آیات ۵ تا ۱۰ سوره انسان: تفاوت میان نسخه‌ها

از جمله آیاتی که بیان کننده [[فضائل]] و جایگاه امیرالمومنین{{ع}} بلکه سایر اهل بیت{{ع}} است، [[آیات]] اول تا پنجم '''[[سوره انسان]]''' (دهر یا هل أتی) است که می‌فرماید: {{متن قرآن| إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا * عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا * يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا * وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا * إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا * فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا * وَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا * مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَلَا زَمْهَرِيرًا * وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَالُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًا * وَيُطَافُ عَلَيْهِمْ بِآنِيَةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَا * قَوَارِيرَ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًا * وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِيلًا * عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًا * وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَنْثُورًا * وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًا * عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا * إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا}}<ref> همانا [[نیکان]] همواره از جامی می نوشند که نوشیدنی‌اش آمیخته به [[کافور]] [آن ماده سرد، سپید و [[معطر]]] است. آن جام از [[چشمه]] ای است که همواره [[بندگان خدا]] از آن می نوشند و آن را به دلخواهشان هرگونه که بخواهند جاری می نمایند. [همانان که] همواره نذرشان را [[وفا]] می کنند، و از روزی که آسیب و گزندش گسترده است، می ترسند، و غذا را در عین [[دوست]] داشتنش، به [[مسکین]] و [[یتیم]] و [[اسیر]] [[انفاق]] می‌کنند. [و می گویند:] ما شما را فقط برای [[خشنودی خدا]][[ اطعام]] می کنیم و [[انتظار]] هیچ [[پاداش]] و سپاسی را از شما نداریم. ما از پروردگارمان در روزی که [[روز]] [[عبوس]] و بسیار هولناکی است می ترسیم. پس [[خدا]] نگه دار آنان از آسیب و گزند آن روز است و [[شادابی]] و [[شادمانی]] به آنان عطا می‌کند. و آنان را برای اینکه [در برابر [[تکالیف دینی]] و حوادث [[روزگار]]] [[شکیبایی]] ورزیدند، [[بهشتی]] [عنبرسرشت] و لباسی ابریشمین پاداش می دهد. در آنجا بر تخت ها تکیه می زنند، در حالی که آفتابی [که از گرمایش ناراحت شوند] و سرمایی [که از سختی‌اش به [[زحمت]] افتند] نمی بینند، و سایه‌های درختان به آنان نزدیک و میوه هایش به آسانی در دسترس است، و ظرف هایی از [[نقره]] فام، و [[قدح]] هایی بلورین [که پر از غذا و نوشیدنی است] پیرامون آنان می گردانند؛ جام هایی از نقره که آنها را به اندازه مناسب اندازه‌گیری کرده اند، و در آنجا جامی که نوشیدنی‌اش آمیخته به زنجبیل است، به آنان می نوشانند، از [[چشمه]] ای در آنجا که «سلسبیل» نامیده شود، و پیرامونشان نوجوانانی [[جاودانی]] [برای [[پذیرایی]] از آنان] می گردند، که چون آنان را ببینی پنداری مرواریدی پراکنده اند، و چون آنجا را ببینی، نعمتی فراوان و کشوری بزرگ بینی، بر اندامشان [[جامه]] هایی از حریر نازک و سبز رنگ و دیبای ستبر است و با دستبندهایی از نقره آراسته شده اند، و پروردگارشان باده طهور به آنان می نوشاند. [به آنان گوید:] یقیناً این [[[نعمت]] ها][[ پاداش]] شماست و تلاشتان مقبول افتاده است، سوره انسان، آیه 5 ـ 22.</ref>.

== [[شأن نزول]] ==