آیه والنجم اذا هوی از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

| پرسش مرتبط =  

}}

'''[[آیه]] [[نجم]]'''{{متن قرآن|وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى * مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى}}<ref>«سوگند به ستاره چون فرو افتد؛ که همنشین شما گمراه و بیراه نیست» سوره نجم، آیات ۱ و ۲</ref> از جمله [[ادله قرآنی]] [[اثبات امامت امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. بر اساس [[روایات صحیح]] و معتبری که در [[منابع شیعه]] و [[سنی]] نقل شده است، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در پاسخ به جمعی که از [[خلافت]] و [[امامت]] پس از آن حضرت پرسیده بودند، با توجه دادن آنها به [[حرکت]] و فرود آمدن شهاب یا ستاره‌ای خاص در [[آسمان]] فرمودند: هر کسی که آن [[ستاره]] در منزلش فرود آید، [[وصی]] و [[خلیفه]] بعد از من است، برغم اینکه [[شاهدان]] فرود ستاره را در [[منزل]] [[امام علی]]{{ع}} دیدند اما این مسأله را [[انکار]] کرده و به پیامبر اکرم [[اتهام]] [[گمراهی]] زدند از این رو این آیه نازل شد و بر [[درستی]] گفتار آن حضرت و [[حقانیت]] [[وصایت]] و [[خلافت امام علی]]{{ع}}، تأکید کرد. هر چند از منظر [[شیعه]] این [[آیه]] بر [[افضلیت]] و [[وصایت]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دلالت دارد، اما [[اهل سنت]] با خدشه در [[احادیث]] [[شأن نزول]] این آیه، سعی در [[انکار]] [[نزول]] آن در [[شأن]] آن حضرت کرده، گاه در سند آن احادیث خدشه کرده و گاه در دلالت آنها، در مواردی نیز دست به توجیهاتی در [[تفسیر آیه]] زده‌اند.

== منابع ==