رجعت‌کنندگان: تفاوت میان نسخه‌ها

کسانی که [[رجعت]] می‌کنند [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} و برخی از [[مردگان]] هستند. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[رجعت]] برای همه [[مردم]] نیست، بلکه برای گروه‌هایی خاص است: مؤمنان خالص و [[کافران]] محض<ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص۳۹؛ نور الثقلین، ج ۴، ص۱۰۰.</ref>. مفضّل آورده است که در حضور امام صادق{{ع}} از [[قائم]] [[آل محمد]]{{صل}} و [[اصحاب]] او که در انتظارش از [[دنیا]] می‌روند، [[سخن]] به میان آمد؛ آن حضرت فرمود: "هنگامی که قائم [[قیام]] کند، فرستاده‌ای کنار [[قبر]] [[مؤمن]] می‌آید و به او می‌گوید: هان ای [[بنده خدا]]! [[امام]] تو قیام کرده است. اگر می‌خواهی به او بپیوندی بپا خیز و اگر نمی‌خواهی و بر آن هستی که هم‌چنان در جوار [[رحمت]] پروردگارت اقامت گزینی، همین‌جا اقامت کن"<ref>همان، ص۹۱.</ref>.

در [[اخبار]] [[رجعت]] [[امام حسین]]{{ع}} تصریح شده که به هنگام رجعت حضرت، [[یزید]] و سپاهیانش نیز رجعت می‌کنند و امام حسین{{ع}} آنها را می‌کشد و برای هرضربتی یک ضربت می‌زند <ref>تفسیر صافی، ج ۳، ص۱۷۹؛ تفسیر عیاشی، ج ۲، ص۲۸۲؛ تفسیر برهان، ج ۲، ص۴۰۸.</ref>. در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَلِكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ}}<ref>«و برای ستمکاران عذابی جز آن  خواهد بود اما بیشتر آنان نمی‌دانند» سوره طور، آیه ۴۷.</ref> آمده است: همه آنان که به [[آل محمد]]{{عم}} [[ستم]] کرده‌اند، در رجعت بازمی‌گردند و [[انتقام]] از آنها گرفته می‌شود<ref>تفسیر صافی، ج ۵، ص۸۳؛ بحار الانوار، ج ۵۳، ص۱۰۳؛ الزام الناصب، ج ۲، ص۳۵۱.</ref>.

=== [[امام حسین]] {{ع}}، اولین رجعت‌کننده ===

همچنین از [[امام کاظم]] {{ع}} روایت شده که [[امام حسین]] {{ع}} پیش از شهادت خود با یاران خود سخن گفتند و از جمله فرمودند: «هنگامی که [[پیامبر|رسول خدا]] {{صل}} زنده بودند به من فرمودند: فرزندم تو به زودی به سمت عراق خواهی رفت؛ سرزمینی که [[انبیاء]] و [[اوصیاء]] در آنها با هم برخورد کردند؛ این سرزمین "عمورا" نام دارد و در آن محل تو و یارانت به شهادت خواهید رسید و اصحاب تو کسانی هستند که درد آهن را نخواهند چشید و آنگاه این آیه را تلاوت فرمود: {{متن قرآن|قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلامًا عَلَى إِبْرَاهِيمَ}}<ref> گفتیم: ای آتش! بر ابراهیم سرد و بی‌گزند باش؛ سوره انبیاء، آیه ۶۹.</ref>؛ و فرمود: جنگ بر شما سرد و سلامت خواهد بود. آنگاه [[امام حسین]] {{ع}} پس از نقل این روایت از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمود:{{متن حدیث|فَأَبْشِرُوا فَوَ اللَّهِ لَئِنْ قَتَلُونَا فَإِنَّا نَرِدُ عَلَى نَبِيِّنَا ثُمَّ أَمْكُثُ مَا شَاءَ اللَّهُ فَأَكُونُ أَوَّلَ مَنْ تَنْشَقُّ عَنْه‏... وَ لَيَنْزِلَنَّ مُحَمَّدٌ وَ عَلِيٌّ وَ أَنَا وَ أَخِي وَ جَمِيعُ مَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْهِ فِي حَمُولَات‏ مِنْ حَمُولَاتِ الرَّبِّ خَيْلٍ بُلْقٍ مِنْ نُورٍ لَمْ يَرْكَبْهَا مَخْلُوقٌ ثُمَّ لَيَهُزَّنَّ مُحَمَّدٌ {{صل}} لِوَاءَهُ وَ لَيَدْفَعَنَّهُ إِلَى قَائِمِنَا مَعَ سَيْفِه‏ ٍ ثُمَّ إِنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} يَدْفَعُ إِلَيَّ سَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} فَيَبْعَثُنِي إِلَى الشَّرْقِ وَ الْغَرْبِ وَ لَا آتِي عَلَى عَدُوٍّ إِلَّا أَهْرَقْتُ دَمَهُ وَ لَا أَدَعُ صَنَماً إِلَّا أَحْرَقْتُهُ حَتَّى أَقَعَ إِلَى الْهِنْدِ فَأَفْتَحَهَا ...}}<ref>بشارت باد بر شما؛ اگر ما کشته شویم همانا به سوی پیامبر خود باز می‌گردیم و مدتی که خدا بخواهد در آنجا می‌مانیم و پس از آن من اولین نفری هستم که زمین بر او باز می‌شود و پیامبر اکرم {{صل}} و علی {{ع}} و من و برادرم حسن {{ع}} و جمیع آنان که خداوند بر آنها منّت گذارده، بر مرکب‌هایی از نور که خداوند برایمان فرستاده و پیش از ما مخلوقی بر آنها سوار نشده نازل می‌شویم و سپس نبی اکرم {{صل}} پرچم خود را به حرکت در آورده و آن را به همراه شمشیرش به قائم آل محمد می‌دهد.... سپس حضرت علی {{ع}} شمشیر نبی اکرم {{صل}} را به من می‌دهد و مرا به سمت مشرق و مغرب رهسپار می‌کند و من با دشمنی از دشمنان خدا بر خود نمی‌کنم مگر آنکه او را به هلاکت برسانم و با بتی برخورد نمی‌کنم مگر اینکه آن را آتش می‌زنم و سپس به هند می‌روم و آنجا را نیز فتح می‌کنم.... ؛ بحار الانوار، ج ۴۵، ص ۸۰ و ج ۵۳ ص ۶۱.</ref>.