←الف) شبهه تداوم نبوت با استناد به آیه ۳۵ سوره اعراف
| خط ۲۳۶: | خط ۲۳۶: | ||
نویسنده کتاب [[بهاءالله]] در [[قرآن]] نیز همسو با گلپایگانی، با مقایسه آیه مورد بحث و مشابه آن در سوره بقره<ref>{{متن قرآن|قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}} «گفتیم: همه از آن (بهشت فرازین) فرود آیید، آنگاه اگر از من به شما رهنمودی رسید، کسانی که از رهنمود من پیروی کنند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین میگردند» سوره بقره، آیه ۳۸.</ref> مینویسد: [[اعتقاد]] به پایان یافتن دوران [[وحی]] از سوی [[پروردگار]]، [[زندانی]] است گسترده و [[استوار]] که بر [[روح]] [[عامه]] [[مسلمانان]] [[تسلط]] یافته و [[عشق]] به [[تفکر]] و [[حس]] کنجکاوی را در آنها به کلی از میان برده است.... ترکیب {{متن قرآن|إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ}} دو بار در [[قرآن مجید]] به کار رفته: یک بار بر زبان [[حضرت آدم]] و یک بار بر زبان محمد؛ در هر دو مورد [[خدا]] به بندگانش [[تعهد]] میدهد که ظهور [[پیامبران]] از جانب یزدان ادامه خواهد داشت...<ref>هوشیدر، مطلق، بهاءالله در قرآن، ص۱۱۹-۱۱۸. مندرج در سایت: www.aeenebahai.org.</ref>. | نویسنده کتاب [[بهاءالله]] در [[قرآن]] نیز همسو با گلپایگانی، با مقایسه آیه مورد بحث و مشابه آن در سوره بقره<ref>{{متن قرآن|قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}} «گفتیم: همه از آن (بهشت فرازین) فرود آیید، آنگاه اگر از من به شما رهنمودی رسید، کسانی که از رهنمود من پیروی کنند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین میگردند» سوره بقره، آیه ۳۸.</ref> مینویسد: [[اعتقاد]] به پایان یافتن دوران [[وحی]] از سوی [[پروردگار]]، [[زندانی]] است گسترده و [[استوار]] که بر [[روح]] [[عامه]] [[مسلمانان]] [[تسلط]] یافته و [[عشق]] به [[تفکر]] و [[حس]] کنجکاوی را در آنها به کلی از میان برده است.... ترکیب {{متن قرآن|إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ}} دو بار در [[قرآن مجید]] به کار رفته: یک بار بر زبان [[حضرت آدم]] و یک بار بر زبان محمد؛ در هر دو مورد [[خدا]] به بندگانش [[تعهد]] میدهد که ظهور [[پیامبران]] از جانب یزدان ادامه خواهد داشت...<ref>هوشیدر، مطلق، بهاءالله در قرآن، ص۱۱۹-۱۱۸. مندرج در سایت: www.aeenebahai.org.</ref>. | ||
او پس از بحث درباره ساختار {{متن قرآن|إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ}} در هر دو [[آیه]] و [[گزینش]] برخی از ترجمهها برای [[تأیید]] [[کلام]] خود، ترجمه [[مسلمین]] از آیه ۳۵ [[سوره اعراف]] را نامعقول و نتیجه [[جمود]] نسبت به [[عقاید]] و [[افکار]] اجدادی میداند و با چنین پرسشی کلام را به پایان میرساند: [[پروردگار]] با دو واژه خاص، [[میثاق]] و تعهد خود را به امتهایی که پس از حضرت آدم [[زندگی]] میکردند با ارسال پیامبرانی مانند [[رسول اکرم]] تحقق بخشید. آیا معقول است که تصور کنیم معنای همان دو واژه، یعنی {{متن قرآن|إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ}} در اشاره به همان تعهد، پس از ظهور رسول اکرم، ناگهان [[تغییر]] یافت؟