قرآن در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[سوره]] [[آل عمران]]  

{{متن قرآن|تِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ}}<ref>«و ما این روزگاران را میان مردم (دست به دست) می‌گردانیم» سوره آل عمران، آیه ۱۴۰.</ref>.  

[[امام]] [[جعفر بن محمد الصادق]]{{ع}} فرمود: از زمانی که [[خداوند]] [[حضرت آدم]] را آفرید: همیشه دولتی از سوی [[خدای متعال]] و دولتی از سوی [[شیطان]] وجود داشته است. اکنون [[دولت]] [[الهی]] کجاست؟ [[آگاه]] باشید که [[صاحب]] [[دولت]] [[الهی]] [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{صل}} است<ref>تفسیر عیاشی.</ref>.

{{متن قرآن|وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا}}<ref>«آنان که در آسمان‌ها و زمینند خواه‌ناخواه گردن نهاده فرمان اویند» سوره آل عمران، آیه ۸۳.</ref>.  

[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[تأویل]] این [[آیه]] در [[زمان ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} خواهد بود. در آن ایام زمینی نیست مگر اینکه [[شهادتین]] و [[اسلام]] [[راستین]] در آن طنین‌انداز خواهد شد<ref>مهدی موعود: باب پنجم:</ref>.

{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا}}<ref>«ای مؤمنان! شکیبایی ورزید و یکدیگر را به شکیب فرا خوانید  و از مرزها نگهبانی کنید» سوره آل عمران، آیه ۲۰۰.</ref>.  

[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: [[تأویل]] این [[آیه]] این است که در انجام [[واجبات الهی]] [[شکیبایی]] ورزید و بر [[آزار]] و اذیت [[دشمنان]] [[صبر]] کنید و مواظب [[ظهور امام]] خود [[مهدی منتظر]] باشید<ref>مهدی موعود: باب پنجم:</ref>.  

{{متن قرآن|وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ}}<ref>«و آنگاه خداوند از پیامبران پیمان گرفت که چون به شما کتاب و حکمتی دادم سپس پیامبری نزدتان آمد که آن (کتاب) را که با شماست راست می‌شمارد، باید بدو ایمان آورید و باید او را یاوری کنید» سوره آل عمران، آیه ۸۱.</ref>.

[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: هیچ [[پیامبری]] از زمان [[حضرت آدم]] تاکنون [[مبعوث]] نشده است مگر اینکه دوباره در [[زمان رجعت]] در [[آخرالزمان]] بازخواهد گشت و [[امیرالمؤمنین]] و [[حضرت]] [[نبی اکرم]]{{صل}} را [[یاری]] خواهد کرد<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

*[[سوره]] [[ابراهیم]]{{ع}}  

{{متن قرآن|وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ}}<ref>«و به راستی موسی را با نشانه‌های خویش فرستادیم (و گفتیم) که قومت را به سوی روشنایی از تیرگی‌ها بیرون بر و روزهای خداوند را به آنان گوشزد کن، بی‌گمان در آن نشانه‌هایی برای هر شکیبای سپاسگزاری است» سوره ابراهیم، آیه ۵.</ref>.  

[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: "[[ایام الله]]" روزهای [[الهی]] سه روز است؛ روز [[قیام قائم آل محمد]]، روز [[رجعت]]، و [[روز قیامت]]<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

{{متن قرآن|يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَالسَّمَاوَاتُ وَبَرَزُوا لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ}}<ref>«روزی که (این) زمین زمینی دیگر گردد و آسمان‌ها نیز و (همگان) نزد خداوند یگانه دادفرما پدیدار شوند» سوره ابراهیم، آیه ۴۸.</ref>.  

درباره [[تفسیر]] این [[آیه]] فرموده‌اند: چهره [[زمین]] در زمان [[حکومت]] آن [[حضرت]] به خاطر [[عدالت]] [[حضرت]] به کلی تغییر خواهد کرد و [[باران‌های فراوان]] [[برکت]] را به ارمغان می‌آورد و گیاهان و درختان سرتاسر [[گیتی]] را سبز خواهند نمود، و [[مردم]] به چنان نعمتی دست می‌یابند که تاکنون [[زمین]] چنین نعمتی به خود ندیده است و درختان چندین برابر میوه می‌دهند و هیچ جایی در روی [[زمین]] نیست مگر اینکه از گیاهان سبز شده است.  

