←منات
(صفحهای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233)...» ایجاد کرد) |
(←منات) |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
==منات== | ==منات== | ||
*قدیمیترین بت [[عرب]]، منات، در کنار دریا از [[ناحیه]] مشلّل در قدید (میان [[مکه]] و [[مدینه]]) [[نصب]] شده بود و همه [[اعراب]] آن را بزرگ شمرده، به نام آن [[قربانی]] میکردند. در این میان، [[اوس]] و [[خزرج]] نزد این بت، حجشان را پایان داده، سرها را میتراشیدند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵-۸۶؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۲، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴؛ ابن الکلبی، ال[[اصنام]]، ص۱۳.</ref> که در [[قرآن]] مطرح شده است {{متن قرآن|وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الأُخْرَى}}<ref>سوره نجم، آیه:۲۰.</ref>. در معنای این بت مؤنث گفتهاند که از ریشه [[منی]] به معنای ریختن است. وجه تسمیه منات را خونی دانستهاند که پس از [[قربانی]] بر این بت ریخته میشده است. البته این [[دلیل]]، منطقی به نظر نمیرسد؛ زیرا مفید این معناست که این بت تا مدتها بدون نام [[مرگ]] [[پرستش]] میشده و بعدها نامی پیدا کرده است<ref>یحیی نوری، اسلام و عقائد و آرا بشری یا جاهلیت و اسلام، ص۲۵۲.</ref>. | *قدیمیترین بت [[عرب]]، منات، در کنار دریا از [[ناحیه]] مشلّل در قدید <ref>(میان [[مکه]] و [[مدینه]])</ref> [[نصب]] شده بود و همه [[اعراب]] آن را بزرگ شمرده، به نام آن [[قربانی]] میکردند. در این میان، [[اوس]] و [[خزرج]] نزد این بت، حجشان را پایان داده، سرها را میتراشیدند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵-۸۶؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۲، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴؛ ابن الکلبی، ال[[اصنام]]، ص۱۳.</ref> که در [[قرآن]] مطرح شده است {{متن قرآن|وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الأُخْرَى}}<ref>سوره نجم، آیه:۲۰.</ref>. در معنای این بت مؤنث گفتهاند که از ریشه [[منی]] به معنای ریختن است. وجه تسمیه منات را خونی دانستهاند که پس از [[قربانی]] بر این بت ریخته میشده است. البته این [[دلیل]]، منطقی به نظر نمیرسد؛ زیرا مفید این معناست که این بت تا مدتها بدون نام [[مرگ]] [[پرستش]] میشده و بعدها نامی پیدا کرده است<ref>یحیی نوری، اسلام و عقائد و آرا بشری یا جاهلیت و اسلام، ص۲۵۲.</ref>. | ||
*برخی منات را از کلمه منا و منیه به معنای [[مرگ]] و تقدیر گرفتهاند<ref>عبد العزیز سالم، تاریخ عرب قبل از اسلام، ص۳۷۶.</ref> که آن را با یکی از خدایان بابلی به نام مامناتو یکی میدانستهاند. نزد [[اعراب]]، منات، نماد [[مرگ]] است؛ برخلاف نظر بابلیان، این بت، نماد تقدیر نیست. [[حضرت علی]]{{ع}} منات را پس از [[فتح مکه]] نابود کرد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۶.</ref><ref>[[فاطمه کرمپور|کرمپور، فاطمه]]، [[اصنام (مقاله)|اصنام]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص:۱۲۹.</ref>. | *برخی منات را از کلمه منا و منیه به معنای [[مرگ]] و تقدیر گرفتهاند<ref>عبد العزیز سالم، تاریخ عرب قبل از اسلام، ص۳۷۶.</ref> که آن را با یکی از خدایان بابلی به نام مامناتو یکی میدانستهاند. نزد [[اعراب]]، منات، نماد [[مرگ]] است؛ برخلاف نظر بابلیان، این بت، نماد تقدیر نیست. [[حضرت علی]]{{ع}} منات را پس از [[فتح مکه]] نابود کرد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۶.</ref><ref>[[فاطمه کرمپور|کرمپور، فاطمه]]، [[اصنام (مقاله)|اصنام]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص:۱۲۹.</ref>. | ||
*دومین بت معروف [[عرب]]، لات نامیده میشد. لات، سنگ سفید رنگی بود که تنی چند از [[یهود]]، نزد آن سویق (سبوس) میکوبیدند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۷۷؛ ابن الکلبی، ال[[اصنام]]، ص۱۶.</ref>. درباره پدید آمدن این بت اسطورههایی میان مردان قدیم رواج داشته است. ایشان لات را منسوب به مردی از ثقیف میدانستهاند که بر روی این صخره، نان میپخته و به [[حاجیان]] میفروخته است. پس از [[مرگ]] او [[عمرو بن ربیعه]] به [[مردم]] گفته بود که مرد ثقیفی به داخل صخره فرو رفته و [[مردم]] را به [[پرستش]] آن بت واداشته بود<ref>محمد عبدالمعید خان، الأساطیر و الانحرافات عند العرب، ص۱۲۸.</ref><ref>[[فاطمه کرمپور|کرمپور، فاطمه]]، [[اصنام (مقاله)|اصنام]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص:۱۲۹-۱۳۰.</ref>. | *دومین بت معروف [[عرب]]، لات نامیده میشد. لات، سنگ سفید رنگی بود که تنی چند از [[یهود]]، نزد آن سویق (سبوس) میکوبیدند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۷۷؛ ابن الکلبی، ال[[اصنام]]، ص۱۶.</ref>. درباره پدید آمدن این بت اسطورههایی میان مردان قدیم رواج داشته است. ایشان لات را منسوب به مردی از ثقیف میدانستهاند که بر روی این صخره، نان میپخته و به [[حاجیان]] میفروخته است. پس از [[مرگ]] او [[عمرو بن ربیعه]] به [[مردم]] گفته بود که مرد ثقیفی به داخل صخره فرو رفته و [[مردم]] را به [[پرستش]] آن بت واداشته بود<ref>محمد عبدالمعید خان، الأساطیر و الانحرافات عند العرب، ص۱۲۸.</ref><ref>[[فاطمه کرمپور|کرمپور، فاطمه]]، [[اصنام (مقاله)|اصنام]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص:۱۲۹-۱۳۰.</ref>. | ||