ابان بن تغلب: تفاوت میان نسخه‌ها

۱٬۶۳۷ بایت اضافه‌شده ،  دیروز در ‏۲۱:۵۹
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۲: خط ۲:


== آشنایی اجمالی ==
== آشنایی اجمالی ==
[[ابوسعید ابان بن تغلب بن رباح کوفی جُریری بکری ربعی کندی]] و یا [[ابوامیمه ابان بن تغلب بن رباح کوفی جُریری بکری ربعی کندی]] فقیهی عالی [[مقام]]، مفسری بزرگ، [[امام]] در قرائت، ادیبی توانا، محدثی برجسته و از [[دانشمندان]] [[امامیه]] بود.<ref>رجال النجاشی ۱/۷۳.</ref> از اینکه به «کوفی» [[لقب]] یافته، گویی از آنجا و از [[موالی]] [[بنی جریر بن بکر بن وائل]] بود<ref>الوافی بالوفیات ۵/۳۰۰.</ref> و لقب «جُریری» و «بکری‌اش» از همین روست. او از [[اصحاب]] [[امام سجاد]]، [[امام باقر]] و [[امام صادق]] {{ع}} بود و دانش‌های متداول را در محضر آن سه بزرگوار فرا گرفت و به مقامی دست یافت که امام باقر {{ع}} به او فرمود تا در [[مسجد]] [[مدینه]] بنشیند و در مسائل [[دینی]] [[فتوا]] دهد؛ چرا که [[دوست]] دارد افرادی چون او در میان [[شیعیان]] دیده شوند
[[أبان بن تغلب بن رباح أبوسعید البکری الجریری]] مولی [[بنی جریر بن عبادة بن ضبیعة بن قیس بن ثعلبة بن عکابة بن صعب بن علی بن بکر بن وائل]]<ref>رجال النجاشی، ص۱۰، ش۷.</ref> از [[راویان]] معروفی است که [[جامعیت]] [[علمی]] بالایی داشته و در بسیاری از [[علوم]]، مانند [[فقه]]، [[حدیث]]، لغت، نحو، [[تفسیر]] و [[علوم قرآن]]، متبحر بوده و از پیشگامان این [[دانش‌ها]] شمرده شده است. او از [[اصحاب امامان]] [[امام سجاد]]، [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}} بوده<ref>ر. ک: رجال البرقی، ص۹ و ۱۶.؛ {{عربی|لقی علی بن الحسین و أباجعفر و أباعبدالله{{ع}} و روی عنهم}} (رجال النجاشی، ص۱۰، ش۷)</ref> و از آن سه [[بزرگوار]] [[روایت]] کرده است<ref>الفهرست (طوسی)، ص۴۴، ش۶۱؛ ر. ک: روایت از امام سجاد{{ع}} (من لایحضره الفقیه، ج۴، ص۲۰۴، ح۵۴۷۳)، {{عربی|باب الوصیة بالشیء من المال و السهم و الجزء و الکثیر}}؛ روایت از امام باقر{{ع}} (الکافی، ج۱، ص۷۰، ح۸)، باب الأخذ بالسنة و شواهد الکتاب؛ روایت از امام صادق{{ع}} (الکافی، ج۱، ص۳۱، ح۸)، {{عربی|باب فرض العلم و وجوب طلبه و الحث علیه}}.</ref>. ابان بن تغلب افزون بر [[امامان معصوم]]، از محدثانی همچون [[فضیل بن زبیر]]، [[مجاهد]]، [[عبدالأعلی]] [[تغلبی]]، [[علی بن محمد]] بن [[بشیر]]<ref>تفسیر کنز الدقائق، ج۹، ص۶۰۴؛ ج۱۰، ص۸۸؛ ج۱۳، ص۵۴ و ۱۵۳.</ref>، [[سلیم بن قیس هلالی]]<ref>الخصال، ج۲، ص۴۷۵، ح۳۸.</ref>، [[زراره]]، [[ابوحمزه]]، [[سعید بن مسیب]]<ref>الکافی، ج۴، ص۱۴۰، ح۹، ج۵، ص۱۶۲، ح۲، ج۶، ص۲۰۴، ح۱۰.</ref>، [[عکرمة]]، [[سعید بن جبیر]]<ref>الأمالی (صدوق)، ص۳۶ (ح۱۱) و ۲۴۶ (ح۷).</ref>، [[سفیان بن ابی لیلی]]<ref>ثواب الأعمال، ص۳۲؛ الخصال، ج۲، ص۳۵۳، ح۳۴.</ref> و [[ابوبصیر]]<ref>رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۱۳۳، ح۲۱۰.</ref> حدیث آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان [[عبدالرحمن بن حجاج]]، [[مفضل بن صالح|ابوجمیلة]]، [[زید قتات]]، [[رفاعة]]، [[جمیل بن دراج]]، [[محمد]] بن [[سلام]]، [[جمیل بن صالح]]، [[ابراهیم بن فضل]]، [[حماد]]، [[هشام بن سالم]] و [[عبدالله بن حماد]] می‌باشند<ref>تفسیر کنز الدقائق، ج۲، ص۳۶۶؛ ج۳، ص۱۰۱ و ۲۲۳، ج۵، ص۲۷۹ و۵۷۵؛ ج۶، ص۴۴۰؛ ج۸، ص۲۹۲؛ ج۹، ص۲۴۲ و ۴۴۶؛ ج۱۱، ص۳۱۷، ج۱۳، ص۹۶.</ref>