گنج‌های [[زمین]] همه سر بر می‌آورند و ظاهر می‌شوند، هر گزند و آسیبی بر طرف خواهد شد و حیوانات اذیت‌کننده، دیگر آزاری نخواهند رساند، [[امنیت]] در همه جا بر قرار می‌شود، حتی در بین حیوانات نیز [[امنیت]] و [[عدالت]] برقرار خواهد شد، تا جایی که [[مردم]] [[آرزو]] می‌کنند ای کاش گذشتگان‌شان زنده می‌شدند و آن همه [[وفور نعمت]] را می‌دیدند<ref>نجم الثاقب، ص ۱۵۹.</ref>.  

*[[سوره]] [[اسراء]]  

{{متن قرآن|وَقَضَيْنَا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا * فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ أُولَاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَنَا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُوا خِلَالَ الدِّيَارِ وَكَانَ وَعْدًا مَفْعُولًا * ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَاكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَاكُمْ أَكْثَرَ نَفِيرًا * إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ لِيَسُوءُوا وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُوا مَا عَلَوْا تَتْبِيرًا * عَسَى رَبُّكُمْ أَنْ يَرْحَمَكُمْ وَإِنْ عُدْتُمْ عُدْنَا وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ حَصِيرًا}}<ref>«و به بنی اسرائیل در کتاب (تورات) خبر دادیم  که دو بار در این سرزمین تباهی می‌ورزید و گردنکشی بزرگی می‌کنید * و چون وعده نخست (از) آن دو (تباهی) فرا رسد بندگانی سخت جنگاور را که داریم بر شما برمی‌انگیزیم که درون خانه‌ها را جست و جو می‌کنند و (این) وعده‌ای انجام یافتنی است * سپس پیروزی بر آنان را دوباره بهره شما می‌کنیم و با دارایی‌ها و پسران به شما یاری می‌رسانیم و شمار شما را افزون‌تر می‌گردانیم * اگر نیکی ورزید به خویش نیکی ورزیده‌اید و اگر بدی کنید به خویش کرده‌اید و چون وعده فرجامین  فرا رسد (بندگانی دیگر را می‌فرستیم) تا چهره‌هایتان را اندوهبار گردانند و در آن مسجد  وارد گردند چنان که بار نخست وارد آن شده بودند و تا بر هر چه دست یابند از میان بردارند * باشد که پروردگارتان بر شما بخشایش آورد و اگر (به نافرمانی) بازگردید ما نیز باز می‌گردیم و دوزخ را زندان کافران قرار داده‌ایم» سوره اسراء، آیه ۴-۸.</ref>.  

