آیه وزارت: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن حدیث|عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ عَمَيْسٍ قَالَت: كَانَ رَسُولُ الله{{صل}} واقفاً بمكة مستقبلًا بثبير مستدبراً حِراء، وَ هُوَ يَقُولُ: إِنِّي أَقُولُ الْيَوْمَ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ مُوسَى بن عمران: أَسْأَلكَ اللهم أَنْ تَشْرَحَ لِي صَدْرِي وَتُيَسرَ لِي أَمْرِي وَاجْعَلْ لِي وَزِيرا مِنْ أَهْلِي على بن أبيطالب{{ع}} أخي اشدُد بِهِ أَزْرِي وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي كَيِّ نُسَبْحَكَ كَثِيرًا وَ نَذْكُرَكَ كَثِيراً إِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيراً.}}

{{متن حدیث|عن الرسول{{صل}} في إِسْتَخْلَافِ عَلَى{{ع}} فِي غَزْوَةِ تَبُوك انه قال: لَمَّا أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} الْخُرُوجَ، اسْتَخْلَفَ أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ{{ع}} فِي أَهْلِهِ وَ وُلدِهِ وَ أَزْوَاجِهِ وَ مُهَاجَرِهِ وَ قَالَ لَهُ: يَا عَلَى، إِنَّ الْمَدِينَةَ لا تَصْلُحُ إِلَّا بي أو بك... أنَّ أَهْلَ الْنفَاقِ لَمَّا عَلِمُوا بِاسْتِخْلَافِ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلَيَا عَلَى الْمَدِينَةِ حَسَدُوهُ لِذَلِكَ وَ عَظُمَ عَلَيْهِمْ مُقَامُهُ فِيهَا بَعْدَ خُرُوجه  وَ عَلِمُوا أَنَّهَا تَنْحَرِسُ بِهِ وَ لَا يَكُونُ لِلْعَدُو فيهَا مَطْمَعُ فَسَائهُمْ ذَلِكَ وَ كَانُوا يُؤْثِرُونَ خُرُوجَهُ مَعَهُ لِمَا يَرْجُونَهُ مِنْ وَقُوعِ الْفَسَادِ وَ الاخْتِلَاط عِنْدَ نَأىِ النَّبِى{{صل}} عَنِ الْمَدِينَةِ وَ خُلُوِّهَا مِنْ مَرْهُوبِ مَخُوفِ يَحْرُسُهَا وَ غَبَطُوه{{ع}} عَلَى الرَفَاهِيَةِ وَ الدَّعَةِ بِمُقَامِهِ فِي أَهْلِهِ وَ تَكَلُّفِ مَنْ خَرَجَ مِنْهُمُ الْمَشَاقَّ بِالسَّفَرِ وَ الْخَطَرِ، فَأَرْجَفُوا بِهِ{{ع}} وَ قَالُوا: لَمْ يَسْتَخْلِفْهُ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} إِكْرَامَا لَهُ وَ إِجْلَالًا وَ مَوَدَّةً وَ إِنَّمَا خَلَّفَهُ اسْتِثْقَالَا لَهُ... فَلَمَّا بَلَغ أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ{{ع}} إِرْجَافُ الْمُنَافِقِينَ بِهِ أَرَادَ تَكْذِيبهُمْ وَ إِظْهَارَ فَضِيحَتِهِمْ فَلَحِقَ بِالنَّبى{{صل}} فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} إِنَّ الْمُنَافِقِينَ يَزعُمُونَ أَنَّكَ إِنَّمَا خَلَّفتَنِي استثقَالَا وَمَقْتا فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} ارجِع يا أخى إِلَى مَكَانِكَ فَإِنَّ الْمَدِينَة لَا تَصْلُحُ إِلَّا بِي أَوْ بِكَ فَأَنْتَ خَلِيفَتِي فِى أهلى وَ دَارِ هِجْرَتِي وَ قَوْمِي أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِي بِمَنْزِلَةَ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِي بَعْدِي؟!}}الارشاد، ج1، ص156

«در [[حدیث]] [[جانشینی امام علی]]{{ع}} در [[غزوه تبوک]] آمده است: چون [[پیغمبر]]{{صل}} آماده رفتن شد، امیرالمؤمنين{{ع}} را به جای خود به عنوان [[جانشینی]] در میان [[خاندان]] و [[فرزندان]] و [[زنان]] و آنان که با او به [[مدینه]] [[هجرت]] کرده بودند، گماشت و به او فرمود: [[یا علی]]! به [[درستی]] که [[شهر مدینه]] [[اصلاح]] نمی پذیرد جز به بودن من یا تو.... [[منافقان]] بر وی [[حسادت]] ورزیده و بر آنان گران آمد و متوجه شدند که او به خوبی از مدینه نگهداری می‌کند و [[دشمن]] نمی‌تواند دست [[طمع]] به طرف مدینه دراز کند؛ به همین مناسبت متاثر گردیده و می‌خواستند برای آنکه هر چه بهتر و بیشتر بتوانند تیر فسادشان را به [[هدف]] مقصود برسانند؛ على{{ع}} همراه آن جناب [[حرکت]] کند و آنان در [[غیبت]] [[رسول خدا]]{{صل}} به مدینه[[ دست]] پیدا نمایند و از هر سو سخن‌ها گفتند تا بدان جا که گفتند: «اینکه رسول خدا{{صل}}، على{{ع}} را به جای خود در مدینه گذارده نه به خاطر [[دوستی]] و گرامیداشتن و [[بزرگواری]] او بوده، بلکه از روی [[بی‌مهری]] با او نخواسته است علی را همراه خود برد. به هر صورت چون یاوه سرایی [[منافقین]] به [[گوش ]][[امیرالمؤمنین]]{{ع}} رسید خواست تا [[دروغ]] آنها را آشکارا نموده و کوس [[رسوایی]] آنان را بر سر کوی و [[بازار]] بزند. پس خود را به پیغمبر رساند و عرض کرد: «ای رسول خدا{{صل}}، منافقین مدینه چنین می‌پندارند که شما به خاطر اینکه همراه بودن من برای شما گران بوده و خشمی که بر من داشته‌اید مرا به جای خود در مدینه نهاده‌ای. پیغمبر به او فرمود: «[[برادر]] من به جای خود باز گرد؛ زیرا مدینه اصلاح نمی‌پذیرد جز به بودن من با تو؛ زیرا تو [[جانشین]] من در میان خاندان و هجرتگاه و [[فامیل]] من هستی، ای علی؟ آیا خوشنود نیستی که تو نسبت به من همانند [[هارون]] نسبت به [[موسی]] هستی جز اینکه [[پیغمبری]] پس از من نیست؟!» برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج9، ص202-207.