<ref>هوشیدر، مطلق، بهاءالله در قرآن، ص۱۲۴ و نیز ر.ک: محمد ابراهیمخان، محمد خاتم انبیاء، ص۷۳ تا ۷۹. برگفته از سایت آیین بهائی.</ref>.<ref>[[نفیسه ابوالحسنی|ابوالحسنی، نفیسه]]، [[خاتمیت در قرآن (کتاب)|خاتمیت در قرآن]]، ص | او پس از بحث درباره ساختار {{متن قرآن|إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ}} در هر دو [[آیه]] و [[گزینش]] برخی از ترجمهها برای [[تأیید]] [[کلام]] خود، ترجمه [[مسلمین]] از آیه ۳۵ [[سوره اعراف]] را نامعقول و نتیجه [[جمود]] نسبت به [[عقاید]] و [[افکار]] اجدادی میداند و با چنین پرسشی کلام را به پایان میرساند: [[پروردگار]] با دو واژه خاص، [[میثاق]] و تعهد خود را به امتهایی که پس از حضرت آدم [[زندگی]] میکردند با ارسال پیامبرانی مانند [[رسول اکرم]] تحقق بخشید. آیا معقول است که تصور کنیم معنای همان دو واژه، یعنی {{متن قرآن|إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ}} در اشاره به همان تعهد، پس از ظهور رسول اکرم، ناگهان [[تغییر]] یافت؟<ref>هوشیدر، مطلق، بهاءالله در قرآن، ص۱۲۴ و نیز ر.ک: محمد ابراهیمخان، محمد خاتم انبیاء، ص۷۳ تا ۷۹. برگفته از سایت آیین بهائی.</ref>.<ref>[[نفیسه ابوالحسنی|ابوالحسنی، نفیسه]]، [[خاتمیت در قرآن (کتاب)|خاتمیت در قرآن]]، ص ۱۸۰؛ [[محمد اسحاق عارفی|عارفی، محمد اسحاق]]، [[خاتمیت و پرسشهای نو ج۱ (کتاب)|خاتمیت و پرسشهای نو ج۱]]، ص ۶۸.</ref> | ||
==== جواب [[شبهه]] ==== | ==== جواب [[شبهه]] ==== | ||
| خط ۳۰۱: | خط ۳۰۱: | ||
بنابراین، مصداق [[هدایت الهی]] مورد اشاره در [[آیه]] مزبور منحصراً [[انبیاء]] و [[رسولان]] نیستند و به فرض این که مقصود از [[هدایت]]، تنها [[پیامبران]] و رسولان باشند، این [[سنت الهی]] با ارسال چندین [[رسول]] و هزاران [[پیامبر]] از ابتدای ظهور [[بنیآدم]] تا زمان پیامبر خاتم{{صل}} [[جامه]] تحقق به خود گرفته است. [[فترت]] میان [[انبیای الهی]] که گاه به ششصد میرسیده، نشاندهنده آن است که تحقق فعل مضارع {{متن قرآن|يَأْتِيَنَّكُمْ}} به معنای ارسال مداوم و بدون تراخی انبیاء{{عم}} نیست، بلکه [[ارسال پیامبران]] مشروط به فراهم شدن شرایطی بوده است که گاه چند صد سال [[زمان]] میطلبیده است و منافاتی با سنت الهی مذکور ندارد. بنابراین اگر شرایط ظهور پیامبر دیگری پس از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} محقق نشود، ابعاثی لازم نخواهد بود؛ چراکه هدایت الهی از طریق [[دین]] آن حضرت و دیگر مصادیق مذکور تداوم خواهد داشت و از این رو [[خاتمیت پیامبر]]{{صل}} نقضی بر [[سنت]] هدایت نخواهد بود<ref>درسنامه شناخت بهائیت، ص۲۹۱.