←امام مهدی {{ع}} و احیای قرآن
| خط ۳۰: | خط ۳۰: | ||
[[حضرت مهدی]] {{ع}} [[قرآنی]] را که [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}} پس از رحلت [[رسول خدا]] {{صل}} جمعآوری نموده است، آشکار میکند و [[مردم]] را به [[تعلیم]] آن فراخواهد میخواند. [[قرآن]] [[حضرت علی]] {{ع}} [[قرآنی]] است که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} پس از رحلت [[رسول خدا]] به جمعآوری آن اهتمام ورزید. ایشان پس از رحلت [[رسول خدا]] عبا بر دوش نیفکند و لباسهای رسمی بر تن نمود تا وقتی که از گردآوری [[آیات الهی]] فارغ شد. آن قرآن را که در دو جزو نوشته شده بود، در پارچهای پیچید و به [[مسجد]] [[رسول خدا]] آورد و به [[مردم]] عرضه داشت و فرمود: این قرانی است که من کلمه به کلمه آن گونه که بر [[حضرت محمد]] {{صل}} نازل شده است جمع نمودهام. اما [[مردم]] [[نادان]] آن زمان [[قرآن]] حضرت را قبول ننمودند و گفتند: ما به قرآن تو احتیاجی نداریم! حضرت آن [[قرآن]] را پیچید و به خانه برد و فرمود: دیگر این [[قرآن]] را هرگز نخواهید دید. این قرآن از امانتهای [[امامت]] است و دست به دست از امامی به [[امام]] دیگر میرسد و در [[زمان ظهور حضرت مهدی]] {{ع}} آشکار خواهد شد. در این [[قرآن]] تمام [[آیات قرآن]] آن گونه که بر [[رسول خدا]] نازل شده است و به همان ترتیب و با تمام تفسیرها و تأویلها وشأن نزولها نوشته شده است<ref>نجم الثاقب، ص ۱۵۱.</ref>. | [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[قرآنی]] را که [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}} پس از رحلت [[رسول خدا]] {{صل}} جمعآوری نموده است، آشکار میکند و [[مردم]] را به [[تعلیم]] آن فراخواهد میخواند. [[قرآن]] [[حضرت علی]] {{ع}} [[قرآنی]] است که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} پس از رحلت [[رسول خدا]] به جمعآوری آن اهتمام ورزید. ایشان پس از رحلت [[رسول خدا]] عبا بر دوش نیفکند و لباسهای رسمی بر تن نمود تا وقتی که از گردآوری [[آیات الهی]] فارغ شد. آن قرآن را که در دو جزو نوشته شده بود، در پارچهای پیچید و به [[مسجد]] [[رسول خدا]] آورد و به [[مردم]] عرضه داشت و فرمود: این قرانی است که من کلمه به کلمه آن گونه که بر [[حضرت محمد]] {{صل}} نازل شده است جمع نمودهام. اما [[مردم]] [[نادان]] آن زمان [[قرآن]] حضرت را قبول ننمودند و گفتند: ما به قرآن تو احتیاجی نداریم! حضرت آن [[قرآن]] را پیچید و به خانه برد و فرمود: دیگر این [[قرآن]] را هرگز نخواهید دید. این قرآن از امانتهای [[امامت]] است و دست به دست از امامی به [[امام]] دیگر میرسد و در [[زمان ظهور حضرت مهدی]] {{ع}} آشکار خواهد شد. در این [[قرآن]] تمام [[آیات قرآن]] آن گونه که بر [[رسول خدا]] نازل شده است و به همان ترتیب و با تمام تفسیرها و تأویلها وشأن نزولها نوشته شده است<ref>نجم الثاقب، ص ۱۵۱.</ref>. | ||
