پرش به محتوا

مخنف بن سلیم ازدی: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۱۷: خط ۱۷:
[[امام]]{{ع}} پس از این سخنان دیگر چیزی نفرمود<ref>وقعة صفین، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۸۰.</ref>
[[امام]]{{ع}} پس از این سخنان دیگر چیزی نفرمود<ref>وقعة صفین، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۸۰.</ref>


==فراخوانی [[مخنف بن سلیم ازدی|مخنف]] برای [[صفین]]==
==فراخوانی مخنف برای [[صفین]]==
هنگامی که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در آستانه [[جنگ صفین]] قرار داشت، پس از آن‌که با گروهی از سران [[اصحاب]] مثل [[عمار یاسر]] و [[عبدالله بن بدیل]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] و دیگران به [[مشورت]] نشست و آنان موافقت خود را برای حرکت به [[صفین]] و [[جنگ]] با [[معاویه]] اعلام کردند، [[حضرت]] بلافاصله برای کارگزارانش [[نامه]] نوشت که آنها به سوی او حرکت کنند، از جمله برای [[مخنف بن سلیم ازدی|مخنف]] (استاندار [[اصفهان]] و [[همدان]]) چنین مرقوم داشت:[[سلام]] بر تو، من همراه با تو خداوندی را که خدایی جز او وجود ندارد [[ستایش]] میکنم، اما بعد، همانا [[جهاد]] با آنان که از [[حق]] روی برتافته و در [[خواب]] [[کوری]] و [[گمراهی]] به عمد فرو رفته‌اند بر [[عارفان]] فرض و [[واجب]] است و همانا کسی که [[خداوند]] را [[راضی]] کند، [[خدا]] از او [[راضی]] خواهد بود و از کسی که از فرمانش [[سرپیچی]] کند [[خشمگین]] خواهد شد. و ما اینک [[تصمیم]] گرفته‌ایم به سوی این [[قوم]] ([[معاویه]]) برویم، قومی که میان [[بندگان خدا]]، به آنچه [[خداوند]] نازل کرده است، عمل نمی‌کنند... اینک ای مخنف، هرگاه نامه‌ام به دستت رسید، مطمئن‌ترین یارانت را بر منطقۀ [[حکومت]] خود به [[جانشینی]] خود بگمار و خود به سوی ما حرکت کن، شاید تو همراه ما با این [[دشمنی]] که [[حرام]] [[خدا]] را [[حلال]] میشمرد، رو به رو گردی و [[امر به معروف و نهی از منکر]] کنی و با افراد طرفدار [[حق]] بوده و از باطل‌گرایان دوری نمایی و ما و تو هیچ کدام از [[پاداش]] [[جهاد]] [[بی‌نیاز]] نیستیم، و [[خداوند]] ما را از هر کس دیگری [[بی‌نیاز]] می‌کند و او [[بهترین]] [[وکیل]] و [[سرپرست]] است.<ref>{{متن حدیث|سَلاَمٌ عَلَيْكَ فَإِنِّي أَحْمَدُ إِلَيْكَ اَللَّهَ اَلَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ جِهَادَ مَنْ صَدَفَ عَنِ اَلْحَقِّ رَغْبَةً عَنْهُ وَ هَبَّ فِي نُعَاسِ اَلْعَمَى وَ اَلضَّلاَلِ اِخْتِيَاراً لَهُ فَرِيضَةٌ عَلَى اَلْعَارِفِينَ إِنَّ اَللَّهَ يَرْضَى عَمَّنْ أَرْضَاهُ ...}}</ref>؛
هنگامی که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در آستانه [[جنگ صفین]] قرار داشت، پس از آن‌که با گروهی از سران [[اصحاب]] مثل [[عمار یاسر]] و [[عبدالله بن بدیل]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] و دیگران به [[مشورت]] نشست و آنان موافقت خود را برای حرکت به [[صفین]] و [[جنگ]] با [[معاویه]] اعلام کردند، [[حضرت]] بلافاصله برای کارگزارانش [[نامه]] نوشت که آنها به سوی او حرکت کنند، از جمله برای مخنف (استاندار [[اصفهان]] و [[همدان]]) چنین مرقوم داشت:[[سلام]] بر تو، من همراه با تو خداوندی را که خدایی جز او وجود ندارد [[ستایش]] میکنم، اما بعد، همانا [[جهاد]] با آنان که از [[حق]] روی برتافته و در [[خواب]] [[کوری]] و [[گمراهی]] به عمد فرو رفته‌اند بر [[عارفان]] فرض و [[واجب]] است و همانا کسی که [[خداوند]] را [[راضی]] کند، [[خدا]] از او [[راضی]] خواهد بود و از کسی که از فرمانش [[سرپیچی]] کند [[خشمگین]] خواهد شد. و ما اینک [[تصمیم]] گرفته‌ایم به سوی این [[قوم]] ([[معاویه]]) برویم، قومی که میان [[بندگان خدا]]، به آنچه [[خداوند]] نازل کرده است، عمل نمی‌کنند... اینک ای مخنف، هرگاه نامه‌ام به دستت رسید، مطمئن‌ترین یارانت را بر منطقۀ [[حکومت]] خود به [[جانشینی]] خود بگمار و خود به سوی ما حرکت کن، شاید تو همراه ما با این [[دشمنی]] که [[حرام]] [[خدا]] را [[حلال]] میشمرد، رو به رو گردی و [[امر به معروف و نهی از منکر]] کنی و با افراد طرفدار [[حق]] بوده و از باطل‌گرایان دوری نمایی و ما و تو هیچ کدام از [[پاداش]] [[جهاد]] [[بی‌نیاز]] نیستیم، و [[خداوند]] ما را از هر کس دیگری [[بی‌نیاز]] می‌کند و او [[بهترین]] [[وکیل]] و [[سرپرست]] است.<ref>{{متن حدیث|سَلاَمٌ عَلَيْكَ فَإِنِّي أَحْمَدُ إِلَيْكَ اَللَّهَ اَلَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ جِهَادَ مَنْ صَدَفَ عَنِ اَلْحَقِّ رَغْبَةً عَنْهُ وَ هَبَّ فِي نُعَاسِ اَلْعَمَى وَ اَلضَّلاَلِ اِخْتِيَاراً لَهُ فَرِيضَةٌ عَلَى اَلْعَارِفِينَ إِنَّ اَللَّهَ يَرْضَى عَمَّنْ أَرْضَاهُ ...}}</ref>؛


