صاحب السیف: تفاوت میان نسخه‌ها

*گفتنی است این [[لقب]]، همانند بسیاری از [[القاب]] دیگر [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏، ویژه آن حضرت نیست و سایر [[امامان]]{{عم}} نیز به این عنوان ملقّب بوده‌‏اند. در این باره [[حکم بن ابی نعیم]] گوید: در [[مدینه]] خدمت [[امام باقر]]{{ع}} رسیده و عرض کردم: "من بین [[رکن و مقام]] نذر کرده و به عهده گرفته‏‌ام که اگر شما را [[ملاقات]] کنم، از [[مدینه]] بیرون نروم، تا زمانی که بدانم [[قائم آل محمد]]{{صل}} هستید یا نه؟ حضرت هیچ پاسخی به من نفرمود. سی روز در [[مدینه]] بودم. سپس در بین راهی به من برخورد کرد و فرمود: ای [[حکم]]! هنوز این جایی؟ گفتم: آری؛ من نذر خود را عرض کردم و مرا [[امر و نهی]] نکرده و پاسخی نفرمودید. فرمود: فردا صبح زود به منزل من بیا. فردا خدمتش رفتم؛ فرمود: مطلبت را بپرس. عرض کردم: من بین [[رکن و مقام]]، نذر کرده و [[روزه]] و صدقه‌‏ای برای [[خدا]] به عهده گرفته‏‌ام که اگر شما را [[ملاقات]] کردم، از [[مدینه]] بیرون نروم؛ جز آن‏که بدانم آیا شما [[قائم آل محمد]] هستید یا نه؟ اگر شما هستید، ملازم خدمتتان باشم و اگر نیستید، روی [[زمین]] بگردم و در طلب معاش برآیم. فرمود: ای [[حکم]]! همه ما [[قائم]] به امر [[خدا]] هستیم. عرض کردم: شما [[مهدی]] هستی؟ فرمود: همه ما به سوی [[خدا]] [[هدایت]] می‌‏کنیم. عرض کردم: شما [[صاحب]] شمشیری؟ فرمود: همه ما [[صاحب]] [[شمشیر]] و [[وارث]] شمشیریم [[شمشیر]]؛ [[پیغمبر]]، به ما به [[ارث]] رسیده و همراه ما است. عرض کردم: شما هستید آن‏که [[دشمنان]] [[خدا]] را می‌‏کشد و [[دوستان]] [[خدا]] به وسیله او عزیز می‌‏شود و [[دین خدا]] آشکار می‌‏گردد؟ فرمود: ای [[حکم]]! چگونه من او باشم، در صورتی که به [[چهل]] و پنج رسیده‏‌ام؛ حال آن‏که [[صاحب]] این امر از من به دوران شیرخوارگی نزدیک‌‏تر و هنگام سواری چالاک‌‏تر است"<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۳۶، ح ۱</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۸۵ - ۲۸۶.</ref>.

*گفتنی است این [[لقب]]، همانند بسیاری از [[القاب]] دیگر [[حضرت مهدی]]{{ع}}، اختصاص به آن [[حضرت]] ندارد و بقیه [[ائمه]]{{عم}} نیز به این عنوان، ملقب بوده‌اند. در این‌باره [[حکم]] بن ابی نعیم گوید: در [[مدینه]] [[خدمت]] [[امام باقر]]{{ع}} رسیدم و عرض کردم: من بین [[رکن و مقام]] نذر کرده و به عهده گرفته‌ام که اگر شما را [[ملاقات]] کنم، از [[مدینه]] بیرون نروم تا زمانی که بدانم شما [[قائم آل محمد]]{{صل}} هستید یا نه؟ [[حضرت]] هیچ پاسخی به من نفرمود. من سی روز در [[مدینه]] بودم، سپس در بین راهی به من برخورد کرد و فرمود: ای [[حکم]]! تو هنوز اینجایی؟ گفتم آری، من نذر خود را به شما عرض کردم و شما مرا [[امر و نهی]] نکرده و پاسخی نفرمودید. فرمود: فردا صبح زود به منزل من بیا. فردا خدمتش رفتم، فرمود: مطلبت را بپرس. عرض کردم: من بین [[رکن و مقام]]، نذر کرده و [[روزه]] و صدقه‌ای برای [[خدا]] به عهده گرفته‌ام که اگر شما را [[ملاقات]] کردم، از [[مدینه]] بیرون نروم؛ جز آنکه بدانم آیا شما [[قائم آل محمد]] هستید یا نه؟ اگر شما هستید، ملازم خدمتتان باشم و اگر نیستید، در روی [[زمین]] بگردم و در طلب معاش برآیم. فرمود: ای [[حکم]]! همه ما [[قائم]] به امر [[خدا]] هستیم. عرض کردم: شما [[مهدی]] هستی؟ فرمود: همه ما به سوی [[خدا]] [[هدایت]] می‌کنیم. عرض کردم: شما [[صاحب]] شمشیری؟ فرمود: همه ما [[صاحب]] [[شمشیر]] و [[وارث]] شمشیریم ([[شمشیر]] [[پیغمبر]] به ما به [[ارث]] رسیده و همراه ما است). عرض کردم: شما هستید آن‌که [[دشمنان]] [[خدا]] را می‌کشد و [[دوستان]] [[خدا]] به وسیله او [[عزیز]] می‌شود و [[دین خدا]] آشکار می‌گردد؟ فرمود: ای [[حکم]]! چگونه من او باشم، در صورتی که به ۴۵ سالگی رسیده‌ام؛ حال آنکه [[صاحب]] این امر از من به دوران شیرخوارگی نزدیک‌تر و هنگام سواری چالاک‌تر است"<ref>کافی، ج ۱، ص ۵۳۶، ح ۱.</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ص۲۲۶، ۲۲۷.</ref>.