زنجیرزنی: تفاوت میان نسخه‌ها

 

از سنت‌های [[عزاداری]] در [[ایران]] است، در [[پاکستان]] و [[هندوستان]] نیز این شیوه از دیرباز رواج داشته است. مجموعه‌ای از حلقه‌های ریز متّصل به هم که به دسته‌ای چوبی یا فلزّی وصل می‌شود "زنجیر" نام دارد و آن را در ایام [[عاشورا]]، بصورت دسته جمعی و در هیأت‌های [[عزاداری]]، همراه با [[نوحه]] خوانی، بر پشت میزنند و گاهی جای آن کبود یا مجروح می‌شود. غالبا این [[مراسم]] با سنج همراه است. این شیوه [[عزاداری]] که اغلب همراه با [[خون]] آمدن از پشت زنجیر [[زنان]] است، بویژه در برخی مناطق و [[ملّت‌ها]] که تیغ‌هایی هم به زنجیر‌ها می‌بستند، در گذشته چون در دید برخی غیر [[مسلمانان]] تأثیر [[سوء]] داشت، برخی [[علما]] به [[حرمت]] زنجیر زدن و قمه زدن و [[خون]] از سر و پشت خویش جاری کردن [[فتوا]] دادند. در مقابل آنان نیز علمای دیگری در پاسخ به استفتا‌های [[مردم]]، [[حکم]] به جواز دادند. این مسأله، بار‌ها در گذشته منشأ کشمکش‌های مذهبی گشته است. از جمله [[آیه]] [[اللّه]] [[سید ابو الحسن اصفهانی]] [[فتوا]] به [[حرمت]] داد و [[سید محسن امین]] از او [[انتقاد]] کرد و این مسأله به مطبوعات و مجلاّت آن روزگار کشیده شد<ref>موسوعة العتبات المقدسه، ج۸، ص۳۷۸ (پاورقی).</ref> و از آن پس بازار [[استفتاء]] و [[افتاء]] داغ شد و مجموعه‌هایی نیز که حاوی این نظرات [[فقهی]] بود، منتشر گردید. نظیر آن نسبت به قمه زنی هم در [[تاریخ]] معاصر وجود دارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۱۴.</ref>.