عصمت: تفاوت میان نسخه‌ها

*بین [[فرق اسلامی]]، [[شیعه]] [[عصمت]] را یکی از شرایط و خصوصیّات [[امام]] می‌داند و [[معتقد]] است [[امام]] نیز همچون [[پیامبر]] باید از هر گونه [[اشتباه]] و [[خطا]] و [[آلودگی]] مصون باشد. برای یک [[رهبر]] که انبوه مسئولیّت‌های [[مکتب]] و [[امّت]] را [[تحمل]] می‌کند، همواره این خطر وجود دارد که دانسته یا ندانسته به [[انحراف]] و [[لغزش]] کشیده شود و در این صورت اعتبار و [[شرف]] و ارزش‌های امّتی که تحت [[زعامت]] او است به [[تباهی]] کشیده خواهد شد و پیامدهای نامطلوب آن دامن [[جامعه اسلامی]] را خواهد گرفت؛ امّا [[عصمت]] نیروی بازدارنده درونی است که از منبع [[عظیم]] [[ایمان]] و [[بینش]] دقیقه سرچشمه می‌گیرد و [[امام]] و [[رهبر]] را در برابر هر نوع [[گناه]] و لغزشی بیمه می‌کند. این صفت نیرومند درونی و [[نفسانی]] که از [[رؤیت]] [[باطن]] و [[ملکوت]] و [[حقیقت]] [[جهان هستی]] حاصل می‌شود، به گونه‌ای است که [[انسان]] را از دست زدن به هر نوع [[عصیان]] - چه کوچک و چه بزرگ، چه آشکار و چه [[نهان]] - باز می‌دارد<ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۴۹.</ref>.