←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
*ارزش، فعل، عمل یا [[اندیشه]] [[آدمی]] است که به مصداق [[دین]] و [[فرهنگ]] موجود در بستر [[جامعه]]، امری مقبول و ارزشمند تلقی میشود. اعمال [[آدمی]] در فرهنگهای گوناگون بازخوردهای مختلف دارد که مطابق با بستر [[فرهنگی]] غالب، عملی ارزشی یا ضدارزشی است. [[امام علی]] {{ع}} در بیانی کلی، ملاک ارزش و ضدارزش را [[فرهنگ]] [[اسلام]] بدینگونه بیان میفرماید: "چقدر تفاوت است بین دو کار: کاری که لذّت آن به پایان رسد ولی آثار تلخ آن برجای مانَد و کاری که [[رنج]] و زحمت آن تمام شود ولی اجر آن ماندگار باشد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۲۱: {{متن حدیث|شَتَّانَ مَا بَيْنَ عَمَلَيْنِ عَمَلٍ تَذْهَبُ لَذَّتُهُ وَ تَبْقَى تَبِعَتُهُ وَ عَمَلٍ تَذْهَبُ مَئُونَتُهُ وَ يَبْقَى أَجْرُه}}</ref>. بدیهی است عمل اوّل، عملی است که گسترده آن دنیای محدود را دربرمیگیرد و نتیجه آن کوتاه است و امکان دارد پیامد آن به [[شقاوت]] اخروی بینجامد، اما عمل دوّم، کاری است که برای [[آخرت]] انجام میشود. بدیهی است که میان این دو تفاوت زیادی است.<ref>توجه به این نکته اهمیت دارد که افعال انسان در دنیا ارتباطی تنگاتنگ با نیت او دارد. اگر نیت آدمی خالصانه و برای خدا باشد، هر عملی آثار نیک اخروی برجای خواهد گذاشت.</ref> در نتیجه اعمال، [[رفتار]] و افکار [[آدمی]] اثری ماندگار در زندگی دنیوی و اخروی او دارد که ملاک ارزش یا [[ضد ارزش]] بودن آن در بازتاب عمل است. | *ارزش، فعل، عمل یا [[اندیشه]] [[آدمی]] است که به مصداق [[دین]] و [[فرهنگ]] موجود در بستر [[جامعه]]، امری مقبول و ارزشمند تلقی میشود. اعمال [[آدمی]] در فرهنگهای گوناگون بازخوردهای مختلف دارد که مطابق با بستر [[فرهنگی]] غالب، عملی ارزشی یا ضدارزشی است. [[امام علی]] {{ع}} در بیانی کلی، ملاک ارزش و ضدارزش را [[فرهنگ]] [[اسلام]] بدینگونه بیان میفرماید: "چقدر تفاوت است بین دو کار: کاری که لذّت آن به پایان رسد ولی آثار تلخ آن برجای مانَد و کاری که [[رنج]] و زحمت آن تمام شود ولی اجر آن ماندگار باشد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۲۱: {{متن حدیث|شَتَّانَ مَا بَيْنَ عَمَلَيْنِ عَمَلٍ تَذْهَبُ لَذَّتُهُ وَ تَبْقَى تَبِعَتُهُ وَ عَمَلٍ تَذْهَبُ مَئُونَتُهُ وَ يَبْقَى أَجْرُه}}</ref>. بدیهی است عمل اوّل، عملی است که گسترده آن دنیای محدود را دربرمیگیرد و نتیجه آن کوتاه است و امکان دارد پیامد آن به [[شقاوت]] اخروی بینجامد، اما عمل دوّم، کاری است که برای [[آخرت]] انجام میشود. بدیهی است که میان این دو تفاوت زیادی است.<ref>توجه به این نکته اهمیت دارد که افعال انسان در دنیا ارتباطی تنگاتنگ با نیت او دارد. اگر نیت آدمی خالصانه و برای خدا باشد، هر عملی آثار نیک اخروی برجای خواهد گذاشت.</ref> در نتیجه اعمال، [[رفتار]] و افکار [[آدمی]] اثری ماندگار در زندگی دنیوی و اخروی او دارد که ملاک ارزش یا [[ضد ارزش]] بودن آن در بازتاب عمل است. | ||
*[[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] بر ارزشهایی چند تأکید ورزیده است که عبارتاند از: | *[[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] بر ارزشهایی چند تأکید ورزیده است که عبارتاند از: | ||
#'''ارزش [[یاد خدا]]:''' [[یاد خدا]] مایه روشنیِ دلهاست. [[یاد خدا]] گوش [[جان]] را شنوایی میبخشد، به چشمها بینایی میدهد و دلها را پس از عناد و لجاجت، نرم و پذیرا میکند<ref>نهج البلاغه، خطبه | #'''ارزش [[یاد خدا]]:''' [[یاد خدا]] مایه روشنیِ دلهاست. [[یاد خدا]] گوش [[جان]] را شنوایی میبخشد، به چشمها بینایی میدهد و دلها را پس از عناد و لجاجت، نرم و پذیرا میکند<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۲۲: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى جَعَلَ الذِّكْرَ جِلاءً لِلْقُلُوبِ تَسْمَعُ بِهِ بَعْدَ الْوَقْرَةِ وَ تُبْصِرُ بِهِ بَعْدَ الْعَشْوَةِ وَ تَنْقَادُ بِهِ بَعْدَ الْمُعَانَدَةِ}}</ref> | ||
#'''ارزش فراگیری [[قرآن]]:''' [[قرآن]] را بیاموزید که نیکوترین گفتار، [[بهار]] دلها، شفای سینهها و سودمندترین داستانها در آن است<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۰۹</ref>. | #'''ارزش فراگیری [[قرآن]]:''' [[قرآن]] را بیاموزید که نیکوترین گفتار، [[بهار]] دلها، شفای سینهها و سودمندترین داستانها در آن است<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۰۹</ref>. | ||
#'''ارزش خداترسی:''' از [[خداوند]] از جمله ارزشهایی است که [[آدمی]] به آن مزیّن میشود. نزد [[امام]] [[آدمی]] در برابر [[پروردگار]] خویش همواره باید پرده [[حرمت]] را حفظ کند و بر آن پایدار باشد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۸</ref>. حفظ پرده [[حرمت]] نشاندهنده رعایت [[آداب]] [[دین]] و [[واجبات]] و [[محرمات]] است که [[آدمی]] بهواسطه آن به [[عذاب الهی]] گرفتار نخواهد شد. | #'''ارزش خداترسی:''' از [[خداوند]] از جمله ارزشهایی است که [[آدمی]] به آن مزیّن میشود. نزد [[امام]] [[آدمی]] در برابر [[پروردگار]] خویش همواره باید پرده [[حرمت]] را حفظ کند و بر آن پایدار باشد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۸</ref>. حفظ پرده [[حرمت]] نشاندهنده رعایت [[آداب]] [[دین]] و [[واجبات]] و [[محرمات]] است که [[آدمی]] بهواسطه آن به [[عذاب الهی]] گرفتار نخواهد شد. | ||