در روایتی دیگر نیز [[نقل]] شده است که [[عمر]] در زمان [[استخلاف]] خود از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} خواست که آن [[قرآن]] را دوباره بیاورد تا اینکه [[مردم]] با | در روایتی دیگر نیز [[نقل]] شده است که [[عمر]] در زمان [[استخلاف]] خود از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} خواست که آن [[قرآن]] را دوباره بیاورد تا اینکه [[مردم]] با تمسک به آن متحد شوند. اما [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} فرمود: هرگز! چنین چیزی اصلاً امکانپذیر نیست! زیرا من در زمان [[ابوبکر]] آن را به میان [[مردم]] آوردم تا [[حجت]] بر شما [[مردم]] تمام باشد و [[روز قیامت]] زبان به [[اعتراض]] نگشایید و نگویید: ما اطلاعی از آن [[قرآن]] نداشتیم و کسی به ما نشان نداد؛ همانا آن [[قرآنی]] که نزد من است جز اوصیای [[پاک]] من بدان دسترسی نخواهند داشت. [[عمر]] گفت: آیا زمان مشخصی برای آشکار شدن آن [[قرآن]] وجود دارد؟ [[حضرت امیرالمؤمنین]] {{ع}} فرمود: بلی، زمانی که [[حضرت قائم]] که از [[فرزندان]] من است، [[قیام]] نماید، آن [[قرآن]] را نمایان خواهد کرد و [[مردم]] را بدان [[دعوت]] مینماید و [[احکام]] را بر طبق آن [[قرآن]] به اجرا خواهد گذاشت<ref>تفسیر کنز الدقائق: سوره واقعه تفسیر آیه ۶۳، ۷۹: {{متن حدیث|"هيهات، ليس إلى ذلك سبيل، إنّما جئت به إلى أبي بكر لتقوم الحجة عليكم و لا تقولوا يوم القيامة: إنّا كنّا عن هذا غافلين، أو تقولوا: ما جئتنا به، فإنّ القرآن الّذي عندي لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ و الأوصياء من ولدي. فقال عمر: فهل وقت لإظهاره معلوم؟ قال (عليه السّلام): نعم، إذا قام القائم من ولدي يظهره و يحمل النّاس عليه، فتجري السّنّة به"}}</ref>. | ||
[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} میفرماید: "گویا میبینم که برخی از [[شیعیان]] [[عجم]] در [[مسجد کوفه]] جمع شدهاند و [[خیمه]] برپا نموده و به [[مردم]] [[قرآن]] میآموزند، [[قرآنی]] که به ترتیب | [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} میفرماید: "گویا میبینم که برخی از [[شیعیان]] [[عجم]] در [[مسجد کوفه]] جمع شدهاند و [[خیمه]] برپا نموده و به [[مردم]] [[قرآن]] میآموزند، [[قرآنی]] که به ترتیب نزول جمعآوری شده است..."<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴: {{متن حدیث|"كَأَنِّي بِالْعَجَمِ فَسَاطِيطُهُمْ فِي مَسْجِدِ الْكُوفَةِ يُعَلِّمُونَ النَّاسَ الْقُرْآنَ كَمَا أُنْزِل"}}</ref>. [[دانش]] [[حقیقی]] [[قرآن]] در [[زمان ظهور]] حضرت همه جا را فرا خواهد گرفت و همه [[مردم]] از منبع لایزال [[آیات الهی]] بهرهمند خواهند شد و [[علوم]] [[حقیقی]] [[قرآن]] فقط مخصوص دانشپژوهان نخواهد بود. [[امام باقر]] {{ع}} در این زمینه میفرماید: در زمان [[حضرت حجت]] {{ع}} چنان [[علم]] گسترش خواهد یافت که [[مردم]] از [[دانش]] یکدیگر مستغنی خواهند بود و حتی زنهای داخل خانه نیز بر اساس [[قرآن]] و [[احادیث]] [[حکم خدا]] را تشخیص میدهند و در خانه خود بدان [[حکم]] خواهند نمود<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲ و نجم الثاقب: باب سوم، فصل دوم:</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۵۸.</ref> | ||
