نامۀ ۱۲ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

نامۀ ۱۲ نهج البلاغه (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۴

۲۹۷ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۲۹٬۶۸۱

ویرایش

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{خرد}}
+{{مدخل مرتبط
-{{امامت}}
+| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
+| عنوان مدخل  =
+| مداخل مرتبط =
+| پرسش مرتبط  =
+}}
-==مقدمه==
+== مقدمه ==
-*[[امام]] {{ع}} حتی در میدان [[جنگ]] نیز به اصول و [[ارزش‌های دینی]] پایبند است. [[امام]] این [[نامه]] را خطاب به [[معقل بن قیس]] می‌نویسد. [[فیض الاسلام]] در شرح خود درباره معقل چنین می‌نویسد: از وصیت‌های آن [[حضرت]] {{ع}} است به [[معقل بن قیس ریاحی]] (که از [[یاران]] و [[شیعیان]] آن بزرگوار بوده) هنگامی‌که او را (از [[مدائن]]) با سه هزار تن به‌سوی (لشگر) [[شام]] فرستاده که جلودار ([[سپاهیان]]) آن [[حضرت]] باشد (و در آن روش [[جنگ]] با [[دشمن]] را به او می‌آموزد)؛ و آن [[وصیت]] این است: اما قبل از هر چیز [[تقوای الهی]] را به او یادآوری می‌کند و او را تنها به [[نبرد]] با کسی فرامی‌خواند که آهنگ [[جنگ]] با او را کرده است. وی را سفارش می‌کند که ایستادن و حرکت [[سپاهیان]] را به‌گونه‌ای تنظیم کند که موجب [[آرامش]] و [[آسایش]] آن‌ها فراهم آید. [[امام]] {{ع}} چند تاکتیک [[نظامی]] را به او یادآور می‌شود، اما به او سفارش می‌کند تا آن‌جا که می‌شود از راه [[گفت‌وگو]] در [[اصلاح]] آن‌ها بکوشد و از درگیری پرهیز کند. [[امام]] [[جنگ]] را آخرین راه برمی‌شمرد که پس از آن چاره‌ای دیگر در کار نباشد. [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] سال ۳۶ قمری است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 761.</ref>.
+[[امام علی]] {{ع}} حتی در میدان [[جنگ]] نیز به اصول و [[ارزش‌های دینی]] پایبند است. [[امام]] این [[نامه]] را خطاب به [[معقل بن قیس]] می‌نویسد. [[فیض الاسلام]] در شرح خود درباره معقل چنین می‌نویسد: از وصیت‌های آن [[حضرت]] {{ع}} است به [[معقل بن قیس ریاحی]] (که از [[یاران]] و [[شیعیان]] آن بزرگوار بوده) هنگامی‌که او را (از [[مدائن]]) با سه هزار تن به‌سوی (لشگر) [[شام]] فرستاده که جلودار ([[سپاهیان]]) آن حضرت باشد (و در آن روش [[جنگ]] با [[دشمن]] را به او می‌آموزد)؛ و آن [[وصیت]] این است: اما قبل از هر چیز [[تقوای الهی]] را به او یادآوری می‌کند و او را تنها به [[نبرد]] با کسی فرامی‌خواند که آهنگ [[جنگ]] با او را کرده است. وی را سفارش می‌کند که ایستادن و حرکت [[سپاهیان]] را به‌گونه‌ای تنظیم کند که موجب [[آرامش]] و [[آسایش]] آن‌ها فراهم آید. [[امام]] {{ع}} چند تاکتیک [[نظامی]] را به او یادآور می‌شود، اما به او سفارش می‌کند تا آن‌جا که می‌شود از راه [[گفت‌وگو]] در [[اصلاح]] آن‌ها بکوشد و از درگیری پرهیز کند. [[امام]] [[جنگ]] را آخرین راه برمی‌شمرد که پس از آن چاره‌ای دیگر در کار نباشد. [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] سال ۳۶ قمری است<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۶۱.</ref>.
-==فرازی از [[نامه]]==
-*از خدایی که به‌ناچار، روزی با او [[دیدار]] خواهی کرد و جز درگاه او پایانی [[نداری]]، بترس، [[جنگ]] مکن مگر با آن‌که با تو بجنگد. لشکرت را در ابتدا یا انتهای روز به حرکت درآور و به هنگام گرمای نیم‌روز فرود آر. مرکب‌ها را خسته مدار و در آغاز شب، [[لشکر]] را به حرکت درمیاور که [[خداوند]] شب را برای آسودن قرار داده و آن را برای درنگ کردن مقرر کرده، نه سیر و سفر. به هنگام شب، خود و مرکبت را از خستگی برآور و چون برآسودی، یا هنگام [[سحر]] یا زمان دمیدن سپیده (به [[برکت]] خداوندی) حرکت کن. هرگاه با [[دشمن]] رویاروی شدی، خد در میانه لشکرت قرار گیر و به [[دشمن]] چنان نزدیک مشو که پندارد قصد حمله داری و چندان دور مایست چون کسی که از [[جنگ]] بیمناک است، تا [[فرمان]] من به تو رسد. [[کینه]] آنان تو را وادار نکند پیش از آن‌که به اطاعتشان فراخوانی و [[حجت]] را بر آنان تمام کنی، [[جنگ]] را بیاغازی<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 762.</ref>.
-== پرسش‌های وابسته ==
+== فرازی از [[نامه]] ==
+از خدایی که به‌ناچار، روزی با او [[دیدار]] خواهی کرد و جز درگاه او پایانی نداری، بترس، [[جنگ]] مکن مگر با آن‌که با تو بجنگد. لشکرت را در ابتدا یا انتهای روز به حرکت درآور و به هنگام گرمای نیم‌روز فرود آر. مرکب‌ها را خسته مدار و در آغاز شب، [[لشکر]] را به حرکت درمیاور که [[خداوند]] شب را برای آسودن قرار داده و آن را برای درنگ کردن مقرر کرده، نه سیر و سفر. به هنگام شب، خود و مرکبت را از خستگی برآور و چون برآسودی، یا هنگام [[سحر]] یا زمان دمیدن سپیده (به [[برکت]] خداوندی) حرکت کن. هرگاه با [[دشمن]] رویاروی شدی، خد در میانه لشکرت قرار گیر و به [[دشمن]] چنان نزدیک مشو که پندارد قصد حمله داری و چندان دور مایست چون کسی که از [[جنگ]] بیمناک است، تا [[فرمان]] من به تو رسد. [[کینه]] آنان تو را وادار نکند پیش از آن‌که به اطاعتشان فراخوانی و [[حجت]] را بر آنان تمام کنی، [[جنگ]] را بیاغازی<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۶۲.</ref>.
-== جستارهای وابسته ==
+== منابع ==
+{{منابع}}
+# [[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
+{{پایان منابع}}
-==منابع==
+== پانویس ==
-* [[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]؛
+{{پانویس}}
-==پانویس==
+[[رده:نامه‌های نهج البلاغه]]
-{{یادآوری پانویس}}
-{{پانویس2}}
-[[رده:مدخل]]
-[[رده:امام علی]]
 [[رده:مدخل نهج البلاغه]]