←در معنای انفاق
| خط ۴۹: | خط ۴۹: | ||
در [[فرهنگ]] لغات آمده: انفاق، [[خرج]] کردن و دادن [[مال]]، [[درویش]] شدن، خرج کردن بر کسی و [[نفقه]] دادن به او، و رایج شدن بازار کالا<ref>ملخص المنجد و منتهی الارب، ص۱۷۵.</ref>. | در [[فرهنگ]] لغات آمده: انفاق، [[خرج]] کردن و دادن [[مال]]، [[درویش]] شدن، خرج کردن بر کسی و [[نفقه]] دادن به او، و رایج شدن بازار کالا<ref>ملخص المنجد و منتهی الارب، ص۱۷۵.</ref>. | ||
==[[کلمات قصار]] پیرامون انفاق== | |||
در غررالحکم و دررالکلم در «باب الانفاق» از مولای [[موحدان]]، [[امیرمؤمنان]]{{ع}}، سخنانی به اقتصار بیان شده که در این جا فقط به [[نقل]] برخی از آنها میپردازیم: | |||
#{{متن حدیث|إِذَا رُزِقْتَ فَأَنْفِقْ}}: هرگاه روزی داده شوی، پس انفاق کن. | |||
#{{متن حدیث|إِذَا رُزِقْتَ فَأَوْسِعْ}}: چون روزی داده شدی، پس (بر [[اهل]] و عیال و بر [[مردم]]) توسعه ده. | |||
#{{متن حدیث|مَنْ يُعْطِ بِالْيَدِ الْقَصِيرَةِ يُعْطَ بِالْيَدِ الطَّوِيلَةِ}}: هر که با دست کوتاه [[بخشش]] کند، با دست بلند (دست [[قدرت الهی]]) بخشش میشود. | |||
#{{متن حدیث|لَيْسَ لِأَحَدٍ مِنْ دُنْيَاهُ إِلَّا مَا أَنْفَقَهُ عَلَى أُخْرَاهُ}}: برای احدی چیزی از دنیایش او را سود ندهد، مگر آنچه او برای [[آخرت]] خود انفاق نموده باشد. | |||
#{{متن حدیث|إِنْ تَبْذُلُوا أَمْوَالَكُمْ فِي جَنْبِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ مُسْرِعُ الْخَلَفِ}}: اگر مالهای خود را در [[راه خدا]] بدهید، به [[راستی]]، [[خدا]] به سرعت عوضدهنده است. | |||
#{{متن حدیث|دِرْهَمٌ يَنْفَعُ خَيْرٌ مِنْ دِينَارٍ يَصْرَعُ}}: درهمی که سود رساند (و از [[راه]] [[حلال]] به دست آمده و در [[مصرف]] [[خیر]] برسد)، بهتر از دیناری است که [[آدمی]] را در [[هلاکت]] بیندازد. | |||
#{{متن حدیث|إِيَّاكَ وَ الْإِمْسَاكَ فَإِنَّ مَا أَمْسَكْتَهُ فَوْقَ قُوتِ يَوْمِكَ كُنْتَ فِيهِ خَازِناً لِغَيْرِكَ}}: بپرهیز از نگهداشتن؛ زیرا آنچه تو زیاده از قُوت روزت نگه میداری، درباره آن، خزینهدار دیگری خواهی شد (البته، چنین هشدارهایی بر [[سبیل]] [[افضلیت]] است نه آنکه بر طریق [[حرمت]] باشد؛ چرا که در حالات بزرگان و [[پیشوایان دینی]]، [[سیره]] متشرعه امساک را [[مشاهده]] مینماییم و اگر [[حرام]] بود هیچ یک آنان از [[اموال]] خود چیزی را برای [[روز]] بعد نگاه نمیداشتند). | |||
#{{متن حدیث|قَلِيلٌ لَكَ خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ لِغَيْرِكَ}}: اندکی برای خود، بهتر از بسیاری است که برای دیگری باشد (یعنی اندک [[مالی]] که در [[حیات]] خود برای خویش صرف مینمایی، بهتر از مالهای بسیاری است که برای دیگران میگذاری). | |||
#{{متن حدیث|دِرْهَمُ الْفَقِيرِ أَزْكَى عِنْدَ اللَّهِ مِنْ دِينَارِ الْغَنِيِّ}}: [[درهم]] شخص ندار، در نزد خدا از [[دینار]] توانگر پاکیزهتر است. | |||