به فرموده [[حضرت علی]] {{ع}}، [[امام زمان]] {{ع}} رأیها را به [[قرآن]] بازمیگرداند، پس از آنکه [[قرآن]] را به رأیهای خود بازگردانده باشند<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸: {{متن حدیث|وَ يَعْطِفُ الرَّأْيَ عَلَى الْقُرْآنِ، إِذَا عَطَفُوا الْقُرْآنَ عَلَى الرَّأْيِ}}</ref>. این [[کلام]] حضرت، روشن میکند که [[اندیشه]] [[دینی]] | به فرموده [[حضرت علی]] {{ع}}، [[امام زمان]] {{ع}} رأیها را به [[قرآن]] بازمیگرداند، پس از آنکه [[قرآن]] را به رأیهای خود بازگردانده باشند<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸: {{متن حدیث|وَ يَعْطِفُ الرَّأْيَ عَلَى الْقُرْآنِ، إِذَا عَطَفُوا الْقُرْآنَ عَلَى الرَّأْيِ}}</ref>. این [[کلام]] حضرت، روشن میکند که [[اندیشه]] [[دینی]] پیش از ظهور، گاهی براساس [[هوسها]] و منافع شخصی شکل میگیرد و [[عالمان]] دنیامدار، اصول و فروع [[دینی]] و [[آیات]] [[وحی]] را به دلخواه [[تفسیر]] و [[تأویل]] میکنند، چنانکه [[احادیث]] دیگری نیز، به این تصریح دارد. [[حضرت امیر]] {{ع}} میفرماید: "[[مهدی]] {{ع}}، [[کتاب و سنت]] مرده را زنده میکند"<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸: {{متن حدیث|"يُحْيِي مَيِّتَ الْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ"}}</ref>. | ||
در عصر [[حکومت]] حضرت، [[آموزش]] [[قرآن]] و مفاهیم [[دینی]] بهطور چشمگیری گسترش مییابد و [[مردم]] به [[عبادت]] و [[دین]] روی میآورند<ref>عقد الدرر، ص۱۵۹.</ref>. [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} میفرماید: "گویا شیعیانم را میبینم که در [[مسجد کوفه]] گرد آمدهاند و با برپایی چادرهایی، [[مردم]] را به همان ترتیبی که [[قرآن]] فرود آمده بود، [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: "گویا میبینم که [[شیعیان]] [[علی]] {{ع}} قرآنها را در دست دارند و [[مردم]] را [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸.</ref> و [[امام باقر]] {{ع}} میفرماید: "در روزگار [[حضرت مهدی]] {{ع}}، به اندازهای به شما [[حکمت]] و فهم داده خواهد شد که یک [[زن]] در خانهاش، برطبق [[قرآن]] و [[سنت پیامبر]] {{صل}} [[قضاوت]] میکند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۵۶.</ref> | در عصر [[حکومت]] حضرت، [[آموزش]] [[قرآن]] و مفاهیم [[دینی]] بهطور چشمگیری گسترش مییابد و [[مردم]] به [[عبادت]] و [[دین]] روی میآورند<ref>عقد الدرر، ص۱۵۹.</ref>. [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} میفرماید: "گویا شیعیانم را میبینم که در [[مسجد کوفه]] گرد آمدهاند و با برپایی چادرهایی، [[مردم]] را به همان ترتیبی که [[قرآن]] فرود آمده بود، [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: "گویا میبینم که [[شیعیان]] [[علی]] {{ع}} قرآنها را در دست دارند و [[مردم]] را [[آموزش]] میدهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸.</ref> و [[امام باقر]] {{ع}} میفرماید: "در روزگار [[حضرت مهدی]] {{ع}}، به اندازهای به شما [[حکمت]] و فهم داده خواهد شد که یک [[زن]] در خانهاش، برطبق [[قرآن]] و [[سنت پیامبر]] {{صل}} [[قضاوت]] میکند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۵۶.</ref> | ||