حارث بن عبدالله همدانی در رجال و تراجم: تفاوت میان نسخه‌ها

==[[وثاقت]]==

*در برخی منابع رجالی [[اهل سنت]]، [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]] در شمار ثقات دانسته شده است، اما برخی وی را ضعیف دانسته و در وثاقتش تردید کرده‌اند. مهم‌ترین عامل [[تضعیف]] [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]]، سخنان [[عامر بن شراحیل شعبی]]، [[تابعی]] معاصر [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]] است که با اینکه از [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]] [[روایت]] [[نقل]] کرده، تأکید کرده که او [[کذاب]] است<ref>تاریخ جرجان، سهمی، ص۵۶۰.</ref>. چنانکه گفته شده است، [[بخاری]] و [[مسلم بن حجاج]]، به [[دلیل]] [[مذمت]] [[شعبی]] از [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]]، [[روایات]] او را [[نقل]] نکرده‌اند<ref>وفیات الاعیان، ابن خلکان، ج۲، ص۳۳۹.</ref>.

*[[ابن عبدالبر]] تصریح کرده که از [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]] دروغی گزارش نشده است، اما وی به سبب [[محبت]] شدیدش به [[حضرت علی]]{{ع}} و [[برتری]] دادن او بر دیگران، ملامت می‌شده و به همین [[دلیل]]، [[شعبی]] او را [[تکذیب]] کرده است؛ چرا که [[شعبی]] به [[برتری]] [[ابوبکر]] [[معتقد]] بوده و او را اولین [[ایمان]] آورنده به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌دانسته است<ref>جامع بیان العلم و فضله ما ینبغی فی روایته و حمله، ابن عبدالبر، ج۲، ص۱۸۹؛ دانشنامه جهان اسلام، برگرفته از مقاله حارث بن عبدالله همدانی، ص۵۶۸۷.</ref>. [[ذهبی]] از او با عنوان [[فقیه]] [[فاضل]] و از علمای [[کوفه]] یاد کرده است<ref>تاریخ الإسلام، ذهبی، ج۵، ص۹۰ و الوافی بالوفیات، صفدی ۱۱، ص۲۵۳.</ref>.

*از [[ابن ابی‌داود]] - از [[علماء]] [[اهل سنت]]- [[نقل]] شده که گفته است:[[حارث بن عبدالله همدانی|حارث اعور]]؛ فقیه‌ترین [[مردم]]، [[علم]] [[فرایض]] را از [[حضرت امیر]]{{ع}} یاد گرفته بود<ref>تاریخ الإسلام، ذهبی، ج۵، ص۹۰ و تهذیب التهذیب، ابن حجر، ج۲، ص۱۴۶. علم فرائض یعنی علم به احکام ارث در اسلام. (یوسفی غروی).</ref>. "[[ابن سیرین]]" او را در زمره پنج عالم و [[فقیه]] سرشناس [[کوفه]] نام برده است <ref>تاریخ الإسلام، ذهبی، ج۵، ص۹۰؛ تهذیب التهذیب، ابن حجر، ج۲، ص۱۴۶.</ref> و [[نسائی]] با آنکه در [[رجال]] [[حدیث]] سخت‌گیری می‌کند، [[حدیث]] [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]] را در [[سنن]] اربعه، [[نقل]] و به آن [[احتجاج]] کرده و امر [[حارث بن عبدالله همدانی|حارث]] را تقویت کرده است<ref>تاریخ الإسلام، ذهبی، ج۵، ص۹۰.</ref>.