</ref>. | بنابراین، مصداق [[هدایت الهی]] مورد اشاره در [[آیه]] مزبور منحصراً [[انبیاء]] و [[رسولان]] نیستند و به فرض این که مقصود از [[هدایت]]، تنها [[پیامبران]] و رسولان باشند، این [[سنت الهی]] با ارسال چندین [[رسول]] و هزاران [[پیامبر]] از ابتدای ظهور [[بنیآدم]] تا زمان پیامبر خاتم{{صل}} [[جامه]] تحقق به خود گرفته است. [[فترت]] میان [[انبیای الهی]] که گاه به ششصد میرسیده، نشاندهنده آن است که تحقق فعل مضارع {{متن قرآن|يَأْتِيَنَّكُمْ}} به معنای ارسال مداوم و بدون تراخی انبیاء{{عم}} نیست، بلکه [[ارسال پیامبران]] مشروط به فراهم شدن شرایطی بوده است که گاه چند صد سال [[زمان]] میطلبیده است و منافاتی با سنت الهی مذکور ندارد. بنابراین اگر شرایط ظهور پیامبر دیگری پس از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} محقق نشود، ابعاثی لازم نخواهد بود؛ چراکه هدایت الهی از طریق [[دین]] آن حضرت و دیگر مصادیق مذکور تداوم خواهد داشت و از این رو [[خاتمیت پیامبر]]{{صل}} نقضی بر [[سنت]] هدایت نخواهد بود<ref>درسنامه شناخت بهائیت، ص۲۹۱.</ref>. | ||
برداشت [[بهائیان]] از لفظ «[[رُسُل]]» به این بیان که «جمع مکسر» دلالت بر کثرت رسولان دارد نیز پذیرفتنی نیست؛ زیرا یادآوری [[رسل]] و انبیاء و قصص و [[آیات]] آنها برای آن است که [[انسان]]، [[تاریخ]] گذشتگان را سرلوحه خود قرار دهد و از آن [[پند]] گیرد، نه تاریخ افرادی که هنوز نیامدهاند! چگونه میتوان پذیرفت که آیه در صدد تفهیم این مطلب است که از تاریخ پیامبرانی که بعدها بر شما میآیند، [[عبرت]] گیرید؟! از این روست که برخی از [[تفاسیر]] چنین کاربردی را «بر [[سبیل]] سنة امم ماضیه»<ref>محمد فخرالدین رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۴، ص۲۳۴؛ میرسیدعلی حائری تهرانی، مقتضیات الدرر و ملتقطات الثمر، ج۴، ص۳۲۸.</ref> و یا جهت «[[تعظیم]]»<ref>علاءالدین بغدادی، لباب التأویل فی معانی التنزیل، ج۲، ص۱۹۷؛ سید محمد طنطاوی، التفسیر الوسیط، ج۵، ص۲۶۸.</ref> دانستهاند<ref>[[نفیسه ابوالحسنی|ابوالحسنی، نفیسه]]، [[خاتمیت در قرآن (کتاب)|خاتمیت در قرآن]]، ص ۱۸۳- | برداشت [[بهائیان]] از لفظ «[[رُسُل]]» به این بیان که «جمع مکسر» دلالت بر کثرت رسولان دارد نیز پذیرفتنی نیست؛ زیرا یادآوری [[رسل]] و انبیاء و قصص و [[آیات]] آنها برای آن است که [[انسان]]، [[تاریخ]] گذشتگان را سرلوحه خود قرار دهد و از آن [[پند]] گیرد، نه تاریخ افرادی که هنوز نیامدهاند! چگونه میتوان پذیرفت که آیه در صدد تفهیم این مطلب است که از تاریخ پیامبرانی که بعدها بر شما میآیند، [[عبرت]] گیرید؟! از این روست که برخی از [[تفاسیر]] چنین کاربردی را «بر [[سبیل]] سنة امم ماضیه»<ref>محمد فخرالدین رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۴، ص۲۳۴؛ میرسیدعلی حائری تهرانی، مقتضیات الدرر و ملتقطات الثمر، ج۴، ص۳۲۸.</ref> و یا جهت «[[تعظیم]]»<ref>علاءالدین بغدادی، لباب التأویل فی معانی التنزیل، ج۲، ص۱۹۷؛ سید محمد طنطاوی، التفسیر الوسیط، ج۵، ص۲۶۸.</ref> دانستهاند<ref>[[نفیسه ابوالحسنی|ابوالحسنی، نفیسه]]، [[خاتمیت در قرآن (کتاب)|خاتمیت در قرآن]]، ص ۱۸۳-۱۹۴؛ [[محمد اسحاق عارفی|عارفی، محمد اسحاق]]، [[خاتمیت و پرسشهای نو ج۱ (کتاب)|خاتمیت و پرسشهای نو ج۱]]، ص ۷۰.</ref>. | ||
=== ب) [[شبهه]] استمرار رسل با استناد به آیه پانزدهم [[سوره غافر]] === | === ب) [[شبهه]] استمرار رسل با استناد به آیه پانزدهم [[سوره غافر]] === | ||