حارث بن عبدالله همدانی در رجال و تراجم: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[حضرت]] فرمود: ای [[برادر]] [[همدانی]]، همین قول تو را بس است و برای تو [[پسندیده]] است، بدان که [[بهترین]] [[شیعه]] من جماعتی هستند که [[حد وسط]] را رعایت کنند و طریق وسط را از [[دست]] ندهند. آن‌که غالی و [[دوست]] افراط‌گر است، باید بازگردد و به [[جماعت]] [[حد وسط]] [[رجوع]] کند و آنکه [[دشمن]] و مبغض است، باید برگردد و خود را به همین [[جماعت]] [[حد وسط]] ملحق کند<ref>{{متن حدیث|فَحَسْبُكَ يَا أَخَا هَمْدَانَ، أَلَا إِنَّ خَيْرَ شِيعَتِي النَّمَطُ الْأَوْسَطُ، إِلَيْهِمْ يَرْجِعُ الْغَالِي، وَ بِهِمْ يَلْحَقُ التَّالِي}}</ref>

*بعد [[حارث]] گفت: یا [[امیرالمؤمنین]]، [[پدر]] و مادرم بفدایت، اگر این دغدغه را از ما دور‌سازی و این امر را بر ما ظاهر کنی و ما را در این امر [[بصیرت]] و [[بینایی]] دهی خالی از [[لطف]] نیست؟

*و فرمود: [[آگاه]] باش من [[بنده]] [[خدا]] و [[برادر]] [[رسول]] خدایم و [[صدیق]] اول، یعنی او را [[تصدیق]] کردم موقعی که [[آدم]] میان [[روح]] و [[جسد]] بود باز هم تصدیق‌کننده اول نسبت به این امتم و این [[حق]] است و ما اولین و آخرین هستیم....<ref>{{متن حدیث|أَلَا إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَ أَخُو رَسُولِهِ، وَ صَدِيقُهُ الْأَوَّلُ، قَدْ صَدَّقْتُهُ وَ آدَمُ بَيْنَ الرُّوحِ وَ الْجَسَدِ، ثُمَّ إِنِّي صَدِيقُهُ الْأَوَّلُ فِي أُمَّتِكُمْ حَقّاً، فَنَحْنُ الْأَوَّلُونَ وَ نَحْنُ الْآخِرُونَ...}}؛ ر.ک: کشف الغمه (مترجم)، ج۱، ص۵۴۴ - ۵۴۷.</ref>؛

*آری [[شناخت علی]]{{ع}} علامت و [[نشانه]] [[شناخت حق]] است {{متن حدیث|عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ}}، هر کس گفت من چه هستم [[دلیل]] نیست اگر [[کردار]] و [[رفتار]] او با [[علی]]{{ع}} مطابقت دارد او [[شیعه]] [[علی]] است و الا اگر عمل او مطابقت ندارد او به [[حق]] نیست هرکس و با هر [[لباس]] که باشد.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۳۴۱-۳۴۳.</ref>