مقدمات قیام و ظهور چیستند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::و [[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "گویا می‌بینم [[عبد الله بن شریک عامری]] را که [[عمامه]] سیاه بر سر دارد و دو طرف عمامه‌اش بین دو شانه او آویزان و از دامنه کوه بالا می‌رود، در جلو روی [[قائم]] ما [[اهل البیت]] با چهار هزار که مکرر [[تکبیر]] می‌گویند"<ref>بحارالانوار، ج ۵۳، ۷۶، ح ۸۱.</ref>.

::::::[[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "[[ارواح]] [[مؤمنین]] به [[زیارت]] [[آل محمد]] {{صل}} در جنان‌ [[رضوی]] می‌روند و با ایشان از طعام و شراب می‌خورند در مجالس ایشان و با ایشان [[حدیث]] می‌کنند تا هنگامی که [[قائم]] ما [[اهل بیت]] [[قیام]] کند، پس چون [[قائم]] ما [[قیام]] کند [[خداوند]] ایشان را برانگیزاند، پس با آن [[حضرت]] همراه می‌شوند و او را لبیک می‌گویند دسته‌دسته"<ref>همان ۵۳، ۹۷، ح ۱۱۳.</ref>.

::::::و نیز فرمود: "هرگاه اوان [[قیام قائم]] {{ع}} شود، بر [[مردم]] [[باران]] ببارد در [[جمادی]] الاخرة و ده روز از [[رجب]] بارانی که مانند آن ندیده‌اند، پس [[خداوند]] برویاند به او گوشت‌های [[مؤمنین]] و بدن‌های ایشان را در قبرهایشان و گویا من نظر می‌کنم به سوی ایشان و می‌بینم ایشان را که از ظرف [[جهینه]] روآورده‌اند و موهای خود را از [[خاک]] می‌تکانند"<ref>معجم احادیث الامام المهدی، ج ۴، ۷۹، ح ۱۱۵.</ref>. [[امیر المؤمنین]] {{ع}} در این [[کلام]] خود که بسیار در آن تکرار می‌کرد: {{عربی|""العجب کل العجب بین جمادی و رجب""}}. نیز اشاره به همین دارد که گفتند: "یا [[امیر المؤمنین]]! چیست این عجبی که هموار تعجب می‌کنی از وی؟" فرمود: "مادرت بر تو نوحه کند، کدام عجب عجیب‌تر است از مرده‌ها که بزنند هر [[دشمن]] [[خدا]] و [[رسول]] و [[دشمن]] [[اهل البیت]] او را؟!" بار دیگر باز از وی سؤال کردند، فرمود: "آخر چه عجبی عجیب‌تر است از این‌که مرده‌هایی سرهای زنده‌ها را بزنند". گفت: "چه وقت خواهد بود یا [[امیر المؤمنین]]؟" فرمود: "قسم به آن کس که دانه را می‌شکافد و [[بنده]] را می‌آفریند، گوید نظر می‌کنم و می‌بینم که در کوچه‌های [[کوفه]] رفت آمد می‌کنند و شمشیرهای خود را ظاهر کرده بر روی دوش‌ها، می‌زنند هر [[دشمن]] [[خدا]] و [[رسول]] و [[دشمن]] [[مؤمنین]] را"<ref>بحارالانوار، ج ۵۳، ۶۰، ح ۴۸.</ref>. و از [[سعید بن جبیر]] گفت: "سالی که [[مهدی]] در او [[قیام]] کند بیست و چهار [[باران]] خواهد بارید که اثر [[برکت]] آن ظاهر خواهد شد"<ref>غیبت طوسی، ص ۴۴۳، ح ۴۳۵.</ref>. وی این [[حدیث]] مستند نیست و هم محتمل است که مراد همان [[باران]] [[رجب]] باشد.

