علماء: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[رسول خدا]] فرمود: به زودی زمانی فرا رسد که [[مردم]] از اطراف [[علما]] (ی [[درست‌کار]]) فرار می‌کنند، مانند گوسفندی که از گرگ می‌گریزد. آنگاه [[خداوند]] آنان را به سه [[عقوبت]] دچار خواهد کرد؛ اموالشان بی‌برکت می‌شود، پادشاهانی [[ستمگر]] بر آنان [[حکومت]] می‌کنند، در حالی می‌میرند که [[ایمان]] ندارند<ref>یأتی، ص ۲۸۸.</ref>.  

*[[ابوهاشم جعفری]] از [[امام حسن عسکری]]{{ع}} [[روایت]] می‌کند که [[حضرت]] فرمود:‌ای [[ابوهاشم]]! به زودی زمانی خواهد رسید که [[مردم]] چهره‌هایی گشوده و خندان دارند، ولی قلب‌هایشان سیاه و ظلمانی است. [[سنت]] را [[بدعت]] می‌پندارند و [[بدعت‌ها]] را [[سنت]] می‌گیرند. [[مؤمنین]] را حقیر می‌شمارند و به [[فاسقان]] [[احترام]] می‌گذارند، پادشاهانی [[ستمگر]] دارند و علمای آنها در [[خدمت]] [[پادشاهان]] می‌روند، [[ثروتمندان]] [[اموال]] [[فقرا]] را به یغما می‌برند... علمای آن روزگار شرورترین افراد [[زمین]] خواهند بود زیرا از [[فلسفه]] (های [[نادرست]] و غیراسلامی) وتصوف (و عرفان‌های [[باطل]] و خودساخته) [[پیروی]] می‌کنند، به [[خدا]] [[سوگند]] که آنان [[گمراه]] هستند، آنان به شدت با [[دشمنان اهل بیت]] به [[دوستی]] برمی‌خیزند و [[پیروان]] ما را [[گمراه]] می‌کنند. اگر به مقامی برسند از رشوه‌گیری سیر نمی‌شوند و اگر مقامی نصیب آنان نشود، ریاگونه به [[عبادت]] می‌پردازند (تا خود را در نظر دیگران خوب جلوه کنند). بدانید! آنان چون راهزنانی در کمین [[مؤمنین]] [[حقیقی]] هستند و [[مردم]] را به سوی [[کفار]] [[دعوت]] می‌نمایند. اگر کسی در آن زمان قرار گرفت باید مراقب باشد و [[دین]] خود را نگاه دارد<ref>مستدرک الوسائل، ج ۱۱، ص ۲۸۰.</ref>.

*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: علم بیست و هفت حرف است و تمام [[دانش]] را که [[پیامبران]] تاکنون آورده‌اند دو حرف از این بیست و هفت حرف است و [[مردم]] تا امروز فقط همین دو حرف را فرا گرفته‌اند. اما زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید بیست و پنج حرف دیگر را خواهد آورد. این بیست و پنج حرف را به همراه دو حرف دیگر در میان [[مردم]] منتشر خواهد نمود<ref>نجم الثاقب، ص ۱۸۱.</ref>.  

*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: زمانی که [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[ظهور]] نماید دست خود را بر سر [[مؤمنین]] قرار می‌دهد و به [[برکت]] [[دست حضرت]]، [[مؤمنان]] چنان [[قوی]] [[دل]] خواهند بود که قلب‌هایشان چون [[پاره‌های آهن]] خواهد بود و [[کینه‌ها]] و [[دشمنی‌ها]] از [[دل]] [[بندگان]] زدوده شود و [[بی‌نیازی]] به [[انسان‌ها]] [[کرامت]] خواهد شد و علم در [[دل]] [[مؤمنین]] سرازیر می‌شود، به گونه‌ای که در آن روزگار کسی به [[دانش]] فرد دیگر محتاج نخواهد بود<ref>نجم الثاقب: باب سوم، فصل دوم:</ref> و این [[تأویل]] سخن خداست که می‌فرماید: "[[خداوند]] هر کسی را از [[توانگری]] خود بی‌نیاز خواهد ساخت"<ref>نساء / ۱۳۰.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۲۸.</ref>.