جز
جایگزینی متن - 'در شان' به 'در شأن'
جز (جایگزینی متن - 'در شان' به 'در شأن') |
|||
| خط ۴۷: | خط ۴۷: | ||
==[[اطاعت از خدا و رسولش]]، {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ}}== | ==[[اطاعت از خدا و رسولش]]، {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ}}== | ||
در | در [[شأن]]زده [[آیه]] از [[آیات قرآن]]، [[اطاعت]] از خدا و [[رسول]] بدون تکرار کلمه {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ}} آمده است که دلالت بر آن دارد که بین [[اطاعت خدا]] و [[پیغمبر]]، ملازمه است و هیچیک بدون دیگری فایده نخواهد داشت و عطف هر دو به هم، بدون تکرار فعل، هر آینه تلازم بین آن دو را محقق نماید<ref>حسینی شاه عبدالعظیمی، ج ۲، ص ۲۴۲</ref>. [[ایمان]] هنگامی [[ارزش]] دارد که با [[اطاعت]] [[رسول]] همراه باشد. {{متن قرآن|وَإِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَا يَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئًا}}<ref>«و اگر از خداوند و پیامبرش فرمان برید از (پاداش) کردارهایتان چیزی کم نمیکند» سوره حجرات، آیه ۱۴.</ref> [[اطاعت]] از [[رسول]] عاملی برای [[وحدت]] و [[یکپارچگی]] است. {{متن قرآن|وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ}}<ref>«و از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کنید و در هم نیفتید که سست شوید و شکوهتان از میان برود» سوره انفال، آیه ۴۶.</ref> | ||
[[اطاعت]] از رسول، اصل [[ایمان]] است. {{متن قرآن|وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ}}<ref>«از خداوند و پیامبرش فرمان برید» سوره انفال، آیه ۱.</ref>؛ {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند و پیامبر او فرمان برید» سوره انفال، آیه ۲۰.</ref>؛ و [[اطاعت]] [[رسول]] در هر شرایطی [[واجب]] است. {{متن قرآن|لَيْسَ عَلَى الْأَعْمَى حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ}}<ref>«بر نابینا و لنگ و بیمار (اگر به جهاد نیایند) گناهی نیست و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستانهایی درمیآورد که از بن آنها جویبارها روان است» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref> زیرا [[سنت]] [[رسول]]، [[حجیت]] دارد. {{متن قرآن|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بیگمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref> | [[اطاعت]] از رسول، اصل [[ایمان]] است. {{متن قرآن|وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ}}<ref>«از خداوند و پیامبرش فرمان برید» سوره انفال، آیه ۱.</ref>؛ {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند و پیامبر او فرمان برید» سوره انفال، آیه ۲۰.</ref>؛ و [[اطاعت]] [[رسول]] در هر شرایطی [[واجب]] است. {{متن قرآن|لَيْسَ عَلَى الْأَعْمَى حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ}}<ref>«بر نابینا و لنگ و بیمار (اگر به جهاد نیایند) گناهی نیست و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستانهایی درمیآورد که از بن آنها جویبارها روان است» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref> زیرا [[سنت]] [[رسول]]، [[حجیت]] دارد. {{متن قرآن|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بیگمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref> | ||