پرش به محتوا

امام حسین و امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۹
جز
جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|' به '{{عربی|اندازه=100%|'
جز (جایگزینی متن - 'مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص' به 'تونه‌ای، مجتبی، [[موعودنامه (کتاب)|موع...)
جز (جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|' به '{{عربی|اندازه=100%|')
خط ۱۲: خط ۱۲:
*این دو امام بزرگوار، ارتباط‍‌ بسیار نزدیکی باهم دارند که به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم: مهدی {{ع}}، فرزند حسین {{ع}}<ref>منتخب الاثر، ص ۱۴۰-۱۳۹ و ۲۵۴-۲۶۴.</ref> و خونخواه اوست<ref>بحار الانوار، ج ۱۰، ص ۱۵۰.</ref>. نخستین کلامش، یاد حسین {{ع}} است<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۸۲.</ref>. شعار او، فریاد خونخواهی حسین {{ع}} است<ref>نجم الثاقب، ص ۴۶۹.</ref>.
*این دو امام بزرگوار، ارتباط‍‌ بسیار نزدیکی باهم دارند که به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم: مهدی {{ع}}، فرزند حسین {{ع}}<ref>منتخب الاثر، ص ۱۴۰-۱۳۹ و ۲۵۴-۲۶۴.</ref> و خونخواه اوست<ref>بحار الانوار، ج ۱۰، ص ۱۵۰.</ref>. نخستین کلامش، یاد حسین {{ع}} است<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۸۲.</ref>. شعار او، فریاد خونخواهی حسین {{ع}} است<ref>نجم الثاقب، ص ۴۶۹.</ref>.
*در القاب "[[ثار الله]]"، "وتر الموتور" و "طرید الشرید" هر دو شریکند<ref>کمال الدین، ج ۱، ص ۳۱۸؛ مفاتیح الجنان، زیارت صاحب الامر.</ref>. با فضیلت‌ترین اعمال شب ولادت [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}، زیارت [[امام حسین]] {{ع}} است<ref>مفاتیح الجنان، اعمال شب نیمه شعبان.</ref>. [[امام حسین]] {{ع}} از [[مکه]] به [[کوفه]] رفت و [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} نیز از مکه به کوفه خواهد رفت و مقرر حکومت خود را در کوفه قرار خواهد داد<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۲۵.</ref>. فرشته‌هایی که به یاری [[امام حسین]] {{ع}} آمدند، از یاوران [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} هستند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۸۵.</ref> و [[امام حسین]] {{ع}} در عصر ظهور [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}، نخستین کسی است که [[رجعت]] می‌کند<ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۶۲.</ref>. هر دو امام در هدف مشترکند. [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: "هنگامی که قائم قیام کند، هرآینه باطل از بین می‌رود"<ref>کافی، ج ۸، ص ۲۷۸.</ref> و هدف [[امام حسین]] {{ع}} نیز در زیارت اربعین آمده است: "خون خود را تقدیم تو کرد، تا انسان‌ها را از نادانی و گمراهی رهایی بخشد"<ref>مفاتیح الجنان، زیارت اربعین.</ref>.
*در القاب "[[ثار الله]]"، "وتر الموتور" و "طرید الشرید" هر دو شریکند<ref>کمال الدین، ج ۱، ص ۳۱۸؛ مفاتیح الجنان، زیارت صاحب الامر.</ref>. با فضیلت‌ترین اعمال شب ولادت [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}، زیارت [[امام حسین]] {{ع}} است<ref>مفاتیح الجنان، اعمال شب نیمه شعبان.</ref>. [[امام حسین]] {{ع}} از [[مکه]] به [[کوفه]] رفت و [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} نیز از مکه به کوفه خواهد رفت و مقرر حکومت خود را در کوفه قرار خواهد داد<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۲۵.</ref>. فرشته‌هایی که به یاری [[امام حسین]] {{ع}} آمدند، از یاوران [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} هستند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۸۵.</ref> و [[امام حسین]] {{ع}} در عصر ظهور [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}، نخستین کسی است که [[رجعت]] می‌کند<ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۶۲.</ref>. هر دو امام در هدف مشترکند. [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: "هنگامی که قائم قیام کند، هرآینه باطل از بین می‌رود"<ref>کافی، ج ۸، ص ۲۷۸.</ref> و هدف [[امام حسین]] {{ع}} نیز در زیارت اربعین آمده است: "خون خود را تقدیم تو کرد، تا انسان‌ها را از نادانی و گمراهی رهایی بخشد"<ref>مفاتیح الجنان، زیارت اربعین.</ref>.