در [[تأویل]] این [[آیه]] فرمودند: [[خداوند]] می‌فرماید: ما در [[تورات]] به [[بنی‌اسرائیل]] خبر دادیم. سپس [[پروردگار]] خطاب را از [[بنی‌اسرائیل]] قطع کرده و [[امت]] [[محمد]]{{صل}} را مخاطب ساخته و می‌فرماید: شما ای [[امت]] [[محمد]] به راه بنی‌اسرائیلی خواهید رفت و دوبار در [[زمین]] دست به [[فساد]] خواهید زد و در [[باب ]][[خلافت]] [[امیرالمؤمنین]] پس از [[رسول خدا]] [[پیمان‌شکنی]] خواهید نمود و سرکشی‌ای بزرگ خواهید کرد و ادعای [[خلافت]] عظمی می‌نمایید. پس چون نخستین [[فتنه]]، یعنی [[جنگ جمل]] پیش آید، [[بندگان]] نیرومند خود که امیرالمؤمنین علی{{ع}} و [[یاران]] او هستند، بر شما مسلط می‌کنیم تا شما را به [[هلاکت]] برسانند هرچند به خانه‌هایتان [[پناه]] ببرید، تا بدانید که [[اراده خداوند]] انجام‌پذیر است. سپس دوباره به شما دولتی خواهیم داد، یعنی [[بنی‌امیه]] که بر [[خاندان رسول خدا]] چیره می‌شوید و [[اموال]] و [[فرزندان]] بی‌شمار به شما خواهیم داد و شما با این عده بسیار خود را [[برتر]] از [[خاندان رسول خدا]] خواهید یافت و با آنان به [[جنگ]] برمی‌خیزید وحسین بن [[علی]]{{ع}} و [[یاران]] او را [[شهید]] نموده و [[زنان]] و [[خاندان]] او را به [[اسارت]] می‌برید. اگر [[نیکی]] کنید، [[نیکی]] می‌یابید و اگر [[بدی]] کنید، [[بدی]] خواهید دید. چون [[وعده]] دیگر فرا رسد، یعنی [[قائم آل محمد]]{{صل}} [[قیام]] کند روی‌های شما سیاه خواهد شد و با یارانش به [[مسجدالحرام]] خواهند آمد، مانند روزی که [[پیامبر اکرم]] و امیرالمؤمنین علی{{ع}} و [[سپاه اسلام]] نخستین بار بدین [[مسجد]] در آمدند تا [[دولت]] شما را سخت تباه سازند و بر شما [[غلبه]] نموده و همگی شما را از دم [[شمشیر]] بگذرانند و آنگاه [[خداوند]] توجه [[کلام]] را به [[آل محمد]]{{صل}} معطوف می‌دارد و می‌فرماید: [[پروردگار]] به شما ترحم خواهد نمود و شما را بر دشمنانتان پیروز خواهد کرد و سپس دوباره به [[بنی‌امیه]] خطاب می‌کند و می‌فرماید: اگر شما با [[شوکت]] [[سفیانی]] [[خروج]] کنید، [[دولت حق]] نیز با [[ظهور]] [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{صل}} [[قیام]] خواهد کرد<ref>تفسیر علی بن ابراهیم قمی.</ref>.  

[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[تأویل]] این [[آیه شهادت]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}}، [[مسموم]] کردن [[امام حسن مجتبی]] و کشتن [[امام حسین]]{{ع}} است. هنگامی که زمان [[خونخواهی]] آن [[حضرت]] فرا رسد، [[خداوند]] مردمی را [[پیش از ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} برمی‌انگیزاند که هر جا [[دشمنی]] از [[دشمنان]] و ظالمین آل [[پیغمبر]] پیدا کنند نابود می‌نمایند و این کاری است که قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به [[یقین]] واقع خواهد شد<ref>ممکن است در اینجا اشاره به قیام جناب مختار باشد که از دشمنان اهل بیت و قاتلان سیدالشهدا{{ع}} خونخواهی نمود.</ref>. سپس [[امام حسین]]{{ع}} با هفتاد تن از [[یاران]] خود که در [[کربلا]] [[شهید]] شدند، دوباره به [[دنیا]] باز خواهند گشت، در حالی که جامه‌هایی سفید بر تن دارند و به [[مردم]] اعلام می‌نمایند که [[امام حسین]]{{ع}} با یارانش [[قیام]] نموده است تا اهل [[ایمان]] تردید ننمایند و بدانند که او [[دجال]] یا [[شیطان]] نیست، بلکه او [[امامی]] است که در دسترس [[مردم]] است، و [[مردم]] به او [[یقین]] خواهند کرد. سپس از جانب [[امام حسین]]{{ع}}، [[امام زمان]] به همه [[مردم]] معرفی می‌شود و اهل [[ایمان]] نیز آن [[حضرت]] را [[تصدیق]] می‌کنند و چون [[حضرت قائم]]{{ع}} [[وفات]] نماید، [[امام حسین]]{{ع}} او را [[غسل]] داده و [[کفن]] نموده و [[حنوط]] می‌نماید و به [[خاک]] می‌سپارد. [[امام حسین]]{{ع}} پس از ایشان متولی امر [[امامت]] می‌شود و به قدری [[امامت]] خواهد نمود که ابروهای مبارکش به روی دیده‌گانش خواهد افتاد. و در [[حدیث]] دیگری می‌فرماید: {{متن قرآن|بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَنَا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ}}<ref>«بندگانی سخت جنگاور را که داریم بر شما برمی‌انگیزیم» سوره اسراء، آیه ۵.</ref> این [[بندگان خدا]] همانا [[یاوران]] [[حضرت قائم]]{{ع}} هستند که بسیار نیرومندند<ref>تفسیر عیاشی.</ref>.

