جز
جایگزینی متن - 'ودوم' به ' و دوم'
جز (جایگزینی متن - 'ونهم' به ' و نهم') |
جز (جایگزینی متن - 'ودوم' به ' و دوم') |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
انسان اگر نتواند افسار آرزوهای خویش را در دست گیرد این [[آرزوها]] او را به ناکجاآباد کشانده و از مسیر [[عبودیت]] و [[بندگی]] دور میسازد. [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} اینگونه [[نجوا]] میکند: «خدایا... [[راه]] کسانی فرا پیشمان گذاری که از [[نور]] [[قرآن]] [[روشنایی]] جستهاند و آرزوها و [[خواهشهای نفسانی]] از کارشان باز نداشت تا به [[خدعه]] و [[فریب]] تباهشان سازد»<ref>نیایش چهلودوم.</ref>. از منظر [[امام چهارم]] تنها راه فرار از [[آرزوهای دراز]] [[پناه]] جستن به [[پروردگار]] است؛ و در دعای خود این چنین به [[خدا]] پناه میجوید: «خدایا... و ما را از آرزوهای دور و دراز خود در [[امان]] دار»<ref>نیایش چهلم.</ref>. | انسان اگر نتواند افسار آرزوهای خویش را در دست گیرد این [[آرزوها]] او را به ناکجاآباد کشانده و از مسیر [[عبودیت]] و [[بندگی]] دور میسازد. [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} اینگونه [[نجوا]] میکند: «خدایا... [[راه]] کسانی فرا پیشمان گذاری که از [[نور]] [[قرآن]] [[روشنایی]] جستهاند و آرزوها و [[خواهشهای نفسانی]] از کارشان باز نداشت تا به [[خدعه]] و [[فریب]] تباهشان سازد»<ref>نیایش چهلودوم.</ref>. از منظر [[امام چهارم]] تنها راه فرار از [[آرزوهای دراز]] [[پناه]] جستن به [[پروردگار]] است؛ و در دعای خود این چنین به [[خدا]] پناه میجوید: «خدایا... و ما را از آرزوهای دور و دراز خود در [[امان]] دار»<ref>نیایش چهلم.</ref>. | ||
آرزوهای طولانی یکی از موانع مهم در [[راه رشد]] و [[سعادت انسان]] است، از این رو در [[معارف اهلبیت]]{{عم}} همواره از آن [[پرهیز]] داده شده است. امام سجاد{{ع}} نیز این خطر را گوشزد کرده و از خدا خواسته است که ما را از این قسم آرزوهای تباهگر کفایت کند تا جایی که حتی روی ساعتی دیگر از عمرمان حساب نکنیم و به هوای آن، [[ساعت]] موجود را در مسیر [[بندگی]] از دست ندهیم<ref>نیایش چهلم و | آرزوهای طولانی یکی از موانع مهم در [[راه رشد]] و [[سعادت انسان]] است، از این رو در [[معارف اهلبیت]]{{عم}} همواره از آن [[پرهیز]] داده شده است. امام سجاد{{ع}} نیز این خطر را گوشزد کرده و از خدا خواسته است که ما را از این قسم آرزوهای تباهگر کفایت کند تا جایی که حتی روی ساعتی دیگر از عمرمان حساب نکنیم و به هوای آن، [[ساعت]] موجود را در مسیر [[بندگی]] از دست ندهیم<ref>نیایش چهلم و چهل و دوم.</ref>. | ||
اما در این میان انسانهای [[شایسته]] نهایت آرزوهایشان [[قرب]] به [[پروردگار]] است. بدینسان سیّدالساجدین خطاب به [[خداوند]] میگوید: «ای خداوند،... آرزویم را با [[امید به رحمت]] خویش مقرون دار»<ref>نیایش بیستم.</ref>. | اما در این میان انسانهای [[شایسته]] نهایت آرزوهایشان [[قرب]] به [[پروردگار]] است. بدینسان سیّدالساجدین خطاب به [[خداوند]] میگوید: «ای خداوند،... آرزویم را با [[امید به رحمت]] خویش مقرون دار»<ref>نیایش بیستم.</ref>. | ||