او همچنین مورد [[عنایت ویژه]] امام صادق {{ع}} بود، چنان که طبق روایتی از [[محمد بن ابان]] که خود از [[شاگردان]] امام است، [[روزی]] با پدرش بر آن [[حضرت]] وارد شدند و امام با دیدن ابان [[دستور]] داد تا فرشی برای او گستردند و پس از [[مصافحه]] و معانقه، به گرمی و [[احترام]] از او [[پذیرایی]] کرد و به یارانش فرمود: ابان سی هزار [[روایت]] از من آموخته است آنها را از او بیاموزید و روایت کنید. [[سلیم بن ابی حیه]] و یا ([[مسلم بن ابی حیه]]) می‌‌گوید: زمانی که می‌‌خواستم از [[خدمت]] امام بروم، از او خواستم تا مطلبی بگوید که توشه راهم باشد. آن حضرت فرمود: نزد ابان برو که او از من [[احادیث]] بسیار دارد و هر چه بگوید از من شنیده است.<ref>رجال النجاشی ۱/۷۴ به بعد.</ref>
درباره [[شخصیت]] [[ابان بن تغلب]]، میان [[علما]] و [[رجال‌نویسان]] [[اختلاف]] نیست و همه [[رجالیان]] در [[توثیق]] او یکسان نظر داده و از وی به بزرگی یاد کرده‌اند. [[نجاشی]] نوشته است: {{عربی|عظيم المنزلة في أصحابنا، لقي علي بن الحسين و أباجعفر و أباعبدالله{{ع}}، روي عنهم، و كانت له عندهم منزلة و قدم}}<ref>رجال النجاشی، ص۱۰، ش۷.</ref>. [[شیخ طوسی]] نیز او را ثقة جليل القدر عظيم المنزلة در [[اصحاب]] معرفی کرده و افزوده است که وی [[امام سجاد]]، [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}} را [[درک]] کرده و از ایشان [[روایت]] نموده و نزد آنان خطوة و قدم داشته است<ref>الفهرست (طوسی)، ص۴۴، ش۶۱.</ref>. صاحب معالم نیز نوشته است: {{عربی|روي فيه أحاديث جليلة تقتضي تفخيمه و تعظيمه، و حاله في الثقة و الجلالة شهير جداً لا ضرورة إلي الاستدلال عليه بخبر خاص}}<ref>التحریر الطاووسی، ص۶۹ - ۷۰، ش۴۱.</ref>. در [[رجال کشی]] و نجاشی، [[روایات]] گوناگونی درباره ابان بن تغلب نقل شده که گویای جایگاه والای وی نزد [[امامان معصوم]]{{عم}} هستند؛ از جمله امام صادق{{ع}} فرمود: {{عربی|رَحِمَهُ اللَّهُ أَمَا وَ اللَّهِ لَقَدْ أَوْجَعَ قَلْبِي مَوْتُ أَبَانٍ}}<ref>رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۳۳۰ - ۳۳۱، ح۶۰۱ - ۶۰۴.</ref>. همچنین حضرت به [[ابان]] [[اجازه]] داد تا در [[مسجد]] بنشیند و به [[مردم]] [[فتوا]] دهد<ref>رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۳۳۰ - ۳۳۱، ح۶۰۱ - ۶۰۴.</ref>، و فرمود: {{عربی|جَالِسْ أَهْلَ الْمَدِينَةِ فَإِنِّي أُحِبُّ أَنْ يَرَوْا فِي شِيعَتِنَا مِثْلَكَ}}<ref>رجال الکشی (اختیار معرفة الرجال)، ص۳۳۰ - ۳۳۱، ح۶۰۱ - ۶۰۴.</ref>. [[رجالیان اهل سنت]] نیز با [[اعتراف]] به [[صداقت]] و [[وثاقت]] ابان بن تغلب و صحیح دانستن روایاتش، وی را [[بدعت‌گذار]] و غالی خوانده‌اند<ref>المغنی فی الضعفاء، ج۱، ص۱۱، ش۲؛ سیر أعلام النبلاء، ج۶، ص۳۰۸، ش۱۳۱؛ میزان الاعتدال، ج۱، ص۵ - ۶، ش۲؛ تقريب التهذيب، ج۱، ص۵۰، ش۱۳۶.</ref>؛ اما این [[اتهام]] به ابان اختصاص ندارد، بلکه هر کسی که [[معتقد]] به [[حقانیت حضرت علی]]{{ع}} و بطلان [[غاصبان حقوق اهل بیت]]{{عم}} باشد، به [[بدعت]] و [[غلو]] متهم است.