{{متن قرآن|وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>«و بگو حقّ آمد و باطل از میان رفت؛ بی‌گمان باطل از میان رفتنی است» سوره اسراء، آیه ۸۱.</ref>.  

در کتاب [[شریف]] کافی درباره این [[آیه شریفه]] فرموده: زمانی که [[دولت حقه]] [[قائم]]{{ع}} برقرار شود [[دولت]] [[باطل]] خواهد رفت<ref>مهدی موعود: باب پنجم:</ref>.

{{متن قرآن|وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا}}<ref>«و آن کس را که خداوند (کشتن وی را) حرام کرده است جز به حقّ مکشید و آنکه به ستم کشته شود برای وارث او حقّی نهاده‌ایم پس نباید در کشتن (به قصاص) گزافکاری  کند زیرا (از سوی شرع) یاری شده است» سوره اسراء، آیه ۳۳.</ref>.  

[[رسول خدا]]{{صل}} در [[تفسیر]] این [[آیه]] می‌فرماید: کسی که به ناحق کشته شده، [[حسین بن علی]]{{ع}} است که مظلومانه به [[شهادت]] رسید و [[حضرت قائم]]{{ع}} [[خونخواه]] اوست به درستی که [[دنیا]] به پایان نمی‌رسد مگر اینکه مردی از [[خاندان رسول خدا]]{{صل}} به [[یاری]] [[حسین بن علی]]{{ع}} بر خواهد خاست و [[زمین]] را از [[عدل و داد]] پر می‌کند همان طور که از [[ظلم و ستم]] پر شده است.  

*[[سوره اعراف]]  

{{متن قرآن|يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّي لَا يُجَلِّيهَا لِوَقْتِهَا إِلَّا هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَا تَأْتِيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً يَسْأَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللَّهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ}}<ref>«از تو از برپا شدن رستخیز می‌پرسند که چه هنگام است؟ بگو: دانش آن، تنها نزد پروردگار من است؛ هیچ کس جز او در زمان آن از آن پرده بر نمی‌دارد؛ (بار آن) در آسمان‌ها و زمین، سنگین است، جز ناگهان به سراغتان نمی‌آید؛ از تو می‌پرسند گویی تو از آن نیک آگاهی بگو: دانش آن، تنها نزد خداوند است اما بیشتر مردم نمی‌دانند» سوره اعراف، آیه ۱۸۷.</ref>.  

[[امام رضا]]{{ع}} می‌فرماید: شخصی از [[رسول خدا]]{{صل}} پرسید: ای [[رسول خدا]]! قائمی که از فرزندن شماست، چه زمانی [[قیام]] خواهد کرد؟ [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: مثال [[ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} مانند [[ساعت]] [[قیامت]] است که جز هنگام آمدنش، کسی از زمان وقوع آن با خبر نخواهد شد و این بر [[زمین]] و [[آسمان]] بسیار سنگین است و [[ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به طور ناگهانی رخ خواهد داد.  

*[[سوره]] [[انبیاء]]

{{متن قرآن|فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُمْ مِنْهَا يَرْكُضُونَ * لَا تَرْكُضُوا وَارْجِعُوا إِلَى مَا أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَمَسَاكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ * قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ * مَا زَالَتْ تِلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّى جَعَلْنَاهُمْ حَصِيدًا خَامِدِينَ}}<ref>«و همین که عذاب ما را در (می)‌یافتند ناگاه از آن می‌گریختند * مگریزید و به آنچه که در آن کامرانی یافته‌اید و به خانه‌هایتان باز گردید باشد که از شما بازخواست کنند * گفتند: وای بر ما! بی‌گمان ما ستمگر بوده‌ایم * و هماره همان سخن آنان بود تا آنکه آنان را (چون گیاه) دروشده‌ای فرو مرده گرداندیم» سوره انبیاء، آیه ۱۲-۱۵.</ref>.  