این [[نامه]] را [[عبیدالله بن ابی رافع]] در سال ۳۷ [[هجری]] به [[دستور امام]]{{ع}} برای وی نوشت و ارسال کرد <ref>وقعة صفین، ص۱۰۴؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۳، ص۱۸۲.</ref>.
این [[نامه]] را [[عبیدالله بن ابی رافع]] در سال ۳۷ [[هجری]] به [[دستور امام]]{{ع}} برای وی نوشت و ارسال کرد <ref>وقعة صفین، ص۱۰۴؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۳، ص۱۸۲.</ref>.


[[مخنف بن سلیم ازدی|مخنف]] پس از دریافت [[نامه]] [[امام]]{{ع}}، بلافاصله [[حارث بن ابی الحارث بن ربیع]] را بر [[اصفهان]] و [[سعید بن وهب]] را بر [[همدان]] گماشت (این دو از [[خویشاوندان]] او بودند) و خود به [[کوفه]] نزد [[حضرت علی]]{{ع}} آمد و در [[جنگ صفین]] [[شرکت]] نمود<ref>وقعة صفین، ص۱۰۴؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۳، ص۱۸۲.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۸۱-۱۲۸۲.</ref>
مخنف پس از دریافت [[نامه]] [[امام]]{{ع}}، بلافاصله [[حارث بن ابی الحارث بن ربیع]] را بر [[اصفهان]] و [[سعید بن وهب]] را بر [[همدان]] گماشت (این دو از [[خویشاوندان]] او بودند) و خود به [[کوفه]] نزد [[حضرت علی]]{{ع}} آمد و در [[جنگ صفین]] [[شرکت]] نمود<ref>وقعة صفین، ص۱۰۴؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۳، ص۱۸۲.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۸۱-۱۲۸۲.</ref>
 


==[[مخنف بن سلیم ازدی|مخنف]] در [[جنگ صفین]]==
==[[مخنف بن سلیم ازدی|مخنف]] در [[جنگ صفین]]==
۱۱۵٬۲۸۷

ویرایش