*زمانه آن دو در انحراف فکری، فساد اجتماعی، رواج بی‌دینی و بدعت در سطح جهانی، مشابه یکدیگر است. یاران هر دو، از معرفت، محبت و [[اطاعت]] نسبت به امام خود برخوردارند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۸ و ۳۸۶.</ref>. هردو سازش‌ناپذیرند. [[امام حسین]] {{ع}} در ردّ درخواست یزید با [[بیعت]]، با قاطعیت می‌گوید: {{عربی|اندازه=155%|"مِثْلِي لَا يُبَايِعُ مِثْلَهُ‏"}}<ref>بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۳۲۵.</ref>. [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} نیز با هیچ‌کس سر سازش ندارد، [[امام باقر]] و صادق {{عم}} می‌فرمایند: {{عربی|اندازه=155%|"لَيْسَ شَأْنُهُ إِلَّا السَّيْفَ"}}<ref>کمال الدین، ج ۱، ص ۳۳۱.</ref>؛ او فقط‍‌ شمشیر را می‌شناسد و {{عربی|اندازه=155%|"يَقْتُلُ أَعْدَاءَ اللَّهِ حَتَّى يَرْضَى اللَّهُ"}}<ref>غیبة طوسی، ص ۳۲.</ref>؛ دشمنان خدا را می‌کشد تا خدا راضی گردد. نسبت به شهادت حسین {{ع}}<ref>بحار الانوار، ج ۴۱، ص ۲۹۵.</ref> و غیبت و ظهور [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}<ref>منتخب الاثر، ص ۶۲۹.</ref> پیشگویی شده است. [[زیارت ناحیه مقدسه]]، سوگنامه [[امام زمان]] {{ع}} در رثای حسین {{ع}} است<ref>بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۲۶۹.</ref>. و اما داستانی از حواله کردن حضرت، شیعیان را به [[امام حسین]] {{ع}}؛ "سرور" که از کودکی گنگ بود و قدرت سخن گفتن نداشت، سیزده یا چهارده ساله بود که پدرش دست او را گرفت و نزد سوّمین سفیر خاصّ‌، جناب [[حسین بن روح]] آورد و از او درخواست کرد که از [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} تقاضا کند که خود آن گرامی، شفای زبان او را از خدا بخواهد. جناب حسین بن روح پس از اندکی به آنان گفت: [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} به شما دستور داده است که به مرقد مطهر [[امام حسین]] {{ع}} بروید.
*زمانه آن دو در انحراف فکری، فساد اجتماعی، رواج بی‌دینی و بدعت در سطح جهانی، مشابه یکدیگر است. یاران هر دو، از معرفت، محبت و [[اطاعت]] نسبت به امام خود برخوردارند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۸ و ۳۸۶.</ref>. هردو سازش‌ناپذیرند. [[امام حسین]] {{ع}} در ردّ درخواست یزید با [[بیعت]]، با قاطعیت می‌گوید: {{عربی|اندازه=100%|"مِثْلِي لَا يُبَايِعُ مِثْلَهُ‏"}}<ref>بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۳۲۵.</ref>. [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} نیز با هیچ‌کس سر سازش ندارد، [[امام باقر]] و صادق {{عم}} می‌فرمایند: {{عربی|اندازه=100%|"لَيْسَ شَأْنُهُ إِلَّا السَّيْفَ"}}<ref>کمال الدین، ج ۱، ص ۳۳۱.</ref>؛ او فقط‍‌ شمشیر را می‌شناسد و {{عربی|اندازه=100%|"يَقْتُلُ أَعْدَاءَ اللَّهِ حَتَّى يَرْضَى اللَّهُ"}}<ref>غیبة طوسی، ص ۳۲.</ref>؛ دشمنان خدا را می‌کشد تا خدا راضی گردد. نسبت به شهادت حسین {{ع}}<ref>بحار الانوار، ج ۴۱، ص ۲۹۵.</ref> و غیبت و ظهور [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}<ref>منتخب الاثر، ص ۶۲۹.</ref> پیشگویی شده است. [[زیارت ناحیه مقدسه]]، سوگنامه [[امام زمان]] {{ع}} در رثای حسین {{ع}} است<ref>بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۲۶۹.</ref>. و اما داستانی از حواله کردن حضرت، شیعیان را به [[امام حسین]] {{ع}}؛ "سرور" که از کودکی گنگ بود و قدرت سخن گفتن نداشت، سیزده یا چهارده ساله بود که پدرش دست او را گرفت و نزد سوّمین سفیر خاصّ‌، جناب [[حسین بن روح]] آورد و از او درخواست کرد که از [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} تقاضا کند که خود آن گرامی، شفای زبان او را از خدا بخواهد. جناب حسین بن روح پس از اندکی به آنان گفت: [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} به شما دستور داده است که به مرقد مطهر [[امام حسین]] {{ع}} بروید.
*آن جوان گنگ را پدرش به همراه عمویش به کربلا آوردند و پس از زیارت مرقد منوّر پیشوای شهیدان، پدر و عمویش او را بنام صدا کردند و گفتند: "سُرور!" که به ناگاه با زبانی فصیح و گشاده گفت: "لبیک!"  
*آن جوان گنگ را پدرش به همراه عمویش به کربلا آوردند و پس از زیارت مرقد منوّر پیشوای شهیدان، پدر و عمویش او را بنام صدا کردند و گفتند: "سُرور!" که به ناگاه با زبانی فصیح و گشاده گفت: "لبیک!"  
*پدرش گفت: "پسرم! سخن گفتی‌؟"  
*پدرش گفت: "پسرم! سخن گفتی‌؟"