#{{متن حدیث|رُبَّ يَسِيرٍ أَنْمَى مِنْ كَثِيرٍ}}: بسا اندکی (که حلال باشد و برای خدا) از بسیاری (که از حرام باشد و برای غیرخدا) نموّ کنندهتر باشد. | |||
#{{متن حدیث|ثِيَابُكَ عَلَى غَيْرِكَ أَبْقَى لَكَ مِنْهَا عَلَيْكَ}}: جامههای تو بر غیر تو (لباسهایی که به [[مردم]] [[عطا]] کنی) برایت از آنها که بر توست، پایندهتر است (زیرا اگر خود را با آن لباسها بپوشانی، در اندک زمانی کهنه گردد، ولی وقتی آنها را ببخش، ثوابشان دایمی خواهد بود). | |||
#{{متن حدیث|إِنَّكُمْ إِلَى إِنْفَاقِ مَا كَسَبْتُمُ أَحْوَجُ مِنْكُمْ إِلَى اكْتِسَابِ مَا تَجْمَعُونَ}}: به راستی شما به [[بخشش]] آنچه فراهم میآورید، نیازمندترید از آنچه که در تلاش گردآوری آن هستید.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۲۳۶.</ref> | |||
در [[فرهنگ]] عمید نیز چنین آمده: انفاق به کسر همزه؛ یعنی نفقه دادن، خرج کردن، دادن یا بخشیدن مال به کسی<ref>فرهنگ عمید، ص۱۹۹.</ref>. | در [[فرهنگ]] عمید نیز چنین آمده: انفاق به کسر همزه؛ یعنی نفقه دادن، خرج کردن، دادن یا بخشیدن مال به کسی<ref>فرهنگ عمید، ص۱۹۹.</ref>. | ||
در مقدمه کتاب مرآة الانوار و مشکوة الاسرار هم گفته شده: {{عربی|انفق ماله}}؛ یعنی مالش را خرج نمود، و [[رجل]] منفاق، [[کثیر]] النفقه را گویند، و نفقه، آن چیزی از [[پول]] و نحو آن است که آن را خرج میکنند، و انفاق و نفقه، [[تأویل]] شده به [[علم]] مأخوذ از [[اهل]] آن و رسانیدن این علم به اهلش، و لذا جنبه [[معنوی]] و [[روحانی]] دارد، بنا بر اینکه [[انسان]] هر چه از [[علوم]] مأخوذ از [[کتاب و سنت]] منسوب به [[ائمه معصومین]]{{عم}} را بر براداران [[مؤمن]]، ذویالارحام، اهل و غیر آن بذل و نشر نماید، مانند: انتشار معالم [[دینی]]، [[دفع شبهات]] [[مخالفان]] مُضِل، بیان [[فضایل]] و [[کمالات]] آنان و سایر آنچه بر [[شأن]] و جلالشان دلالت دارد، چنین کاری تأویل به انفاق است<ref>مقدمه برهان، ص۲۱۳.</ref>.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۲۱۶.</ref> | در مقدمه کتاب مرآة الانوار و مشکوة الاسرار هم گفته شده: {{عربی|انفق ماله}}؛ یعنی مالش را خرج نمود، و [[رجل]] منفاق، [[کثیر]] النفقه را گویند، و نفقه، آن چیزی از [[پول]] و نحو آن است که آن را خرج میکنند، و انفاق و نفقه، [[تأویل]] شده به [[علم]] مأخوذ از [[اهل]] آن و رسانیدن این علم به اهلش، و لذا جنبه [[معنوی]] و [[روحانی]] دارد، بنا بر اینکه [[انسان]] هر چه از [[علوم]] مأخوذ از [[کتاب و سنت]] منسوب به [[ائمه معصومین]]{{عم}} را بر براداران [[مؤمن]]، ذویالارحام، اهل و غیر آن بذل و نشر نماید، مانند: انتشار معالم [[دینی]]، [[دفع شبهات]] [[مخالفان]] مُضِل، بیان [[فضایل]] و [[کمالات]] آنان و سایر آنچه بر [[شأن]] و جلالشان دلالت دارد، چنین کاری تأویل به انفاق است<ref>مقدمه برهان، ص۲۱۳.</ref>.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۲۱۶.</ref> | ||