ام‌رعله قشیریه: تفاوت میان نسخه‌ها

ام‌رعله قشیریه از [[بانوان]] [[شاعر]] بود. زبانی [[فصیح]] داشت، خوش‌بیان بود و بسیار [[نیکو]] سخن می‌گفت. او با [[احترام]] زیاد به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[سلام]] می‌کرد و [[درود]] و [[رحمت الهی]] را بر او می‌فرستاد که: {{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ!}} روزی [[خدمت]] آن حضرت رسید و عرض کرد: یا [[رسول الله]]{{صل}} ما [[زنان]] که کمک‌کار و معاون [[همسران]] خود هستیم، اما از [[فضیلت]] [[جنگ]] و [[جهاد]] در راه [[خداوند]] بهره‌ای نداریم پس ما را به کاری [[راهنمایی]] کنید که جنبه [[معنویت]] ما را تقویت کند و سبب [[تقرب]] ما را به خداوند فراهم آورد. پیامبر اکرم{{صل}} فرمود: {{متن حدیث|عَلَيْكُنَّ بِذِكْرِ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَ أَطْرَافَ النَّهَارِ وَ غَضِّ الْبَصَرِ وَ خَفْضِ الصَّوْتِ}} [[ذکر خداوند]] و [[عبادت]] [[پروردگار]] را در سرتاسر [[روز]] و شب مورد توجه قرار دهید و چشم خود را از [[گناه]] و نگاه [[آلوده]] به [[نامحرم]] سخت مهار کنید و آنگاه هم که سخن می‌گویید صدای حساس و تحریک کننده نداشته باشید.

ام‌رعله سؤال‌های خود را پرسید و چون زنی [[بادیه‌نشین]] بود از [[مدینه]] خارج شد. پس از [[رحلت رسول الله]]{{صل}} به مدینه آمد و چون جای خالی آن حضرت را دید به [[خانه فاطمه]]{{س}} رفت و [[حسنین]]{{عم}} را دید که یادگارهای پیامبر اکرم{{صل}} بودند. سپس ناله سوزناکی سر داد و از [[خانه]] خارج شد. گفته‌اند او در کوچه‌های مدینه می‌گشت و سوگوارانه ناله سر می‌داد و مرثیه می‌سرود:

{{عربی|&& یا دار فاطمة المعمور ساحتها *** هیجت لی حزنا حییت من دار &&}}