شبهات ختم نبوت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

این عبارت را عبدالحمید [[اشراق]] خاوری، نویسنده و مبلغ مشهور بهائی، در کتاب [[رحیق مختوم]] چنین توضیح داده است: در [[قرآن]]، [[سوره احزاب]]، محمد [[رسول الله]] را {{متن قرآن|خَاتَمَ النَّبِيِّينَ}} فرموده؛ [[جمال]] [[مبارک]] جل جلاله [[حسین علی بهاء]] در ضمن جمله مزبور می‌فرماید که [[مقام]] این ظهور عظیم و [[موعود]] [[کریم]] از مظاهر سابقه بالاتر است؛ زیرا [[نبوت]] به ظهور محمد رسول الله ختم گردیده و این دلیل است که [[ظهور موعود]] عظیم بهاء، ظهور [[الله]] است و دوره نبوت منطوی گردید؛ زیرا که رسول الله [[خاتم النبیین]] بوده<ref>عبدالحمید اشراق خاوری، رحیق مختوم، لجنه ملی نشر آثار امری، ۱۰۲، بدیع، ج۱، ص۷۸.</ref>.

بیان او این‌گونه است: [[خداوند]] ـ جلت عظمته ـ [[آسمان]] ادیان و [[اراضی]] [[معارف]] را در شش [[روز]] که عبارت از شش هزار سال است، [[خلق]] فرمود و [[رفعت]] داد و بر [[عرش]] اعظم که عبارت از هیکل مکرم است، مستوی شد<ref>ابوالفضل گلپایگانی، فصل الخطاب، ص۲۳۰.</ref>. [[تدبیر]] می‌فرماید خداوند امور را از آسمان به [[زمین]]، پس به سوی او عروج خواهد نمود در مدت یک روز که مقدار آن هزار سال است از آنچه می‌شمارید؛ یعنی [[حق]] ـ جل جلاله ـ امر [[مبارک]] [[دین]] [[مبین]] را اولاً: از آسمان به زمین نازل خواهد فرمود و پس از اکمال و نزول، در مدت یک هزار سال، [[انوار]] [[دیانت]] زایل خواهد شد اندک اندک در مدت مزبور، ثانیاً: به آسمان صعود خواهد نمود<ref>ابوالفضل گلپایگانی، فرائد، ص۵۲.</ref>.