آثار نظامی و انتظامی انتظار: تفاوت میان نسخه‌ها

اینکه در [[تعالیم اسلامی]] چنین وارد شده که با آئین [[جنگ]] و [[جهاد]] آشنا شوید و [[مسلمان]] دین‌باور باید به [[سلاح]] مجهز باشد و در دوران پیش از ظهور [[ابزار جنگ]] و [[دفاع]] را در دسترس قرار دهد، برای [[رشد]] و خروشان‌سازی همین روحیۀ رزم‌آوری و [[مرزبانی]] و پاسداری است. [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: «هر یک از شما باید برای خروج [[حضرت قائم]]{{ع}} هر چند به اندازۀ یک تیر، مهیا کند. هر گاه [[خدای تعالی]] چنین نیتی از او ببیند، امیدوارم عمرش را طولانی کند تا آن حضرت را [[درک]] کند (و در زمرۀ [[یاران]] و همراهانش قرار گیرد)»<ref>{{متن حدیث|لَیُعِدَّنَّ أَحَدُکُمْ لِخُرُوجِ الْقَائِمِ وَ لَوْ سَهْماً فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی إِذَا عَلِمَ ذَلِکَ مِنْ‏ نِیَّتِهِ‏ رَجَوْتُ‏ لِأَنْ‏ یُنْسِئَ‏ فِی‏ عُمُرِهِ‏ حَتَّی‏ یُدْرِکَهُ‏ فَیَکُونَ‏ مِنْ‏ أَعْوَانِهِ‏ وَ أَنْصَارِه}}؛ نعمانی، محمد بن ابراهیم، غیبت نعمانی، باب ما جاء فی ذکر الشیعه، ص۱۷۳؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص۳۶۶.</ref><ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]، ص۱۹۹ـ ۲۱۲؛ [[حسین الهی‌نژاد|الهی‌نژاد، حسین]]، [[وظایف منتظران در عصر غیبت (مقاله)|وظایف منتظران در عصر غیبت]]، ص۶۸؛ [[منصور هرنجی|هرنجی، منصور]]، [[انتظار و وظایف منتظران ۲ (کتاب)|انتظار و وظایف منتظران]]، ص۴۶ ـ ۶۳.</ref> این [[تعلیم]] خشونت‌طلبی و [[خونریزی]] نیست، بلکه برای دفاع از حقوق انسان‌های [[مظلوم]] است که زیر فشار دژخیمان خون‌آشام نابود شده‌اند و جز پوست و استخوانی از آنان باقی نمانده است<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]، ص۱۹۹ـ ۲۱۲.</ref>.

# '''آماده کردن، جمع‌آوری و مجهز شدن به [[سلاح]] و مهمات'''<ref>ر.ک: [[حسین الهی‌نژاد|الهی‌نژاد، حسین]]، [[ویژگی‌های منتظران و جامعه منتظر (مقاله)|ویژگی‌های منتظران و جامعه منتظر]]، ص۲۶۵؛ [[امیر مهدی حکیمی|حکیمی، امیر مهدی]]، [[منتظر چشم به راهی فریادگر (کتاب)|منتظر چشم به راهی فریادگر]]، ص۳۵.</ref> و کسب مهارت و آمادگی و تلاش‌های نظامی<ref>ر.ک: [[حسین الهی‌نژاد|الهی‌نژاد، حسین]]، [[ویژگی‌های منتظران و جامعه منتظر (مقاله)|ویژگی‌های منتظران و جامعه منتظر]]، ص۲۶۵؛ [[منصور هرنجی|هرنجی، منصور]]، [[انتظار و وظایف منتظران ۲ (کتاب)|انتظار و وظایف منتظران]]، ص۴۶ ـ ۶۳.</ref> و نیروی سلحشوری و آمادگی برای [[نبرد]] نهایی<ref>ر.ک: [[سید مهدی موسوی|موسوی، سید مهدی]]، [[تربیت سیاسی در پرتو انتظار (مقاله)|تربیت سیاسی در پرتو انتظار]]، ص۴۱.</ref>. [[امام کاظم]]{{ع}} فرمودند: «هر کس مرکبی را به [[انتظار]] [[امر]] ما نگاه دارد و به سبب آن [[دشمنان]] ما را [[خشمگین]] سازد در حالی که خودش به ما منسوب باشد، [[خداوند]] روزیش را فراخ گرداند، به او [[شرح صدر]] عطا کند، او را به آرزویش برساند و در رسیدن به خواسته ‌هایش او را [[یاری]] کند»<ref>{{متن حدیث|مَنِ‏ ارْتَبَطَ دَابَّةً مُتَوَقِّعاً بِهِ‏ أَمْرَنَا وَ یَغِیظُ بِهِ‏ عَدُوَّنَا وَ هُوَ مَنْسُوبٌ إِلَیْنَا أَدَرَّ اللَّهُ رِزْقَهُ وَ شَرَحَ صَدْرَهُ وَ بَلَّغَهُ أَمَلَهُ وَ کَانَ عَوْناً عَلَی حَوَائِجِه‏}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۶، ص۵۳۵، ح ۱. </ref>.<ref>ر.ک: [[حسین الهی‌نژاد|الهی‌نژاد، حسین]]، [[وظایف منتظران در عصر غیبت (مقاله)|وظایف منتظران در عصر غیبت]]، ص۶۸؛ [[سید مهدی موسوی|موسوی، سید مهدی]]، [[تربیت سیاسی در پرتو انتظار (مقاله)|تربیت سیاسی در پرتو انتظار]]، ص۴۱.</ref>  

