وحی در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

واژه [[وحی]] و مشتقات آن از واژه‌های پرکاربرد در حوزه [[حدیث]] است. در [[احادیث]] زیادی از وحی سخن به میان آمده یا بدان اشاره شده است. بررسی کتب حدیثی [[فریقین]] حکایت از آن دارد که هزاران بار در احادیث واژه‌های مرتبط با وحی به کار رفته است<ref>در جستجوی انجام‌شده در گسترۀ ۸۶ کتاب حدیثی، تعداد ۱۳۲۳۰ مورد یافت شد.</ref>. اهمیت بررسی وحی در احادیث از آن جهت است که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} خود کامل‌ترین نوع وحی را [[تجربه]] کرده‌اند و بیانات ایشان و نیز [[اهل‌ بیت]] آن حضرت در این‌باره بسیار گران‌بها خواهد بود. البته باید یادآور شد که به رغم کثرت احادیث، متأسفانه به قدر کافی از چند و چون وحی به روشنی پرده‌برداری نشده است، با این حال پژوهش همه‌جانبه در احادیث مربوط به وحی و نقد و بررسی آنها می‌تواند روشنگر برخی از زوایای نامکشوف وحی باشد. علاوه بر آن‌که احادیث خود منبعی مستقل در [[شناخت]] وحی به شمار می‌آیند، در فهم مراد از کاربردهای [[وحی در قرآن]] نیز کمک شایانی می‌کنند. [[یاری]] گرفتن از احادیث در جهت فهم چگونگی وحی در قرآن از دو جهت حائز اهمیت است: یکی در معناشناسی وحی و دیگری در [[تفسیر]] کاربردهای [[قرآنی]] وحی. از آنجا که صدور احادیث در عصر [[نزول قرآن]] یا نزدیک به آن [[زمان]] بوده است، احادیثی که در تفسیر آیاتِ مربوط به وحی آمده است، بیانگر معنای مراد از وحی در قرآن است. به عنوان نمونه روشن می‌سازد که وحی در [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُواْ بِي وَبِرَسُولِي قَالُواْ آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ}}<ref> و یاد کن که به حواریان وحی کردم که به من و فرستاده‌ام ایمان آورید گفتند: (خداوندا) ایمان آوردیم و گواه باش که ما گردن نهاده‌ایم؛ سوره مائده، آیه:۱۱۱.</ref> به معنای [[الهام]] است<ref>ر.ک: محمد بن مسعود عیاش (عياشى)، پيشين، ج ۱، ص۳۵: فیض كاشانی، التفسیر الصافی، ج ۲، ص۹۷؛ سید هاشم حسینی بحرانی، ج ۲، ص۳۸۰؛ عبد علی بن جمعه الحویزی، تفسیر نورالثقلین، ج ۱، ص۶۹۰.</ref>.<ref>[[محمد کاظم شاکر|شاکر، محمد کاظم]]، [[آشنایی با علوم قرآنی (کتاب)|آشنایی با علوم قرآنی]]، ص۵۳.</ref>