شئون امام در سرای آخرت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

يعقوب بن شعیب در روایتی صحیح از [[امام صادق]] {{ع}} این [[حقیقت]] را با تفصيل بیشتری [[نقل]] می‌کند؛ بدین‌گونه که با نام بردن از [[امامان]] {{عم}}، آنها را [[امامان]] دوره خود دانسته است که در سرای [[قیامت]] آنها را با [[امت]] خود می‌خوانند و [[پیامبر]] {{صل}} با [[امت]] دوران خود، [[امام علی]] {{ع}} با [[امت]] دوران خود و... وارد [[محشر]] می‌شوند.<ref>{{عربی|"نَدْعُو كُلَّ قَرْنٍ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ بِإِمَامِهِمْ. قُلْتُ: فَيَجِيءُ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} فِي قَرْنِهِ وَ عَلِيٌّ {{ع}} فِي قَرْنِهِ وَ الْحَسَنُ {{ع}} فِي قَرْنِهِ وَ الْحُسَيْنُ {{ع}} فِي قَرْنِهِ وَ كُلُّ إِمَامٍ فِي قَرْنِهِ الَّذِي هَلَكَ بَيْنَ أَظْهُرِهِمْ؟ قَالَ: نَعَمْ"}}. (احمد بن محمد بن خالد برقی، المحاسن، ج۱، ص۱۴۴).</ref> افزون بر آن، به کسانی که [[امامان معصوم]] {{عم}} را به عنوان [[امامان]] خود برگزیده‌اند، [[بشارت]] داده شده است؛ چنان‌که [[امام صادق]] {{ع}} در روایتی صحیح خطاب به مالک جُهَنی فرمودند: "همانا هیچ قومی نیست که در [[دنیا]] به [[امامت]] کسی تن داده باشد؛ مگر آنکه در [[روز قیامت]] آورده می‌شود؛ درحالی‌که آن [[قوم]] او را [[لعنت]] کرده، او نیز آن [[قوم]] را [[لعنت]] می‌کند؛ مگر شما و هر کس که مثل شما باشد".<ref>احمد بن محمد بن خالد برقی، المحاسن، ج۱، ص۱۴۳.</ref> از دو [[روایت]] اخیر نیز به‌دست می‌آید که هر امتی به نام [[امام]] خود فراخوانده می‌شود. [[امامان]] {{عم}} نیز با [[امت]] خود وارد [[محشر]] می‌شوند و جلودار امت‌اند، و این امر، چیزی جز معنای [[امامت]] آنها در آن سرا نیست. از آنچه [[گذشت]]، روشن می‌شود که یکی از [[شئون امام در قیامت]]، [[شأن]] جلودار بودن برای [[پیروان]] خود است<ref>ر.ک: [[محمد حسین فاریاب|فاریاب، محمد حسین]]، [[بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت (کتاب)|بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت]]، ص۱۴۸ ـ ۱۵۰.</ref>.

=== حسابرسی بندگان ===