ابان در [[دفاع]] از کیان [[تشیع]] بسیار می‌‌کوشید، از این رو برای [[مناظره]] با فردی شامی که برای گفت وگوی [[علمی]] با امام صادق {{ع}} آمده بود، برگزیده شد.<ref>اختیار معرفة الرجال ۲/۵۵۴.</ref> او [[شیعه]] را چنین [[شناسایی]] می‌‌کرد که به هنگام بروز [[اختلاف]] در [[روایات پیامبر]] {{صل}}، به [[سخنان علی]] {{ع}} [[رجوع]] کرده و در اختلاف فرموده‌های آن حضرت، نظر امام صادق {{ع}} را محور قرار می‌‌داد.<ref>رجال النجاشی ۱/۷۹.</ref>
[[تاریخ]] دقیق وفات وی معلوم نیست، ولی به تصریح [[منابع رجالی]] وی در [[سال ۱۴۱ هجری]] [[قمری]] در [[شهر کوفه]]، همزمان با [[خلافت]] [[منصور دوانیقی]] و در [[زمان حیات امام صادق]]{{ع}} درگذشته است<ref>ر. ک: رجال النجاشی، ص۱۳، ش۷؛ رجال الطوسی، ص۱۰۹، ش۱۰۶۶؛ مشاهیر علماء الأمصار، ص۲۵۹، ش۱۲۹۷؛ تهذیب الکمال، ج۲، ص۸، ش۱۳۵؛ الکاشف، ج۱، ص۲۰۵، ش۱۰۴؛ سیر أعلام النبلاء، ج۶، ص۳۰۸، ش۱۳۱؛ ر. ک: الطبقات الکبری، ج۶، ص۳۶۰.</ref>. [[آیت‌الله بروجردی]] ایشان را در [[طبقات رجال]] کافی از کبار طبقه چهارم شمرده است<ref>ر. ک: الموسوعة الرجالیه (طبقات رجال الکافی)، ص۲۲.</ref>. او دارای تألیفاتی چون کتاب التفسیر، کتاب [[معانی القرآن]]<ref>از کتب فهارس فهمیده می‌شود که شماری از روات و دانشمندان، کتاب‌هایی با عنوان معانی القرآن تألیف کرده‌اند. علامه امین درباره محتوای این کتاب‌ها می‌نویسد: {{عربی|والظاهر أن المراد بها المعانی المتنوعة المشتمل علیها القرآن الکریم من القصص و الحکایات و الأحکام و المواعظ والأمثال و نحو ذلک و تفسیرها و ما یتعلق بها فالمراد به تفسیر القرآن لکن باعتبار ما فیه من الأنواع أو أن المراد بمعانی القرآن المعانی التی یشکل فهمها بحیث یقال فیها معنی کذا هو کذا نظیر معانی الأخبار الذی ألفه الصدوق}} (أعیان الشیعه، ج۱، ص۱۲۹).</ref>، کتاب [[الغریب]] فی القرآن، کتاب القراءات و کتاب الفضایل<ref>شیخ طوسی و نجاشی کتاب الفضائل را از آثار علمی ابان بن تغلب معرفی کردند؛ احتمالاً مراد فضائل القرآن باشد؛ بدان جهت از آثار قرآنی ابان بن تغلب برشمردیم. علامه امین نوشته است: {{عربی|فیحتمل أن المراد فضائل القرآن و یؤیده أن التألیف فی فضائل أهل البیت{{ع}} لم یکن متعارفاً یومئذ و لکن هذه العبارة أظهر فی إرادة فضائل أهل البیت{{ع}}}} (أعیان الشیعه، ج۱، ص۱۳۰)؛ رجال النجاشی، ص۱۱، ش۷؛ الفهرست (طوسی)، ص۴۵، ش۶۱؛ الفهرست (ابن ندیم)، ص۲۷۶؛ الفهرست (ابن ندیم)، ص۳۶.</ref> بوده است.<ref>ر.ک: [[عبدالله جوادی آملی|جوادی آملی، عبدالله]]، [[رجال تفسیری ج۱ (کتاب)|رجال تفسیری ج۱]]، ص۱۰۳-۱۱۵.</ref>.
 