# '''تقویت و آمادگی جسمانی''': [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: «مردی از [[اصحاب]] او [[توانایی]] چهل مرد را دارد و [[قلب]] او از پارۀ آهن استوارتر است و اگر بر کوه‌های آهن بگذرند، آن را برکَنند و شمشیرهای خود را در نیام نکنند تا آنکه [[خدای تعالی]] [[خشنود]] گردد»<ref>{{متن حدیث|... فَإِن الرجُلَ مِنهُم یعطَی قُوهَ أَربَعینَ رَجُلاً وَ إِن قَلبَهُ لَأشَد مِن زُبَرِ الحَدِیدِ وَ لَو مَروا بِجِبَالِ لَقَطَعُوهَا لَا یکُونَ سُیوفَهُم حَتی یرضَی اللهُ عَزوَجَل}}؛ بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۷۳، ح ۲۶.</ref>. [[روایت]] بیانگر این مطلب است، افرادی که ادعای [[انتظار]] و زمینه‌سازی دارند، هرگز نباید دچار تن پروری و [[سستی]] شوند. همچنین حضرت فرمودند: «مردانی که گویی قلب‌های شان مانند پاره ‌های آهن است. هیچ چیز نتواند [[دل]] ‌های آنان را نسبت به [[ذات خداوند]] گرفتار [[شک]] سازد. سخت ‌تر از سنگ هستند. اگر بر [[کوه]] ‌ها حمله کنند، آنها را از هم خواهند پاشید... گویی که بر اسبان خود، مانند عقاب هستند. بر زین اسب امام{{ع}} [[دست]] می‌کشند و از این کار [[برکت]] طلب می‌کنند. گرد [[امام]]{{ع}} خویش می‌چرخند و در جنگ‌‌ها [[جان]] خود را سپر او می‌سازند و هر چه او بخواهد، برایش انجام می‌دهند. مردانی که شب‌ها نمی‌خوابند؛ در نمازشان همهمه‌ای چون صدای زنبور عسل دارند. شب‌ها بر پای خویش ایستاده و صبح بر مرکب‌‌های خود سوارند. [[پارسایان]] شب‌اند و شیران روز، [[اطاعت]] آنان در برابر امام شان، از [[اطاعت]] کنیز برای آقایش زیادتر است. مانند چراغ‌ها هستند... گویی که دل‌های شان قندیل است. از [[ترس]] [[خدا]] بیمناک و خواهان شهادت‌اند. تمنای شان [[شهید]] شدن در راه خداست. شعارشان این است: "ای [[مردم]]! برای [[خون خواهی]] حسین به پا خیزید." وقتی حرکت می‌کنند، پیشاپیش آنان به فاصلۀ یک ماه ترس و [[وحشت]] حرکت کند، آنان دسته دسته به سوی مولا می‌روند. خدا به وسیلۀ آنان، امام راستین را [[یاری]] می‌فرماید»<ref>{{متن حدیث|رِجَالٌ کَأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِیدِ لَا یَشُوبُهَا شَکٌّ فِی ذَاتِ اللَّهِ أَشَدُّ مِنَ الْحَجَرِ لَوْ حَمَلُوا عَلَی الْجِبَالِ لَأَزَالُوهَا لَا یَقْصِدُونَ بِرَایَاتِهِمْ بَلْدَةً إِلَّا خَرَّبُوهَا کَأَنَّ عَلَی خُیُولِهِمُ الْعِقْبَانَ یَتَمَسَّحُونَ بِسَرْجِ الْإِمَامِ{{ع}}یَطْلُبُونَ بِذَلِکَ الْبَرَکَةَ وَ یَحُفُّونَ بِهِ یَقُونَهُ بِأَنْفُسِهِمْ فِی الْحُرُوبِ وَ یَکْفُونَهُ مَا یُرِیدُ فِیهِمْ رِجَالٌ لَا یَنَامُونَ اللَّیْلَ لَهُمْ دَوِیٌّ فِی صَلَاتِهِمْ کَدَوِیِّ النَّحْلِ یَبِیتُونَ قِیَاماً عَلَی أَطْرَافِهِمْ وَ یُصْبِحُونَ عَلَی خُیُولِهِمْ رُهْبَانٌ بِاللَّیْلِ لُیُوثٌ بِالنَّهَارِ هُمْ أَطْوَعُ لَهُ مِنَ الْأَمَةِ لِسَیِّدِهَا کَالْمَصَابِیحِ کَأَنَّ قُلُوبَهُمُ الْقَنَادِیلُ وَ هُمْ مِنْ خَشْیَةِ اللَّهِ مُشْفِقُونَ یَدْعُونَ بِالشَّهَادَةِ وَ یَتَمَنَّوْنَ أَنْ یُقْتَلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ شِعَارُهُمْ یَا لَثَارَاتِ الْحُسَیْنِ إِذَا سَارُوا یَسِیرُ الرُّعْبُ أَمَامَهُمْ مَسِیرَةَ شَهْرٍ یَمْشُونَ إِلَی الْمَوْلَی إِرْسَالًا بِهِمْ یَنْصُرُ اللَّهُ إِمَامَ الْحَقِّ}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص۳۰۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص۵۴ ـ ۶۱؛ [[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]، ص۱۹۹ـ ۲۱۲.</ref>