شئون امام در سرای آخرت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

شاید بتوان نخستین جلوه [[روز قیامت]] را که [[انسان‌ها]] در آن حضور دارند، برخاستن آنها از [[قبور]] دانست: {{متن قرآن|وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ الأَجْدَاثِ إِلَى رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ}}.<ref>«و در شیپور دمیده می‌شود؛ ناگهان آنها از قبرها، شتابان به‌سوی پروردگارشان می‌روند» (يس، ۵۱).</ref> در اینکه [[مردم]] چگونه در صحرای [[محشر]] حاضر می‌شوند، [[سخن]] فراوان است؛ اما در برخی [[آیات قرآن کریم]] تصریح شده که [[مردم]] همراه [[امام]] خود فراخوانده می‌شوند؛ آن‌گاه [[تکلیف]] ایشان ([[بهشت]] و [[جهنمی]] بودن) روشن می‌شود: {{متن قرآن|يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ}}.<ref>«روزی که هر گروهی را با پیشوایشان می‌خوانیم!» (اسراء، ۷۱).</ref> به تصریح [[آیه]]، در [[قیامت]]، [[مردم]] را با پیشوایانشان آنها به [[محشر]] فرامی‌خوانند. به دیگر سخن، [[امامان]] هر قومی جلودار [[مردم]] در آنجایند. [[امامان شیعه]] {{عم}} نیز از این امر مستثنا نیستند؛ از‌این‌رو، آنها جلودار [[پیروان]] خود در آنجا هستند. نکته دیگر آنکه واژه {{متن قرآن|بِإِمَامِهِمْ}} مطلق بوده، شامل [[امام]] [[حق و باطل]] می‌شود؛ از‌این‌روست که اگر در این [[آیه]] بلافاصله [[مردم]] به دو قسم تقسیم شده، گفته می‌شود [[نیکوکاران]] به [[بهشت]]، و [[گمراهان]] به [[جهنم]] می‌روند،<ref>{{متن قرآن|...فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولَئِكَ يَقْرَؤُونَ كِتَابَهُمْ وَلاَ يُظْلَمُونَ فَتِيلاً * وَمَن كَانَ فِي هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيلاً}} (اسراء، ۷۱ و ۷۲).</ref> براساس همان انتخابی است که درباره [[امام]] [[حق و باطل]] داشته‌اند. بدین معنا که امام حق با [[پیروان]] خود به [[بهشت]] می‌رود و [[پیروان]] امام باطل که در این [[دنیا]] [[گمراه]]، و نسبت به دیدن [[امام]] حقْ نابینا بودند، همراه با [[امام]] خود در آنجا نیز نابیناتر و گمراه‌تر خواهند بود. در [[روایات]] نقل‌شده از [[پیشوایان دین]] نیز بر وجود چنین شأنی برای [[امامان معصوم]] {{عم}} تأكيد شده است. برای نمونه، [[امام باقر]] {{ع}} در روایتی صحیح [[نقل]] می‌کند که وقتی [[آیه]] {{متن قرآن|يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ}} نازل شد، [[مسلمانان]] از [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] {{صل}} پرسیدند که مگر شما [[امام]] تمام [[مردم]] نیستید؟ [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]] {{صل}} فرمودند: "من [[فرستاده خدا]] به سوی تمام [[مردم]] هستم، ولكن پس از من از جانب [[خدا]] امامانی از اهل‌بیتم برای [[مردم]] خواهند آمد که در میان [[مردم]] برمی‌خیزند؛ پس [[انکار]] می‌شوند و [[امامان]] كفر و [[گمراهی]] و پیروانشان به آنها [[ظلم]] می‌کنند...".<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۱۵؛ احمد بن محمد بن خالد برقی، المحاسن، ج۱، ص۱۵۵.</ref> ظاهر [[روایت]] آن است که [[امامان]] از [[اهل بیت]] [[پیامبر]] {{صل}}، همان امامانی هستند که مدنظر [[آیه شریفه]] است. در [[روایت]] صحیح دیگری، [[امام صادق]] {{ع}} با بیان [[آیه]] {{متن قرآن|يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ}} بر [[لزوم]] [[شناخت امام]] تأکید کردند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۷۲.</ref>.