پرش به محتوا

علم مبذول: تفاوت میان نسخه‌ها

۴ بایت حذف‌شده ،  ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۴
خط ۱۶: خط ۱۶:
== [[دلیل نقلی]] بر [[علم مکفوف]] و مبذول ==
== [[دلیل نقلی]] بر [[علم مکفوف]] و مبذول ==
=== [[آیات]] ===
=== [[آیات]] ===
برخی از آیات و [[روایات]] دال بر علم مکفوف و علم مبذول هستند، مثلاً در مورد علم مکفوف در [[تفسیر]] آیۀ {{متن قرآن|عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ}}<ref> «دانای نهان و آشکار است» سوره انعام، آیه ۷۳.</ref>، [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|اَلْغَیْبُ مَا لَمْ یَکُنْ وَ اَلشَّهَادَةُ مَا قَدْ کَانَ}}؛ [[غیب]]، آن چیزی است که نبوده است، [[شهادت]]، چیزی است که بوده است»<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، معانی الاخبار، ص ۱۴۶. </ref>. عبارت {{متن حدیث|مَا لَمْ یَکُنْ}} را به هر معنایی بگیریم، آنچه [[رأی]] [[خداوند]] بدان تعلّق نگرفته یا آنچه در گذشته نبوده یعنی مقدر بود ولی [[بداء]] به آن تعلق گرفت و محو شد تا تقدیر بعدی [[اثبات]] شود، دلالت بر علم مکفوف می‌‌کند.
برخی از آیات و [[روایات]] دال بر علم مکفوف و علم مبذول هستند، مثلاً در مورد علم مکفوف در [[تفسیر]] آیۀ {{متن قرآن|عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ}}<ref> «دانای نهان و آشکار است» سوره انعام، آیه ۷۳.</ref>، [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|اَلْغَیْبُ مَا لَمْ یَکُنْ وَ اَلشَّهَادَةُ مَا قَدْ کَانَ}}؛ [[غیب]]، آن چیزی است که نبوده است، [[شهادت]]، چیزی است که بوده است»<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، معانی الاخبار، ص ۱۴۶. </ref>. عبارت {{متن حدیث|مَا لَمْ یَکُنْ}} را به هر معنایی بگیریم، آنچه رأی [[خداوند]] بدان تعلّق نگرفته یا آنچه در گذشته نبوده یعنی مقدر بود ولی [[بداء]] به آن تعلق گرفت و محو شد تا تقدیر بعدی [[اثبات]] شود، دلالت بر علم مکفوف می‌‌کند.


برخی از آیات نیز دلالت بر علم مبذول می‌‌کنند مانند: {{متن قرآن|عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِنْ رَسُولٍ}}<ref> «او دانای نهان است پس هیچ کس را بر نهان خویش آگاه نمی‌کند جز فرستاده‌ای را که بپسندد» سوره جن، آیه ۲۶ ـ ۲۷.</ref>. [[آیه]] به روشنی می‌‌رساند خداوند هر کسی را بپسندد از غیب خود [[آگاه]] می‌‌نماید. در این زمینه [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|کَانَ وَ اللَّهِ مُحَمَّدٌ مِمَّنِ ارْتَضَاهُ}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۲۵۶. </ref>.
برخی از آیات نیز دلالت بر علم مبذول می‌‌کنند مانند: {{متن قرآن|عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِنْ رَسُولٍ}}<ref> «او دانای نهان است پس هیچ کس را بر نهان خویش آگاه نمی‌کند جز فرستاده‌ای را که بپسندد» سوره جن، آیه ۲۶ ـ ۲۷.</ref>. [[آیه]] به روشنی می‌‌رساند خداوند هر کسی را بپسندد از غیب خود [[آگاه]] می‌‌نماید. در این زمینه [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|کَانَ وَ اللَّهِ مُحَمَّدٌ مِمَّنِ ارْتَضَاهُ}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۲۵۶. </ref>.
۱۳۴٬۳۳۱

ویرایش