نامۀ ۱۱ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امام]] {{ع}} لشکری را به [[فرماندهی]] زیاد بن نضر حارثی و [[همراهی]] [[شریح بن هانی]] از نُخَیله به سوی [[شام]] فرستاد. در بین راه میان آن دو نفر [[اختلاف]] افتاد و هر یک به شکایت از دیگری برای [[امام]] نامه‌ای نوشتند<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 760.</ref>.

 

[[امام]] در پاسخ هر دو این [[نامه]] را نوشتند که [[سیدرضی]] بخشی از آن را گزیده است. در این [[نامه]] ضمن پرهیز [[لشکریان]] از [[اختلاف]]، به بیان تاکتیک‌ها و آموزش‌های [[نظامی]] می‌پردازد تا آن‌ها در کمند [[دشمن]] گرفتار نشوند. زمان صدور [[نامه]] سال ۳۶ قمری است<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۶۰.</ref>.

 

چون بر [[دشمن]] فرود آمدید یا [[دشمن]] بر شما فرود آمد، باید که لشکرگاهتان بر فراز بلندی‌ها یا دامنه کوه‌ها یا در بین رودخانه‌ها باشد تا شما را [[پناهگاه]] بود و [[دشمن]] را مانع. و باید که جنگتان در یک سو باشد و یا دو سو. و دیده‌بان‌ها بر سر کوه‌ها و تپه‌ها بگمارید تا مباد که [[دشمن]] از جایی که می‌ترسید یا خود را در [[امان]] می‌دانید، به‌ناگاه بر شما تاخت آورد. بدانید که [[مقدمه]] [[لشکر]]، همان چشمان [[لشکر]] است و چشمان [[مقدمه]]، طلایه‌داران هستند. از پراکندگی بپرهیزید. چون فرود می‌آیید همه فرود آیید و چون کوچ می‌کنید همه کوچ کنید. هنگامی که شب در رسید، نیزه‌ها را گرداگرد خود قرار دهید. به [[خواب]] مروید یا اندک‌اندک بخوابید<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۶۱.</ref>.

# [[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]