:::::*'''[[اصحاب]] و [[انصار]] آن [[حضرت]] از [[مردم]] زمان‌''': بدان که [[یاران]] آن [[حضرت]] بسیارند و عدد ایشان بی‌شمار است، از جمله [[یمانی]] و لشکرش و [[خراسانی]] و سپاهش و [[حسنی]] و یارانش و گیلانی و اعوانش و [[جعفری]] و جمعیتش و سائر احزاب [[شیعه]] که در آن سال [[قیام]] خواهند کرد، یا آنان‌که به [[لشکر]] او بعد از [[خروج]] ملحق خواهند شد. ولی آن‌چه اهتمام به ذکر او است، آنان هستند که در هنگام [[بیعت]] یا در هنگام [[خروج]] با او هستند و [[اصحاب خاص]] او شمرده می‌شوند. بدان که [[خواص]] [[اصحاب]] او دونوعند: قسمی خاص الخاص و آن‌ها سیصد سیزده نفرند به عدد اهل [[بدر]] و قسمی خاص و آن‌ها ده هزار باشند. فرق این دو از چند جهت است:

::::::و نیز فرمود: "[[خداوند]] [[ترس]] را از دل‌های [[شیعه]] ما ببرد و در [[دل]] [[دشمنان]] ما جای دهد، پس یک نفر از [[شیعیان]] از نیزه سریع‌تر و از شیر جری‌تر خواهد بود، [[دشمن]] خود را به نیزه طعن کند و به [[شمشیر]] بزند و یا پایمال کند"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۳۶، ح ۷۰.</ref>. نیز فرمود: "هرگاه [[قائم]] ما [[قیام]] کند [[خداوند]]، [[شیعیان]] ما را در گوش و چشمشان مدد دهد، تا این‌که بین ایشان و بین [[قائم]] {{ع}} یک برید (چهار فرسخ) راه باشد، با او سخن بگویند و حرف او را بشنوند و او را ببینند در مکان خود"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۳۶، ح ۷۲.</ref>.

::::::نیز فرمود: "[[مؤمن]] در زمان [[قائم]] {{ع}} با این‌که در [[مشرق]] است برادر خود را که در [[مغرب]] است می‌بیند و هم‌چنین آن‌که در [[مغرب]] است آن را که در [[مشرق]] است می‌بیند"<ref>همان ۵۲، ۳۹۱، ح ۲۱۳.</ref>.

::::::فرمود: "آیا شما [[راضی]] نیستید که [[دشمنان]] شما بعضی، بعضی را بکشند و شماها در خانه‌ها خود ایمن هستید، بدان که چون آن هنگام شود به هر مردی از شما قوت [[چهل]] مرد داده شود و دل‌های شما مانند [[پاره‌های آهن]] محکم گردد، اگر بر کوه‌ها بزنید کوه‌ها را بشکافید و شماها قوام [[زمین]] و خزینه‌داران [[زمین]] خواهید بود"<ref>روضه کافی، ص ۲۳۳، ح ۴۴۹.</ref>. این [[اخبار]] چنان‌که می‌بینی عام است برای همه [[یاران]]، بلکه برای همه [[شیعیان]] حتی بعد از زمان [[جنگ]]. {{عربی|""جعلنا الله ان شاء الله من شیعتهم و رزقنا ایام دولتهم و وفقنا لنصرتهم""}}.

:::::*'''[[خضوع]] و [[طاعت]] و [[بندگی]] ایشان با سایر صفات‌''': [[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "برای آن [[حضرت]] مردانی است که گویا دل‌های ایشان [[پاره‌های آهن]] است، هیچ‌گاه در آن [[دل‌ها]] شکی در [[ذات خدا]] نیامده و مخلوط به [[شک]] نگشته، از سنگ محکم‌تر و سخت‌تر هستند، اگر بر کوه‌ها حمله کنند کوه‌ها را از بین ببرند، با رایات خود به هیچ شهری رو نیاورند مگر این‌که او را خراب کنند، گویا بر اسب‌های ایشان عقاب سوار است پس خود را بر زین اسب [[امام]] {{ع}} می‌مالند و به این‌ عمل [[تبرک]] می‌جویند و بر گرد او احاطه می‌کنند و بر اطراف او می‌چرخند تا او را به [[جان]] خود در [[جنگ‌ها]] حفظ کنند و آن‌چه او [[اراده]] کند پیش دستی کنند و به او وانگذارند، و مراد او را [[کفایت]] کنند. در میان ایشان مردانی است که شب را نمی‌خوابند، ایشان را در نمازشان ناله و زمزمه است مانند آواز [[زنبور عسل]] در کندوی خود، شب‌ها را بر روی پاهای خود به [[عبادت]] می‌گذرانند و صبح می‌کنند بر بالای اسبان، در شب‌ها چون راهب هستند و در روزها چون شیر، در [[مقام]] [[اطاعت]] و [[فرمانبری]] از [[امام]] {{ع}}، مطیع‌تر از کنیز برای آقای خود.