]] از ایشان جایز است. با وجود این می‌توان عصمت را از موضوعات مشترک بین فرق و [[مذاهب]] [[مسلمان]] به شمار آورد؛ هرچند در مصادیق و جزئیات، [[اختلافات]] ریشه‌ای فراوانی وجود دارد.<ref>[[مهدی سازندگی|سازندگی، مهدی]]، [[عصمت پیامبران اولوالعزم در دائرةالمعارف قرآن لیدن (کتاب)|عصمت پیامبران اولوالعزم در دائرةالمعارف قرآن لیدن]]، ص ۸۱.</ref>


== ضرورت و امکان عصمت ==
== ضرورت و امکان عصمت ==
۱۱٬۱۴۹

ویرایش