پرش به محتوا

لا حکم الا الله: تفاوت میان نسخه‌ها

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ‏۲۰ مارس ۲۰۱۹
جز
جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن' به '{{عربی|اندازه=100%|﴿{{متن قرآن'
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{خرد}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; fo...» ایجاد کرد)
 
جز (جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن' به '{{عربی|اندازه=100%|﴿{{متن قرآن')
خط ۱۰: خط ۱۰:


==مقدمه==
==مقدمه==
*این جمله شعار [[خوارج]] [[جنگ نهروان|نهروان]] بود، یعنی حکومت جز از آن خدا نیست. آنان برای اینکه از حکومت علوی و [[ولایت]] [[حق]] او بیرون روند چنان شعاری می‌دادند که ظاهرش حق بود و منطبق با آیات [[قرآن]]، چون در [[قرآن]] مکرّر آمده است: {{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن|إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ}}﴾}}<ref>سورۀ یوسف، آیه ۴۰ و ۶۷، انعام آیه ۵۷. به بحث ژرف علامه طباطبایی دربارۀ «معنای انحصار حکم در خدا» مراجعه شود (المیزان، ج ۷ ص ۱۱۶، ذیل آیه ۵۷ انعام)</ref> و درست است، یعنی حکومت و داوری از آن خداوند است. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} وقتی شنید چنین می‌گویند، فرمود: {{عربی|اندازه=155%|کلمة حقّ یراد بها باطل}} سخنی حق است که ارادۀ باطل با آن می‌شود. و افزود: آری درست است، حکم جز از آن خدا نیست، لیکن اینان می‌گویند که هیچ فرمانروایی نیست مگر برای خدا، در حالی که مردم ناچارند فرمانروا داشته باشند، نیکوکار یا تبهکار، چراکه در سایۀ وجود یک حکومت و نظام است که هم مؤمن عمل می‌کند، هم کافر بهره می‌برد و کارها سروسامان می‌گیرد و راه‌ها ایمن می‌شود<ref>نهج البلاغه، خطبۀ ۴۰(صبحی صالح)</ref> اگر امر دایر باشد میان حکومت فاسد یا هرج‌ومرج و آشوب، مسلّما زیان آشوب بیشتر است. خوارج به خاطر کج‌فهمی و جهالتشان بر حاکم عادل و [[امام]] هدایت خروج کردند و بهانه‌شان این بود که حکومت از آن خداست، نه مردم! در حالی که آن امام را هم خدا به [[امامت]] و حکومت تعیین کرده بود<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۱۷.</ref>.
*این جمله شعار [[خوارج]] [[جنگ نهروان|نهروان]] بود، یعنی حکومت جز از آن خدا نیست. آنان برای اینکه از حکومت علوی و [[ولایت]] [[حق]] او بیرون روند چنان شعاری می‌دادند که ظاهرش حق بود و منطبق با آیات [[قرآن]]، چون در [[قرآن]] مکرّر آمده است: {{عربی|اندازه=100%|﴿{{متن قرآن|إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ}}﴾}}<ref>سورۀ یوسف، آیه ۴۰ و ۶۷، انعام آیه ۵۷. به بحث ژرف علامه طباطبایی دربارۀ «معنای انحصار حکم در خدا» مراجعه شود (المیزان، ج ۷ ص ۱۱۶، ذیل آیه ۵۷ انعام)</ref> و درست است، یعنی حکومت و داوری از آن خداوند است. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} وقتی شنید چنین می‌گویند، فرمود: {{عربی|اندازه=155%|کلمة حقّ یراد بها باطل}} سخنی حق است که ارادۀ باطل با آن می‌شود. و افزود: آری درست است، حکم جز از آن خدا نیست، لیکن اینان می‌گویند که هیچ فرمانروایی نیست مگر برای خدا، در حالی که مردم ناچارند فرمانروا داشته باشند، نیکوکار یا تبهکار، چراکه در سایۀ وجود یک حکومت و نظام است که هم مؤمن عمل می‌کند، هم کافر بهره می‌برد و کارها سروسامان می‌گیرد و راه‌ها ایمن می‌شود<ref>نهج البلاغه، خطبۀ ۴۰(صبحی صالح)</ref> اگر امر دایر باشد میان حکومت فاسد یا هرج‌ومرج و آشوب، مسلّما زیان آشوب بیشتر است. خوارج به خاطر کج‌فهمی و جهالتشان بر حاکم عادل و [[امام]] هدایت خروج کردند و بهانه‌شان این بود که حکومت از آن خداست، نه مردم! در حالی که آن امام را هم خدا به [[امامت]] و حکومت تعیین کرده بود<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۱۷.</ref>.


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==