[[تأویل]] این [[آیه]] مربوط به بازگشت [[بنی‌امیه]] در [[زمان رجعت]] و [[قصاص]] آنان به خاطر گناهانی که نموده‌اند می‌باشد. در [[تأویل]] و [[تفسیر]] این [[آیه]] در [[روایات]] آمده است: زمانی که [[بنی‌امیه]] [[عذاب]] ما را که به وسیله [[ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} بر آنان فرود می‌آید، احساس می‌کنند، از آن می‌گریزند. به آنان گفته می‌شود که فرار نکنید و باز گردید، تا شما را از آن [[نعمت‌ها]] و جایگاه‌ها که در آن به خوش‌گذرانی و عشرت سرگرم بودید بازخواست کنیم. در آن زمان [[بنی‌امیه]] از [[ترس]] به سوی [[روم]] خواهند گریخت و [[حضرت]] آنان را در [[روم]] دستگیر کرده بیرون می‌آورد و تمام گنج‌هایی که [[پنهان]] نموده‌اند از آنان باز پس خواهد گرفت. [[بنی‌امیه]] می‌گوید: وای بر ما، که قومی [[ستمکار]] بودیم و یکسره این جمله [[حسرت]] را تکرار می‌کند تا اینکه به وسیله [[حضرت قائم]] و [[یاران]] او همه درو می‌شوند و از دم [[شمشیر]] خواهند [[گذشت]].  

{{متن قرآن|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور  پس از تورات  نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>.  

در [[تفسیر]] این [[آیه]] فرموده‌اند که [[بندگان]] [[صالح]]، [[یاران حضرت قائم]]{{ع}} خواهند بود که [[وارثان]] و مالکان [[زمین]] خواهند شد<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

*[[سوره]] انعام  

{{متن قرآن|يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لَا يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ}}<ref>«روزی که برخی نشانه‌های پروردگارت آید کسی که از پیش ایمان نیاورده یا در ایمان خویش کار نیکویی انجام نداده باشد ایمانش او را سودی نخواهد داد؛ بگو چشم به راه باشید که ما نیز چشم به راهیم» سوره انعام، آیه ۱۵۸.</ref>.  

[[امام صادق]]{{ع}} فرمود [[نشانه‌ها]] در این [[آیه]] همان [[ائمه هدی]]{{ع}} است و منظور از بعضی از [[نشانه‌ها]]، [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{ع}} می‌باشد<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

{{متن قرآن|أُولَئِكَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ فَإِنْ يَكْفُرْ بِهَا هَؤُلَاءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَيْسُوا بِهَا بِكَافِرِينَ}}<ref>«آنان کسانی هستند که به آنها کتاب و داوری و پیامبری دادیم؛ اگر اینان به آن کفر ورزند، گروهی را بر آن گمارده‌ایم که بدان کفر نمی‌ورزند» سوره انعام، آیه ۸۹. و ر.ک: سوره مائده، آیه ۵۴.</ref>.  

*[[سوره]] [[انفال]]

{{متن قرآن|و قاتلوهم حتی لا تکون فتنة ویکون الدین کله لله فإن انتهوا فإن الله بما یعملون بصیر}}<ref>انفال / ۳۹ - ر.ک: توبه / ۳۶.</ref>؛ ([ای [[مؤمنان]]] بکشید آن [[[کافران]]] را تا دیگر [[فتنه]] و فسادی نباشد و [[آیین]] همه [[مردم]] به سوی [[خدا]] باشد و اگر دست [از [[کفر]]] کشیدند، پس [[خداوند]] به کردارشان بیناست).  

