کثرت‌گرایی در فلسفه دین و کلام جدید: تفاوت میان نسخه‌ها

# استلزام تناقض: [[ادیان]] موجود آموزه‌هایی دارند که با آموزه‌های موجود در ادیان دیگر تضاد و تناقض دارند و [[اعتقاد]] به حقانیت همه ادیان موجود با اعتقاد به اجتماع نقیضین یا ضدین همراه خواهد بود که امری محال است؛ مثلاً، در [[دین اسلام]] بر یکتایی [[خداوند]] تأکید می‌شود در حالی که در [[مسیحیت]] موجود فرد به وجود خدای پدر و خدای پسر و خدای [[روح القدس]] [[معتقد]] است و [[آیین زرتشت]] هم به دوگانه‌پرستی [[گرایش]] دارد. پس، اگر هر سه [[دین]] بر [[حق]] باشد باید گفت، [[خدا]]، هم یکی است و هم دو تا و هم سه تا و این غیرممکن است.

# خودستیزی: هر [[دینی]]، یا آموزه‌های مخالف دین دیگر را [[نفی]] می‌کند و یا به طور کلی دین دیگر را [[باطل]] می‌داند. بنابراین، نتیجه از حقانیت هر دین بطلان ادیان دیگر است؛ پس پلورالیسم دینی، خود برانداز است و علیه خود [[حکم]] می‌کند.

# استلزام [[شکایت]] دینی: در پلورالیسم از یک سو به حقانیت همه ادیان حکم می‌شود و از سوی دیگر ادیان موجود یکدیگر را نفی می‌کنند و نتیجه این تعارض چیزی جز شکاکیت و [[سرگردانی]] درباره [[دین حق]] نیست<ref>[[رضا میرزائی|میرزائی، رضا]]، [[پلورالیسم (مقاله)|مقاله «پلورالیسم»]]، [[فرهنگنامه کلام جدید (کتاب)|فرهنگنامه کلام جدید]]، ص ۳۴۶.</ref>.