پرش به محتوا

آیه اذن واعیة: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۳۱: خط ۳۱:


== شأن نزول آیه ==
== شأن نزول آیه ==
[[خداوند سبحان]] بعد از آنکه در [[آیات]] ابتدائی [[سوره حاقه]] به سرگذشت [[قوم ثمود]] و عاد و [[پایان زندگی]] آنان با [[عذاب الهی]] به دلیل [[انکار]] [[قیامت]] اشاره دارد<ref>{{متن قرآن|كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ * فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ * وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ * سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ * فَهَلْ تَرَى لَهُمْ مِنْ بَاقِيَةٍ}} «قوم ثمود و عاد، آن (هنگامه) درهم کوبنده را دروغ شمردند * اما قوم ثمود با سرکشی خویش به نابودی افکنده شدند * و اما (قوم) عاد با تندباد سردی بنیان‌کن، از میان برداشته شد * که (خداوند) آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان چیره گردانید و آن قوم را در آن (شب و روز)‌ها برزمین افتاده می‌دیدی، گویی تنه‌های خرمابن‌هایی فرو افتاده‌اند * آیا از ایشان بازمانده‌ای می‌بینی؟» سوره حاقه، آیه ۴-۸.</ref>، [[مردم]] [[جزیرة العرب]] را [[مخاطب]] خویش ساخته و به آنان یادآور می‌شود که در [[عذاب]] [[قوم حضرت نوح]]{{ع}} و واقعه [[طغیان]] آب، این [[خداوند سبحان]] بود که [[اجداد]] آنان را سوار بر کشتی کرد و نجاتشان داد<ref>{{متن قرآن|إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ}} «ما آنگاه که آب سر برکشید، شما را در کشتی (نوح) سوار کردیم» سوره حاقه، آیه ۱۱.</ref>. سپس این اقدام را تذکری برای [[مسلمانان]] دانسته و می‌فرماید: {{متن قرآن|لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ}}<ref>«تا آن را برایتان یادکردی کنیم و گوش‌های نیوشنده آن را به گوش گیرند» سوره حاقه، آیه ۱۲.</ref>.
[[علمای شیعه]] و [[اهل سنت]] روایاتی از [[نبی اکرم]]{{صل}} نقل کرده‌اند که دلالت بر این دارد که مراد از «[[اذن واعیة]]» (گوش شنوا) در این آیه [[حضرت علی]]{{ع}} است. در [[منابع شیعه]] از [[ائمه اهل بیت]]{{عم}} نیز روایاتی در این خصوص نقل شده است.<ref>[[مهدی فرمانیان|فرمانیان]] و [[رضا پورعلی سرخه دیزج|پورعلی سرخه دیزج]]، [[دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه (مقاله)|دلالت آیه و تعیها اذن واعیه بر امامت حضرت علی و پاسخ به شبهات ابن تیمیه]]، ص ۸۸.</ref>
در بسیاری از کتب معروف [[اسلامی]] اعم از [[تفسیر]] و [[حدیث]] آمده است که [[پیغمبر گرامی اسلام]] به هنگام نزول این [[آیه]] فرمود: {{متن حدیث|سَألتُ رَبِّی أَن یَجعَلَها أُذُنُ عَلِیّ}}: من از [[خدا]] خواستم که گوش علی را از گوش‌های شنوا و نگه دارنده [[حقایق]] قرار دهد» و به دنبال آن علی{{ع}} می‌فرمود: {{متن حدیث|مَا سَمِعتُ مِن رسولِ الله{{صل}} شَیئا قَطُّ فَنَسِیته، اِلاّ وَ حَفِظته}}: من هیچ سخنی بعد از آن از [[رسول خدا]]{{صل}} نشنیدم که آن را فراموش کنم، بلکه همیشه آن را به خاطر داشتم».
در بسیاری از کتب معروف [[اسلامی]] اعم از [[تفسیر]] و [[حدیث]] آمده است که [[پیغمبر گرامی اسلام]] به هنگام نزول این [[آیه]] فرمود: {{متن حدیث|سَألتُ رَبِّی أَن یَجعَلَها أُذُنُ عَلِیّ}}: من از [[خدا]] خواستم که گوش علی را از گوش‌های شنوا و نگه دارنده [[حقایق]] قرار دهد» و به دنبال آن علی{{ع}} می‌فرمود: {{متن حدیث|مَا سَمِعتُ مِن رسولِ الله{{صل}} شَیئا قَطُّ فَنَسِیته، اِلاّ وَ حَفِظته}}: من هیچ سخنی بعد از آن از [[رسول خدا]]{{صل}} نشنیدم که آن را فراموش کنم، بلکه همیشه آن را به خاطر داشتم».


۱۵٬۲۷۳

ویرایش