نامۀ ۶۹ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

*هر نعمتی را که خدا به تو بخشیده است نیکو دار و در راه خیر بگمار و هرگز مباد نعمتی از نعمت‌های الهی را که به تو ارزانی داشته ضایع کنی و باید از نعمت‌هایی که خدا به تو داده است دیگران را نیز بهره‌ور سازی. بدان که برترین مؤمنان، ایثارگرترینِ آنان از نظر جان و مال و خاندان خود هستند و بی‌تردید آن خیری که خود تقدیم کنی ذخیره‌ای است ماندگار و آنچه نگه داری خیرش برای دیگران پایدار... از هم‌نشینی با سست‌رأی و زشت‌کردار بپرهیز، که آدمی را به دوستش شناسند... فکر و اندیشه خود را تنها در امور مفید و ارزشمند به‌کار گیر و از مراکز بیکاری و نشستنگاه‌های بازار که جایگاه شیطان و نمایشگاه فتنه و فساد است بپرهیز. همواره زیر دستانت را بنگر و بنواز، که این راه و روش سپاس‌گزاری از خداست. ... از هم‌نشینی با فاسقان بپرهیز، که فسق و بدی بیماریِ مسری است. خدا را حرمت گذار و دوستانش را دوست دار. پیروی از غضب را به فراموشی سپار، که غضب لشکری بزرگ از لشکرهای شیطان است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 810.</ref>.