*[[سوره]] بقره  

{{متن قرآن|الم * ذلک الکتاب لا ریب فیه هدی للمتقین * الذین یؤمنون بالغیب}}<ref>بقره / ۱</ref>؛ (الم، این کتاب که هیچ شکی در آن نیست، راهنمای [[پرهیزکاران]] است، آن کسانی که به [[غیب]] [[ایمان]] دارند).  

[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: کسانی [[ایمان به غیب]] دارند که به [[ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} [[اقرار]] نمایند و [[متقین]] در این [[آیه]] به معنی [[شیعیان]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} است و [[غیب]] آن حجتی است که از دیده‌ها [[غایب]] می‌شود و [[دلیل]] این [[تأویل]] [[آیه]] بیست سورة [[یونس]] است که می‌فرماید:  

{{متن قرآن|فَقُلْ إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ}}<ref>«بگو که غیب، تنها از آن خداوند است پس چشم به راه دارید که من (نیز) با شما از چشم به راه دارندگانم» سوره یونس، آیه ۲۰.</ref><ref>مهدی موعود: باب پنجم:</ref>.  

{{متن قرآن|فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ أَيْنَ مَا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}<ref>«و هر کس را قبله‌ای  است که روی بدان می‌کند، باری، در کارهای نیک از یکدیگر پیشی گیرید. هرجا که باشید خداوند همگی شما را باز خواهد آورد، خداوند بر هر کاری تواناست» سوره بقره، آیه ۱۴۸.</ref>.  

این [[آیه]] درباره جمع شدن [[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} است، آنان [[سیصد و سیزده]] نفرند که در شب [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در یک شب و با طی الأرض، از سرتاسر [[زمین]] در [[مسجد الحرام]] جمع می‌شوند، بدون اینکه همدیگر را بشناسند<ref>ر.ک: یاران حضرت، طی الارض.</ref>.  

{{متن قرآن|وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ}}<ref>«و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی و کاستی دارایی‌ها و کسان و فرآورده‌ها می‌آزماییم، و شکیبایان را نوید بخش!» سوره بقره، آیه ۱۵۵.</ref>.  

[[محمد بن مسلم]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] می‌کند که فرمود: پیش از [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}}، نشانه‌هایی برای آزمودن [[مؤمنین]] واقع خواهد شد. این آزمایش‌ها پیدایش [[ترس]] و بیماری‌های گوناگون و [[گرسنگی]] است. نرخ‌ها بالا می‌رود و گرانی پدید می‌آید، [[اموال]] کاهش می‌یابد و [[قحطی]] مسلط می‌شود، مرگ‌های مختلف شایع می‌شود و میوه‌ها تباه می‌شوند و [[باران]] نمی‌بارد. در آن زمان به کسانی که در [[اعتقاد]] به ما [[ثابت قدم]] هستند مژده بده. این [[تأویل]] سخن خداست و جز [[راسخین در علم]] [[تأویل قرآن]] را نمی‌دانند و [[راسخین در علم]] ما اهلبیت هستیم<ref>مهدی موعود: باب پنجم:</ref>.  

*[[سوره]] تکویر

{{متن قرآن|فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ * الْجَوَارِ الْكُنَّسِ}}<ref>«نه، سوگند به اختران فراگرد * و به سیّارگان پنهان‌نورد» سوره تکویر، آیه ۱۵-۱۶.</ref>.  

[[امام باقر]]{{ع}} به ام هانی فرمود: منظور این [[آیه]] [[امامی]] است که در سال دویست و شصت هجری [[غایب]] می‌شود و سپس چون ستاره‌ای تابان [[آشکار]] می‌شود، اگر او را ببینی دیدگانت روشن می‌شود<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

*[[سوره]] [[توبه]]  

{{متن قرآن|و قاتلوا المشرکین کافة کما یقاتلوکم کافة واعلموا أن الله مع المتقین}}<ref>توبه / ۹.</ref>؛ (با [[مشرکان]] متحدانه [[نبرد]] کنید، آن گونه که آنان متفق شدند و با شما به [[جنگ]] برخاستند و بدانید که [[خداوند]] با [[پرهیزکاران]] است).  

