اثبات مرجعیت دینی اهل بیت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

### [[سیره]] و [[سنّت]] [[أهل بیت]]{{ع}} برای‌ همگان‌ [[حجّت]] است. پس [[پیروی]] علمی‌ از‌ آنان، بر همگان [[واجب]] است<ref>برای آگاهی بیشتر از سند و دلالت حدیث سفینه، ر.ک: سبحانی، پرسش و پاسخ پیرامون عقاید شیعه، ص ۳۴۶-۳۴۸.</ref>.<ref>ر.ک: رفیعی، محسن؛ شریفی، معصومه؛ مبانی مرجعیت علمی اهل بیت رسول خدا از دیدگاه اهل سنت؛ اندیشه تقریب؛ تابستان ۱۳۹۰؛ ص ۳۰ و ۳۱؛ رضوانی؛ علی اصغر، مرجعیت دینی اهل بیت و پاسخ به شبهات، ص۲۱۶؛ سبحانی، سید محمد جعفر، مرجعیت علمی امامان{{ع}}، صراط، ش۱۱، زمستان ۱۳۹۲.</ref>

# '''[[حدیث منزلت]]''': از [[احادیث]] دال بر [[مرجعیت دینی اهل بیت]]{{ع}} [[حدیث منزلت]] است. در این [[حدیث]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} خطاب به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|أَنْتَ مِنِّی بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَی إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِیَّ بَعْدِی‏}}<ref>کافی، ج۸، ص۱۰۷. </ref>. این [[حدیث]] به طور مطلق [[حضرت علی]]{{ع}} را مانند [[پیامبر]] توصیف می‌‌کند و اطلاق آن شامل تمام مواردی است که [[پیامبر]] دارا بود و از جملۀ آنها [[مرجعیت علمی]] و [[دینی]] است و تنها مسألۀ [[وحی]] و [[نبوت]] را استثنا کرده است. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} نیز نخستین کسی بود که بعد از [[رحلت پیامبر اسلام]]{{صل}} مرجعیّت [[علمی]] و [[دینی]] [[اهل‌بیت]]{{ع}} را مطرح کرد؛ آن [[حضرت]] با [[انتقاد]] شدید از خلفای ثلاثه، دربارۀ مرجعیّت [[علمی]] و [[دینی]] خود فرمود: «[[آگاه]] باشید! به [[خدا]] [[سوگند]]! [[ابوبکر]] جامۀ [[خلافت]] را بر تن کرد، در حالی که می‌‌دانست [[جایگاه]] من در [[حکومت اسلامی]]، چون محور سنگ‌های آسیاب است که بدون آن آسیاب حرکت نمی‌کند، او می‌‌دانست که سیل [[علوم]] از دامن کوهسار من جاری است و مرغان دور پرواز [[اندیشه‌ها]] به بلندای [[ارزش]] من نتوانند پرواز کرد»<ref>{{متن حدیث|أَمَا وَ اللَّهِ لَقَدْ تَقَمَّصَهَا فُلَانٌ [ابْنُ أَبِی قُحَافَةَ] وَ إِنَّهُ لَیَعْلَمُ أَنَّ مَحَلِّی مِنْهَا مَحَلُّ الْقُطْبِ مِنَ الرَّحَی یَنْحَدِرُ عَنِّی السَّیْلُ وَ لَا یَرْقَی إِلَیَّ الطَّیْر}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳.</ref>. همچنین آن [[حضرت]] در [[وجوب پیروی]] از [[اهل‌بیت]] می‌‌فرماید: «[[مردم]] به [[اهل‌بیت]] پیامبرتان بنگرید، از آن سو که گام بر می‌‌دارند بروید، قدم جای قدمشان بگذارید، آنها شما را هرگز از [[راه هدایت]] بیرون نمی‌برند و به [[پستی]] و [[هلاکت]] باز نمی‌گردانند، اگر [[سکوت]] کردند [[سکوت]] کنید و اگر [[قیام]] کردند، [[قیام]] کنید، از آنها پیشی نگیرید که [[گمراه]] می‌‌شوید و از آنها عقب نمانید که نابود می‌‌گردید»<ref>{{متن حدیث|انْظُرُوا أَهْلَ بَیْتِ نَبِیِّکُمْ فَالْزَمُوا سَمْتَهُمْ وَ اتَّبِعُوا أَثَرَهُمْ فَلَنْ یُخْرِجُوکُمْ مِنْ هُدًی وَ لَنْ یُعِیدُوکُمْ فِی رَدًی فَإِنْ لَبَدُوا فَالْبُدُوا وَ إِنْ نَهَضُوا فَانْهَضُوا وَ لَا تَسْبِقُوهُمْ فَتَضِلُّوا وَ لَا تَتَأَخَّرُوا عَنْهُمْ فَتَهْلِکُوا}}؛ نهج البلاغه، خ ۹۷.</ref>. از کلمات [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} روشن می‌‌شود [[امت اسلامی]] بعد از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} [[نیازمند]] کارشناسانی هستند که با [[علم خدادادی]] خود، [[قدرت]] [[استنباط]] [[احکام الهی]] را داشته باشند و در تشخیص خود [[مصون از خطا]] و [[اشتباه]] باشند و مرجعیّت [[علمی]] و [[دینی]] [[مردم]] را بر عهده بگیرند<ref>ر.ک: سبحانی، سید محمد جعفر، مرجعیت علمی امامان{{ع}}، صراط، ش۱۱، زمستان ۱۳۹۲.</ref>.

===واقعیات خارجی===