[[ابان]] علاوه بر سه [[امام]] مذکور از [[انس بن مالک]]، [[سلیمان بن مهران اعمش]]، [[محمد بن منکدر]]، [[سماک بن حرب]]، [[عطیه عوفی]]، [[ابواسحاق سبیعی]]، منهال، [[فضیل بن عمرو]]، [[عکرمه مولی ابن عباس]] و دیگران [[دانش]] آموخت.<ref>تهذیب الکمال ۲/۷.</ref> همچنین [[علم]] قرائت را از [[عاصم]]، [[طلحة بن مصرف]]، [[ابوعمرو شیبانی]] و [[اعمش]] آموخت و یکی از سه نفری است که قرائت کل [[قرآن]] را نزد اعمش به پایان برد<ref>غایة النهایه ۱/۴.</ref> و خود یکی از بزرگان و [[امامان]] این فن شد. [[نجاشی]] می‌‌گوید: ابان در [[علوم قرآن]]، [[حدیث]]، [[فقه]]، [[ادب]]، لغت و نحو برترینِ [[زمان]] بود و در [[قرائت قرآن]] شیوه‌ای ویژه و منحصر به فرد داشت که نزد [[قاریان]] معروف و مشهور بود.<ref>رجال النجاشی ۱/۷۹.</ref> وی اول کسی است که در این دانش، کتاب نوشته است.<ref>الذریعه ۱۷/۵۳.</ref> [[عظمت]] [[علمی]] وی تا آنجا بود که وقتی به [[مدینه]] می‌‌رفت، طالبان علم و دانش گروه گروه به او روی آورده و در [[مسجد النبی]]، کنار ستون [[پیامبر]] {{صل}} برای او جا در نظر می‌‌گرفتند.<ref>رجال النجاشی ۱/۷۹.</ref>
 
[[عالمان شیعه]] و غالب [[اهل سنت]]، ابان را [[موثق]] و [[راستگو]] می‌‌دانند. بزرگانی همانند [[احمد بن حنبل]]، [[یحیی بن معین]]، [[ابوحاتم]] و [[نسائی]] او را توثیق کرده‌اند و در مقابل، [[سعدی جوزجانی]] وی را [[منحرف]] و مجاهر توصیف می‌‌کند، اما [[ذهبی]] به [[دفاع]] از ابان برخاسته و این نسبت‌های [[ناپسند]] را به معانی دیگری توجیه و [[تفسیر]] می‌‌نماید تا [[وثاقت]] ایشان خدشه دار نشود.<ref>میزان الاعتدال ۱/۵ تهذیب الکمال ۲/۷.</ref>
 