[[زراره]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] می‌کند که فرمود: هنوز زمان [[تأویل]] این [[آیه شریفه]] فرا نرسیده است. کسانی که زمان [[قیام قائم آل محمد]]{{صل}} را [[درک]] نمایند، به خوبی [[تأویل]] این [[آیه]] را خواهند دید، زیرا با [[ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} شعاع [[دین]] [[رسول خدا]]{{صل}} چنان گسترده می‌شود که در روی [[زمین]] از [[شرک]] و [[بدبینی]] اثری [[باقی]] نخواهد ماند چنانکه [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|و قاتلوهم حتی لا تکون فتنة و یکون الدین کله لله}}<ref>انفال / ۳۹.</ref>؛ (با آنان [[پیکار]] کنید تا فتنه‌ای نباشد و تمام [[دین]] از آن [[خداوند]] باشد)<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

این مهم فقط در [[زمان ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} محقق خواهد شد زیرا در ادوار مختلف زمانی، هیچ‌گاه پیش نیامده است که [[زمین]] یکسره از [[فتنه]] خالی باشد و فقط [[الله]] پرستیده شود، و این امر فقط مخصوص ایام [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} می‌باشد.  

*[[سوره]] [[جن]]  

{{متن قرآن|حتی إذا رأوا ما یوعدون فسیعلمون من أضعف ناصرا و أقل عددا}}<ref>جن / ۲۴.</ref>؛ ([ای [[رسول]] ما، [[کافران]] را رها کن] تا روزی که [[عذاب]] [[وعده]] داده شده خود را به چشم ببینند، در آن روز خواهند دانست که کدام یک دارای یارانی ضعیف‌ترند، و سپاهیانی کمتر دارند).  

[[تفسیر]] این [[آیه]] به زمانی تعلق دارد که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[ظهور]] می‌نماید و این [[آیه]] درباره [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] و [[حضرت مهدی]]{{ع}} است که وقتی [[ظهور]] می‌نماید؛ [[دشمنان]] [[حضرت]] [[علی بن ابی طالب]] خواهند دانست که [[یاران]] چه کسی ضعیف‌ترند و کدام‌شان کم سپاه‌ترند (زیرا همیشه در دوران [[زندگی]] [[اهل بیت]]{{ع}}، [[مردم]] به یاریشان برنمی‌خاستند و آنان را تنها می‌گذاشتند و همه را مظلومانه به [[شهادت]] رساندند، اما در [[زمان ظهور]] [[حضرت]]، قضیه به طور دیگری رقم خواهد خورد، [[زمین]] و زمان، [[جن]] و انس و [[ملک]] در [[اختیار]] و به [[فرمان]] [[حضرت]] خواهند بود و با [[قدرت الهی]] بر [[جهان]] مقتدرانه [[حکومت]] خواهند کرد)<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

*[[سوره]] [[حج]]  

{{متن قرآن|أذن للذین یقاتلون بأنهم ظلموا و إن الله علی نصرهم لقدیر}}<ref>حج / ۳۹.</ref>؛ (به آنانی که مورد [[قتل]] قرار گرفته‌اند رخصت [[[انتقام]] و [[جنگ]]] داده شده است، زیرا آنها [از [[دشمن]]] بسیار [[ستم]] دیده‌اند و [[خداوند]] به [[یاری]] آنان توانا است).  

[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: [[عامه]] [[مردم]] [[گمان]] می‌کنند که این [[آیه]] درباره [[رسول خدا]]{{صل}} نازل شده است، در زمانی که [[قریش]] ایشان را از [[مکه]] بیرون کردند؛ اما [[تفسیر]] این [[آیه]] درباره [[قائم آل محمد]]{{صل}} است که برای [[خونخواهی امام حسین]]{{ع}} [[قیام]] می‌نماید<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

