گریه کردن برای امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

*یکی از وظایف مؤمنان، گریه کردن در فراق آن حضرت و یا بر آن‌چه از مصیبت‌ها و ناملایمات به ایشان رسیده است، می‌باشد. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "هرکس ما را یاد کند، اگر از چشم او به اندازه بال پشه‌ای اشک بیرون آید، خداوند گناهان او را می‌آمرزد، هرچند به اندازه کف دریا باشد"<ref>بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۷۸.</ref>. سُدیر صِیرَفی می‌گوید: با بعضی اصحاب بر [[امام صادق]] {{ع}} وارد شدیم. دیدیم بر روی خاک نشسته و هم‌چون کسی که فرزند خود را از دست داده و جگرش سوخته باشد، می‌گریست و می‌گفت: "ای آقای من! غیبت تو، خواب را از من گرفته و زمین را بر من تنگ کرده است..." سدیر می‌گوید: از این حالتِ حضرت، ناراحت شدیم و عرض کردیم: خداوند دیدگانت را نگریاند! چه حالتی سبب شده که چنین در ماتم بنشینید؟ حضرت آهی کشید و فرمود: غیبت [[امام زمان]] {{ع}}<ref>کمال الدین، ج ۲، ص ۳۵۲؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۲۱۹.</ref>.

*از دیگر تکالیف مؤمنان، گریاندن دیگران بر فراق آن حضرت یا بر شداید وارده بر آن حضرت است. از [[امام صادق]] {{ع}} روایت شده است: هرکس بر مصیبت [[اهل بیت]] گریه کند و یا کسی را بگریاند، بهشت برای او است و هرکس نیز تباکی -خود را شبیه گریه‌کنندگان سازد- نماید، بهشت برای او است<ref>لهوف، ص ۱۱؛ بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۸.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۰۱.</ref>.

*[[وظیفه منتظران در زمان غیبت امام مهدی چیست؟ (پرسش)]]