[[محدثان]] بسیاری از [[شیعه]] و [[سنی]] چون [[محمد بن ابی عمیر]]، [[عبدالرحمان بن ابی نجران]]، [[ابان بن عثمان احمر]]، [[ابان بن عبدالله بجلی]]، [[جمیل بن درّاج]]، [[سفیان بن عیینه]]، [[سیف بن عمیره]]، [[شعبة بن حجاج]] و [[مخلد بن خداش]] از او [[روایت]] کرده‌اند.<ref>معجم رجال الحدیث ۱/۱۳۷ تهذیب الکمال ۲/۷.</ref> برخی شمار آنان را [[حدود]] پنجاه نفر دانسته‌اند.<ref>تنقیح المقال ۱/۴.</ref>
 
سرانجام، ابان در [[کوفه]]<ref>الطبقات الکبری ۶/۳۶۰.</ref> و به سال ۱۴۱ه‍ درگذشت و [[امام صادق]] {{ع}} هر گاه از او یاد می‌‌شد، ضمن [[طلب آمرزش]] برای وی می‌‌گفت: [[مرگ]] [[ابان]] [[قلب]] مرا به درد آورد.<ref>رجال النجاشی ۱/۷۹.</ref>
 
ابان افزون بر [[احادیث]] زیادی که [[روایت]] کرده، دارای تألیفاتی حتی ابداعی نیز بود. هیچ یک از آنها باقی نمانده، اما در منابع از آنها یاد شده است از آن جمله است:
«معانی القرآن القرائات اصل» (از اصول چهارصدگانه [[شیعه]])<ref>الفهرست (الندیم) ۲۷۶.</ref> «نظم المجالس الجمل النهروان»<ref>الذریعه ۱۵/۵۲.</ref> «الصفین الفضائل القرائه» که [[محمد بن موسی بن ابی مریم]] آن را گزارش کرده است «غریب القرآن» ([[تفسیر]] غریب القرآن)<ref>رجال النجاشی ۱/۷۹ الفهرست (طوسی) ۵۷ ـ ۵۹.</ref> که برخی این کتاب را اولین تألیف در این زمینه دانسته اند<ref>الاعلام ۱/۲۶.</ref> «اخبار المصنفین»<ref>هدیة العارفین ۱/۱.</ref> المسند گردآوری [[ابونعیم]]<ref>الإکمال ۶/۳۷۱.</ref> و جزئی [[حدیثی]] گردآوری [[طبرانی]].<ref>ترجمة الطبرانی ۲۲.</ref> همچنین [[ابن عدی]]، ابان را صاحب احادیث و نسخه‌هایی متقن می‌‌دانست<ref>تهذیب الکمال ۲/۷.</ref> که جزئیات آن چندان روشن نیست.<ref> [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۶۲-۶۳.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==
{{مدخل وابسته}}
{{مدخل وابسته}}
* [[تفسیر ابان بن تغلب]]
*[[بکر بن وائل]] (قبیله)
*[[بنی جریر]] (قبیله)
*[[تغلب بن رباح]] (پدر)
{{پایان مدخل وابسته}}
{{پایان مدخل وابسته}}


== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
# [[پرونده:IM009687.jpg|22px]] [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱''']]
# [[پرونده: IM009725.jpg|22px]] [[عبدالله جوادی آملی|جوادی آملی، عبدالله]]، [[رجال تفسیری ج۱ (کتاب)|'''رجال تفسیری ج۱''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}


خط ۳۳: خط ۲۴:


[[رده:اعلام]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:اصحاب امام صادق]]
[[رده:اصحاب امام سجاد]]
[[رده:اصحاب امام سجاد]]
[[رده:اصحاب امام باقر]]
[[رده:اصحاب امام باقر]]
[[رده:مفسران]]
[[رده:اصحاب امام صادق]]
[[رده:طبقه چهارم راویان]]
۲۷٬۹۶۹

ویرایش