{{متن قرآن|والذین إن مکناهم فی الأرض أقاموا الصلاة وآتوا الزکاة و أمروا بالمعروف ونهوا عن المنکر.... و من عاقب بمثل ما عوقب به ثم بغی علیه لینصرنه الله إن الله لعفو غفور}}<ref>حج / ۴۱ و ۶۰.</ref>؛ (آنان کسانی‌اند که اگر در روی [[زمین]] به [[قدرت]] دست یابند، [[نماز]] را به پا خواهند داشت و [[زکات]] را پرداخت می‌نمایند و [[امر به معروف]] نموده و از [[منکرات]] جلوگیری می‌کنند... هر کس به همان مقدار که به او [[ظلم]] روا داشته شده است. به [[انتقام]] برخیزد، و اگر باز بر او ستمی بشود، البته که [[خداوند]] او را [[یاری]] خواهد نمود. همانا [[خداوند]] بسیار [[بخشاینده]] و [[آمرزنده]] است).  

در [[تفسیر]] این [[آیه]] [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید؛ این [[آیه]] درباره [[آل محمد]]{{صل}} است، یعنی [[دوازده امام]] [[معصوم]] و [[امام مهدی]]{{ع}} و [[یاران]] او که (به برپای [[عدالت]] و [[انتقام]] از [[ستمکاران]] برمی‌خیزند و) [[خداوند]] آنان را در [[شرق]] و [[غرب]] [[جهان]] جای خواهد داد و [[دین اسلام]] را بر همه عالم گسترش می‌دهند و بر هر [[دینی]] چیره می‌شوند و هر [[بدعت]] و باطلی را به وسیله او و یارانش نابود خواهد کرد، آنگونه که حق‌ناشناسان را نابود ساخته است. سپس [[گیتی]] چنان در [[آسایش]] فرو [[رود]] که هیچ نشانه‌ای از [[ظلم]] [[باقی]] نمی‌ماند<ref>مهدی موعود: باب پنجم:</ref>.

*[[سوره]] حدید  

{{متن قرآن|اعلموا أن الله یحی ألأرض بعد موتها قد بینا لکم ألآیات لعلکم تعقلون}}<ref>حدید / ۱۷.</ref>؛ (بدانید که همانا [[خداوند]] [[زمین]] را پس از [[مرگ]] دوباره زنده می‌گرداند، ما این [[نشانه‌ها]] را برای شما بیان می‌کنیم تا مگر به [[تعقل]] بپردازید).  

[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: [[خداوند]] [[زمین]] را با [[عدالت جهانی]] [[حضرت]] [[قائم آل محمد]]{{صل}} زنده می‌کند و این در زمانی خواهد بود که [[دنیا]] از شدت [[ظلم]] و [[ستمگری]] مرده باشد<ref>تفسیر قمی.</ref>.

{{متن قرآن|و لا یکونوا کالذین أوتوا الکتاب من قبل فطال علیهم ألأمد فقست قلوبهم وکثیر منهم فاسقون}}<ref>حدید / ۱۶.</ref>؛ ([ای [[مؤمنان]]] مانند کسانی نباشید که پیش از این [[کتاب آسمانی]] بر آنان نازل شد و دوره‌ای طولانی بر آنان [[گذشت]] و دل‌هایشان زنگ [[قساوت]] گرفت و بسیاری [[فاسق]] و نابکار شدند).  

[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: این [[آیه]] درباره [[حضرت قائم]]{{ع}} و افرادی است که در [[زمان غیبت]] او دچار خواهند شد<ref>تفسیر قمی و شرح الایات الباهرة.</ref>.  

*[[سوره]] ذاریات  

{{متن قرآن|فو رب السماء و الأرض إنه لحق مثل ما أنکم تنطقون}}<ref>ذاریات / ۲۳.</ref>؛ (پس به خدای [[آسمان]] و [[زمین]] [[سوگند]] که او همانند سخن گفتن شما [[حقیقت]] دارد) که مقصود از این [[آیه]] [[حقانیت]] و وجود [[مبارک]] [[حضرت قائم]]{{ع}} می‌باشد<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

*[[سوره]] [[الرحمان]]  

{{متن قرآن|مدهامتان}}<ref>الرحمان / ۶۴.</ref>؛ (درختان آن دو [[بهشت]] در نهایت سبزی و خرمی است).