مالک بن حبیب یربوعی تمیمی: تفاوت میان نسخه‌ها

مالک بن حبیب، از [[اصحاب]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}} و [[رئیس]] پلیس [[حضرت]] بود. وی قبل از [[خلافت]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}} از طرف [[عثمان]] بر یکی از [[بلاد اسلامی]] به نام ماه [[حکومت]] می‌راند<ref>تاریخ طبری، ج۴، ص۳۳۰؛ وقعة صفین، ص۴.</ref>. او در جمع‌آوری [[سپاه امام]]{{ع}} در [[جنگ صفین]] تلاش نمود<ref>وقعة صفین، ص۱۲۱.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۳۴-۱۲۳۵.</ref>

==مالک بن حبیب و پیشنهادی که پذیرفته نشد==

در این هنگام مالک بن حبیب برخاست و گفت: به [[خدا]] قسم، من کسانی را که باید از آنان فاصله بگیرم و حرفی بزنم که ناراحت شوند، در این جمعیت کم می‌بینم، اگر [[دستور]] دهی با آنان بجنگم و آنان را به [[قتل]] برسانم. ولی [[امام]] به او [[اعتراض]] کرد و از این کار او را برحذر داشت<ref>وقعة صفین، ص۴.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۳۵.</ref>

==[[شکوه]] مالک بن حبیب از عدم حضور در [[صفین]]==

مالک بن حبیب همواره مورد [[اعتماد]] [[امام علی]]{{ع}} بود و در این مورد همین بس که [[حضرت]] هنگامی که [[مردم]] را برای رفتن به [[جنگ صفین]] [[ترغیب]] می‌کرد، تنها مالک بن حبیب را [[جانشین]] خود در [[کوفه]] قرار داد اما وی از این که از [[نعمت]] [[پیکار در راه خدا]] [[محروم]] شد، اظهار [[ناراحتی]] کرد. [[امام]]{{ع}} در پاسخ فرمود: "هیچ ثوابی را جهادگران نمی‌برند جز این که تو نیز با آنان شریکی و [[سختی]] و [[گرفتاری]] تو در این جا بیشتر از آنهاست".

پس از این سخنان، مالک بن حبیب گفت: {{عربی|سمعاً و طاعةً  يا أميرالمؤمنين}}، سپس [[حضرت]] از [[کوفه]] خارج شد و مالک بن حبیب به [[دستور امام]]{{ع}} در [[شهر کوفه]] باقی ماند<ref>وقعة صفین، ص۱۳۳. </ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۳۵-۲۳۶.</ref>