پرش به محتوا

آیه صلوات بر نبی در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

 
خط ۱۸: خط ۱۸:
بنابراین مقصود از [[آل محمد]] {{صل}} افراد شاخص و [[برتر]] [[خاندان پیامبر]] اکرم {{صل}} می‌باشد.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[امامت اهل بیت (کتاب)|امامت اهل بیت]]، ص ۲۸۲.</ref>
بنابراین مقصود از [[آل محمد]] {{صل}} افراد شاخص و [[برتر]] [[خاندان پیامبر]] اکرم {{صل}} می‌باشد.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[امامت اهل بیت (کتاب)|امامت اهل بیت]]، ص ۲۸۲.</ref>


== دلالت [[آیه صلوات]] بر [[عظمت مقام]] و [[شخصیت پیامبر]] {{صل}} ==
== دلالت [[آیه صلوات]] بر عظمت مقام و [[شخصیت پیامبر]] {{صل}} ==
بدون [[شک]]، [[آیه کریمه]] [[صلوات بر پیامبر اکرم]] {{صل}}، بر عظمت مقام و [[منزلت]] [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[شخصیت والا]] و بالای آن [[حضرت]] نزد [[خداوند متعال]] و [[فرشتگان مقرب]] [[الهی]] دلالت می‌کند. اصولاً [[درود فرستادن]] [[خداوند]] به فرد یا افرادی به معنای شمول [[رحمت خاص الهی]] نسبت به آنان است. این [[رحمت]] ویژه به [[دلیل]] [[شایستگی]] خاصی است که از حیث [[کمالات انسانی]] و [[ایمانی]] در پیشگاه خداوند دارند، چنان‌که در [[قرآن کریم]] آمده است که خداوند از [[مؤمنان]] خواسته است که بسیار به [[یاد خدا]] باشند و در [[صبح و شام]] (پیوسته) [[خدا]] را [[تسبیح]] گویند، این کار این شایستگی را در آنان پدید می‌آورد که خدا و [[فرشتگان]] او بر آنان [[درود]] بفرستند تا آنان را از ظلمت‌ها به [[نور]] رهنمون گرداند، چرا که خداوند نسبت به مؤمنان رحمت ویژه دارد: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا * وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا * هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا }}<ref>«ای مؤمنان! خداوند را بسیار یاد کنید * و او را پگاه و دیرگاه عصر به پاکی بستأیید * اوست آنکه بر شما درود می‌فرستد- و فرشتگانش (نیز)- تا شما را به سوی روشنایی از تیرگی‌ها بیرون برد و با مؤمنان بخشاینده است « سوره احزاب، آیه ۴۱-۴۳.</ref>.
بدون [[شک]]، [[آیه کریمه]] صلوات بر پیامبر اکرم {{صل}}، بر عظمت مقام و [[منزلت]] [[رسول اکرم]] {{صل}} و شخصیت والا و بالای آن حضرت نزد [[خداوند متعال]] و [[فرشتگان مقرب]] [[الهی]] دلالت می‌کند. اصولاً [[درود فرستادن]] [[خداوند]] به فرد یا افرادی به معنای شمول رحمت خاص الهی نسبت به آنان است. این [[رحمت]] ویژه به [[دلیل]] [[شایستگی]] خاصی است که از حیث [[کمالات انسانی]] و [[ایمانی]] در پیشگاه خداوند دارند، چنان‌که در [[قرآن کریم]] آمده است که خداوند از [[مؤمنان]] خواسته است که بسیار به [[یاد خدا]] باشند و در [[صبح و شام]] (پیوسته) [[خدا]] را [[تسبیح]] گویند، این کار این شایستگی را در آنان پدید می‌آورد که خدا و [[فرشتگان]] او بر آنان [[درود]] بفرستند تا آنان را از ظلمت‌ها به [[نور]] رهنمون گرداند، چرا که خداوند نسبت به مؤمنان رحمت ویژه دارد: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا * وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا * هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا }}<ref>«ای مؤمنان! خداوند را بسیار یاد کنید * و او را پگاه و دیرگاه عصر به پاکی بستأیید * اوست آنکه بر شما درود می‌فرستد- و فرشتگانش (نیز)- تا شما را به سوی روشنایی از تیرگی‌ها بیرون برد و با مؤمنان بخشاینده است « سوره احزاب، آیه ۴۱-۴۳.</ref>.


مفاد [[آیات]] یادشده این است که بسیار به یاد خدا بودن، یعنی در [[قلب]] و [[زبان]]، [[الوهیت]] و [[ربوبیت تکوینی]] و [[تشریعی]] خداوند را یاد نمودن، و تسبیح و [[تنزیه]] بسیار خداوند از صفات [[نقص]] و ناروا، [[انسان]] را [[شایسته]] آن می‌نماید که از [[رحمت ویژه الهی]] برخوردار شود. در آیه‌ای دیگر پس از بیان [[سنت الهی]] در [[امتحان]] و [[ابتلاء]] مؤمنان، [[صابران]] را به بهره‌مندی از [[صلوات]] و رحمت و [[هدایت ویژه]] الهی [[بشارت]] داده است: {{متن قرآن|وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ * إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ * أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ}}<ref>«و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی و کاستی دارایی‌ها و کسان و فرآورده‌ها می‌آزماییم، و شکیبایان را نوید بخش! * همان کسان که چون بدیشان مصیبتی رسد می‌گویند: «انّا للّه و انّا الیه راجعون” (ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم)* بر آنان از پروردگارشان درودها و بخشایشی است و آنانند که رهیافته‌اند» سوره بقره، آیه ۱۵۵-۱۵۷.</ref>.
مفاد [[آیات]] یادشده این است که بسیار به یاد خدا بودن، یعنی در [[قلب]] و [[زبان]]، [[الوهیت]] و [[ربوبیت تکوینی]] و [[تشریعی]] خداوند را یاد نمودن، و تسبیح و [[تنزیه]] بسیار خداوند از صفات [[نقص]] و ناروا، [[انسان]] را [[شایسته]] آن می‌نماید که از [[رحمت ویژه الهی]] برخوردار شود. در آیه‌ای دیگر پس از بیان [[سنت الهی]] در [[امتحان]] و [[ابتلاء]] مؤمنان، [[صابران]] را به بهره‌مندی از [[صلوات]] و رحمت و [[هدایت ویژه]] الهی [[بشارت]] داده است: {{متن قرآن|وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ * إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ * أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ}}<ref>«و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی و کاستی دارایی‌ها و کسان و فرآورده‌ها می‌آزماییم، و شکیبایان را نوید بخش! * همان کسان که چون بدیشان مصیبتی رسد می‌گویند: «انّا للّه و انّا الیه راجعون” (ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم)* بر آنان از پروردگارشان درودها و بخشایشی است و آنانند که رهیافته‌اند» سوره بقره، آیه ۱۵۵-۱۵۷.</ref>.
۱۳۳٬۶۱۷

ویرایش