حکمت الهی در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

از نظر لغوی، [[حکمت]] به معنای منع و بازداشتن برای [[اصلاح]] است و به همین دلیل افسار اسب را «حکمه» می‌گویند؛ زیرا اسب را از [[سرکشی]] بازمی‌دارد و او را [[مطیع]] و [[رام]] می‌کند. همچنین فرمان‌های [[مولوی]] را از آن جهت [[حکم]] می‌گویند که [[مکلف]] را از انجام کارهای دلخواه خود بازمی‌‌دارد و [[قاضی]] را «[[حاکم]]» نامیده‌اند؛ زیرا حکم او مانع ضایع شدن [[حق]] و [[تعدی]] به دیگری می‌‌شود و نیز [[تزلزل]] در [[نزاع]] را برطرف می‌کند. [[تصدیق علمی]] را نیز به اعتبار اینکه از عارض شدن تردید بر [[ذهن]] مانع می‌شود «حکم» می‌نامند. شایان ذکر است که لازمه مصونیت مورد حکم از هرگونه امر منافی، [[استواری]] و [[استحکام]] آن است، بنابراین کلمه «حکمت» با خلل ناپذیری، استواری و استحکام ملازم است؛ خواه مربوط به [[علم]] باشد و خواه مربوط به عمل<ref>مقری فیومی، احمد بن علی، مصباح المنیر، ذیل واژه «حکم»؛ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۲۴۸.</ref>.

== منابع ==

{{منابع}}

# [[پرونده:IM010873.jpg|22px]] [[عبدالرضا آتشین صدف|آتشین صدف، عبدالرضا]]، [[حکمت الهی (مقاله)|مقاله «حکمت الهی»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|'''فرهنگنامه کلام اسلامی''']]

{{پایان منابع}}