معراج در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

معراج در تاریخ اسلامی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۲۳

۸ بایت حذف‌شده ، ‏۹ مارس ۲۰۲۴

←‏زندگی گوارا و پردوام

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۴٬۰۱۱

ویرایش

@@ خط ۱۱۰: / خط ۱۱۰: @@
 مردم در [[عمر]] خود یکبار می‌میرند اما آنها به خاطر [[جهاد با نفس]] و [[مخالفت]] هوا هر [[روز]] هفتاد بار می‌میرند (و [[حیات]] نوین می‌یابند)!... هنگامی که برای [[عبادت]] در برابر من می‌ایستند همچون بنیان [[مرصوص]] و سدی فولادیند، و در [[دل]] آنها توجهی به [[مخلوقات]] نیست. به [[عزت]] و جلالم [[سوگند]] که من آنها را حیات و [[زندگی]] پاکیزه‌ای می‌بخشم، و در پایان عمر، خودم [[قبض روح]] آنها می‌کنم، و درهای [[آسمان]] را برای پرواز [[روح]] آنها می‌گشایم، تمام حجاب‌ها را از برابر آنها کنار می‌زنم، و دستور می‌دهم [[بهشت]] خود را برای آنها پیارائید! ای احمد! عبادت ده جزء دارد که نه جزء آن [[طلب حلال]] است، هنگامی که [[غذا]] و نوشیدنی تو [[حلال]] باشد تو در [[حفظ]] و [[حمایت]] [[منی]]»<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)|قصه‌های قرآن]]، ص ۵۷۳.</ref>.
-=== [[زندگی گوارا]] و پردوام ===
+=== زندگی گوارا و پردوام ===
 در فراز دیگری آمده است: «ای احمد! آیا می‌دانی کدام [[زندگی]] گواراتر و پردوام‌تر است؟». عرض کرد: خداوندا نه! فرمود: «زندگی گوارا آن است که صاحب آن لحظه‌ای از یاد من [[غافل]] نماند، [[نعمت]] مرا فراموش نکند، از [[حق]] من بی‌خبر نباشد، و شب و [[روز]] رضای مرا بطلبد. اما زندگی باقی آن است که برای [[نجات]] خود عمل کند، و [[دنیا]] در نظرش کوچک باشد، و [[آخرت]] بزرگ، رضای مرا بر رضای خویشتن مقدم بشمرد، و پیوسته [[خشنودی]] مرا بطلبد، حق مرا بزرگ دارد و توجه به [[آگاهی]] من نسبت به خودش داشته باشد.
-در برابر هر [[گناه]] و معصیتی به یاد من بیفتد، و قلبش را از آنچه ناخوش دارم [[پاک]] کند، [[شیطان]] و وساوس [[شیطانی]] را مبغوض دارد، و [[ابلیس]] را بر [[قلب]] خویش مسلط نسازد و به او راه ندهد. هنگامی که چنین کند [[محبت]] خاصی در قلبش جای می‌دهم، آن چنان که تمام دلش در [[اختیار]] من خواهد بود، و [[فراغت]] و [[اشتغال]] و [[هم و غم]] و سخنش از مواهبی است که من به [[اهل]] محبتم می‌بخشم! چشم و گوش قلب او را می‌گشایم، تا با گوش قلبش [[حقایق]] [[غیب]] را بشنود و با دلش جلال و عظمتم را بنگرد!»
+در برابر هر [[گناه]] و معصیتی به یاد من بیفتد، و قلبش را از آنچه ناخوش دارم [[پاک]] کند، [[شیطان]] و وساوس [[شیطانی]] را مبغوض دارد، و [[ابلیس]] را بر [[قلب]] خویش مسلط نسازد و به او راه ندهد. هنگامی که چنین کند [[محبت]] خاصی در قلبش جای می‌دهم، آن چنان که تمام دلش در [[اختیار]] من خواهد بود، و [[فراغت]] و [[اشتغال]] و هم و غم و سخنش از مواهبی است که من به [[اهل]] محبتم می‌بخشم! چشم و گوش قلب او را می‌گشایم، تا با گوش قلبش [[حقایق]] [[غیب]] را بشنود و با دلش جلال و عظمتم را بنگرد!»
 و سرانجام این [[حدیث]] [[نورانی]] با این جمله‌های بیدارکننده پایان می‌گیرد: «ای احمد! اگر بنده‌ای [[نماز]] تمام اهل [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] را بجا آورد، و [[روزه]] تمام اهل آسمان‌ها و زمین را انجام دهد، همچون [[فرشتگان]] [[غذا]] نخورد و [[لباس]] (فاخری) در تن نپوشد (و در نهایت [[زهد]] و [[وارستگی]] زندگی کند) ولی در قلبش ذره‌ای [[دنیاپرستی]] یا [[ریاست‌طلبی]] یا [[عشق]] به [[زینت]] دنیا باشد در سرای جاویدانم در جوار من نخواهد بود! و محبتم را از قلب او بر می‌کنم!